Αιγιαλός

Λίμνη Κουμουνδούρου: Συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας 4/2/2012

2012-01-28T23:47:00.000+02:00

Να σώσουμε την Λίμνη Κουμουνδούρουαπό την ρύπανση των ΕΛΠΕ Ασπροπύργου!ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ

Ο αγώνας για την σωτηρία του ευαίσθητου οικοσυστήματος της Λίμνης Κουμουνδούρου από την ρύπανση των ΕΛΠΕ Ασπροπύργου είναι αδιάκοπος, καθημερινός. Οι ευνοϊκές προβλέψεις για την Λίμνη του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας είναι το πιο χειροπιαστό αποτέλεσμα της συνεχούς δράσης μας για την Λίμνη σε όλα τα επίπεδα. Απαιτούμε την οριστικοποίηση των ρυθμίσεων αυτών και δεν εφησυχάζουμε αφού...

...κανένα σχέδιο εξάλειψης των πηγών ρύπανσης της Λίμνης δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή.

Το φετινό επετειακό ραντεβού μας στην Λίμνη,με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων,τo

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 11:00π.μ.

θα συνδυαστεί με δράσεις προστασίαςτου περιβάλλοντος χώρου του υγροτόπου.

Τα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου είναι ο κύριος και διαχρονικός ρυπαντής της Λίμνης Κουμουνδούρου. Πλήθος δημοσιευμένων επιστημονικών μελετών και ερευνών ενοχοποιούν το διυλιστήριο για την συνεχή εκροή πετρελαιοειδών προς την Λίμνη. Οι διαρροές των δεξαμενών εισχωρούν στα υπόγεια νερά τα οποία εκρέουν στην Λίμνη.

Το ευαίσθητο οικοσύστημα της Λίμνης Κουμουνδούρου συχνά οδηγείται σε οριακές καταστάσεις (νεκρά ψάρια, ακόμα και ανάφλεξη περιοχής της λίμνης στο παρελθόν).
Τα ΕΛΠΕ ουδέποτε αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους στο ρυπαντικό φορτίο της Λίμνης! Το 2009, μάλιστα, με επίσημη δήλωσή τους, απέκλειαν οποιαδήποτε συμμετοχή τους στην ρύπανση της Λίμνης με πετρελαιοειδή !

Η αδιάκοπη πίεσή μας προς τις αρχές συνεχίζεται (κινητοποιήσεις κάθε έτος την ημέρα των Υγροτόπων, στις 2 Φεβρουαρίου, συνεχής παρακολούθηση της λίμνης από ενεργούς πολίτες και καταγγελία των κάθε λογής αυθαιρεσιών και συμβάντων) ενώ η κρατική προστασία απουσιάζει.

Η απουσία οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής προστασίας της Λίμνης θα δικαιολογούσε την εκπόνηση, για λογαριασμό του ΥΠΕΚΑ και του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού , από Πανεπιστημιακά ή άλλα επιστημονικά ιδρύματα και σε συνεργασία με την Ορνιθολογική Εταιρεία, ολοκληρωμένων προγραμμάτων και δράσεων για την εξάλειψη των αιτιών ρύπανσης της Λίμνης, την ανάταξη του οικοσυστήματος αλλά και την ανάδειξή της με ταυτόχρονη ενεργοποίηση της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» για τον κύριο υπόχρεο, δηλ. τα ΕΛΠΕ.

Αντίθετα, η χρηματοδότηση από τα ΕΛΠΕ - και μάλιστα υπό μορφή αγαθοεργίας - έρευνας του ΕΛΚΕΘΕ για την λίμνη Κουμουνδούρου, αποσκοπεί στην αθώωση του υπόχρεου ρυπαντή, στην ανάδειξή του σε ευγενικό (!) χορηγό, και στην εκχώρηση στην εταιρεία δικαιωμάτων διαχείρισης της λίμνης και άσκησης ελεγχόμενης και προσανατολισμένης ενημέρωσης για την κατάστασή της!

Αποτελεί πρόκληση ότι το όλο εγχείρημα τίθεται υπό την αιγίδα του ΥΠΕΚΑ, το οποίο μάλιστα το θεωρεί «επιδεικτικό έργο προπομπό για τη συνεργασία της πολιτείας και των αξιόπιστων Ινστιτούτων της με τον ευαίσθητο περιβαλλοντικά επιχειρηματικό κόσμο»! Τέλος για το εγχείρημα κηρύσσεται μάλλον σε άγνοια το Υπουργείο Πολιτισμού και η Γ΄ ΕΠΚΑ παρότι η Λίμνη εκτός από οικοσύστημα είναι και κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος!

Ήδη, στο σχετικό site του «έργου» αποκρύπτεται η σημερινή κατάσταση της λίμνης με τα πετρελαιοειδή να αναβλύζουν στο βορειοανατολικό της μέρος και να γίνονται αντιληπτά δια γυμνού οφθαλμού. Αποκρύπτονται τα πλωτά φράγματα και οι αντλίες στο σημείο εκροής των πετρελαιοειδών.

Σε μια κραυγαλέα πράξη αυτολογοκρισίας του ΕΛΚΕΘΕ δε δημοσιεύεται ούτε η πλέον πρόσφατη (2006) μελέτη που πραγματοποίησε το ίδιο το Κέντρο για λογαριασμό του Δήμου Ασπροπύργου με σκοπό να διερευνηθεί ο θάνατος σημαντικού αριθμού ψαριών στη Λίμνη τον Ιούλιο του 2006, ενώ ο χρηματοδότης του έργου κρύβεται επιμελώς μέσα στην «Ομάδα Έργου» και παραπλανητικά καταχωρείται στο πρωτοσέλιδο του site ως …εξωτερικός σύνδεσμος.

Τέλος, οι ανυποψίαστοι επισκέπτες της ιστοσελίδας θα παραπληροφορηθούν ότι η δεύτερη Λίμνη του συστήματος των Ρειτών, η αφιερωμένη στην Δήμητρα, που μπαζώθηκε από τα Διυλιστήρια, «αποξηράνθηκε » μάλλον μόνη της…

Επισημαίνουμε ιδιαίτερα ότι τα ΕΛΠΕ έχουν ήδη εγκαταστήσει δικούς τους σταθμούς μέτρησης της ρύπανσης στην Ελευσίνα, στον Ασπρόπυργο και στην Λίμνη Κουμουνδούρου, μέσω των οποίων επιχειρούν να ελέγξουν την πληροφόρηση του κοινού για το είδος και το μέγεθος του ρυπαντικού φορτίου στο οποίο συμμετέχουν με τις ατμοσφαιρικές εκπομπές και τις διαρροές των δύο ρυπογόνων διυλιστηρίων. Εφιστούμε την προσοχή των κατοίκων στο να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί σε τέτοιες αναξιόπιστες πρακτικές.

Σταθερά προσηλωμένοι στην υπεράσπιση του ευαίσθητου οικοσυστήματος της Λίμνης Κουμουνδούρου και παρά τις δυσμενείς «μνημονιακές» συνθήκες που βιώνουμε, απαιτούμε από την πολιτεία:

• Την λήψη άμεσων – ανεξαρτήτως κόστους- μέτρων για την εξάλειψη της ρύπανσης του υπόγειου υδροφορέα με πετρελαιοειδή κατάλοιπα από τις λειτουργίες του διυλιστηρίου Ασπροπύργου. Τα κατάλοιπα αυτά αποτελούν την βασική πηγή ρύπανσης της Λίμνης. Να τεθεί τριετές χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη του ανωτέρω στόχου που θα βαρύνει οικονομικά αποκλειστικά τον ρυπαίνοντα, δηλ. τα ΕΛΠΕ, στα πλαίσια της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει για την αποκατάσταση των βλαβών που δημιουργεί» .
• Να εγκαταλειφθεί κάθε σχεδιασμός για τη δημιουργία συγκοινωνιακών κόμβων πέριξ της Λίμνης που θα συρρικνώσουν τα όριά της και θα υποβαθμίσουν αισθητικά το οικοσύστημά της.
• Να δεσμευτούν τα ανενεργά κτίσματα στο δυτικό άκρο της Λίμνης για τη δημιουργία Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
• Να αναδειχθεί η οικολογική και η ιστορική αξία της Λίμνης. Παρά τη ρύπανση και το εχθρικό περιβάλλον, συνεχίζει να είναι ένας από τους σημαντικότερους υγροβιότοπους της Αττικής με το μεγαλύτερο αριθμό υδρόβιων πουλιών.

Φιλοξενεί περίπου 80 είδη πουλιών κι ανάμεσά τους την βαλτόπαπια που έχει χαρακτηριστεί ως τρωτό είδος και περιλαμβάνεται στο κόκκινο βιβλίο των απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών.

Στα νερά της ζει το επίσης προστατευόμενο είδος ψαριού Aphanius fasciatus (ζαμπαρόλα ή γούργος). Από το 2009 έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των σημαντικών υγροτόπων της Αττικής από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.

Σας περιμένουμε στο μόνιμο ραντεβού, στην είσοδο της Λίμνης Κουμουνδούρου, το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, στις 11:00 το πρωί.

Την Πέμπτη 2/2/ 2012, 8:00μ.μ. θα γίνει εκδήλωση – προβολή για την ορνιθοπανίδα της Λ.Κουμουνδούρου και του υγρότοπου Βουρκάρι Μεγάρων. [Χώρος: ΙΣΤΟΣ (παλαιό Δημαρχείο Χαϊδαρίου) – Κουμουνδούρου και Νικομηδείας, πλησίον της εκκλησίας Κοίμηση της Θεοτόκου (Παναγίτσα)]

ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ & BLOGGERS
http://limnik.blogspot.com/, http://xaidari.blogspot.com/, http://vourkari.blogspot.com/, http://xpolis.blogspot.com. http://egialos.blogspot.com/

Mail Επικοινωνίας:
diakinxaid@gmail.com, xpolis@gmail.com, vourkari@gmail.com

Πρασινίζοντας το νησί μας!

2012-01-27T23:00:00.001+02:00

ΟΠεριβαλλοντικόςΌμιλος Σαλαμίνας«ΠΕΡΙΒ.Ο.Σ»θα πραγματοποιήσει μία σειρά δενδροφυτεύσεωνστα πλαίσια της προσπάθειάς του ναβελτιώσει, τόσο την αισθητική εικόναορισμένων επιλεγμένων περιοχών, όσοκαι το μικροκλίμα του νησιού μας,αυξάνοντας το περιαστικό πράσινο.

Γιατο λόγο αυτό, σας προσκαλεί να πάρετεμέρος στις δύο δενδροφυτεύσεις του, τοΣάββατο11 Φεβρουαρίου στο Καματερό (απέναντιαπό το Γήπεδο του Αμπελακιακού), ώρα10.00 πμ. και την Κυριακή στη Σαλαμίνα σταΓήπεδα tennis(στο χώρο που πραγματοποιείται η λαϊκήαγορά), ώρα 10.00 πμ.

Τοπεριβάλλον και η ποιότητα ζωής είναιυπόθεση όλων μας!

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

Η διαδικασία τηςφύτευσης, πρέπει να ακολουθήσει κάποιουςαπλούς κανόνες για να έχει θετικάαποτελέσματα. Είναι πάρα πολύσημαντικό να τους τηρήσουμε Ανκάποιος δεν μπορέσει να τις εφαρμόσειείναι προτιμότερο να μην εμπλακεί στηδιαδικασία.

Όσοι ελέγχετεκάποια ομάδα που θα παρευρεθεί στηδενδροφύτευση ενημερώστε την υπεύθυνα.

Α. ΟΔΗΓΙΕΣΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΤΕΥΣΕΙΣ

1. Διάνοιξη λάκκωνφύτευσης
Οι λάκκοι ανοίγονται μεεργαλεία ή και με μηχανήματα σε θέσειςόπου θα υπάρχει έδαφος έστω και αν είναισχετικά λίγο (ρηχό) και σε διαστάσειςβάθους 40-50 εκ και πλάτους 30-40 εκ.
2. Τοπάνω χώμα από τα πρώτα 10-15 εκ. που σκάβουμεκαι αφού απομακρύνουμε πέτρες ή άλλαυλικά, το τοποθετούμε στην μία πλευράτου λάκκου, έτσι ώστε να το χρησιμοποιήσουμεαργότερα σαν πρώτο υλικό για να μπειστο λάκκο που ανοίξαμε, έτσι ώστε οιρίζες του νεόφυτου να βρούν το καλύτεροχώμα που είναι το επιφανειακό. Το χώμααπό βαθύτερα τμήματα το βάζουμε στηνάλλη πλευρά, ώστε να μπει τελευταίο στολάκκο φύτευσης (βλ. σχετικό σχήμα).

3.Αφού έχει ανοιχτεί ο λάκκος -καλόν είναινα διαβρέχεται προηγουμένως αν δενέχουν υπάρξει βροχές, έτσι ώστε οι ρίζεςτων νεόφυτων να έχουν σχετική υγρασίαόταν φυτευθούν και να μη τους πάρει τοξηρό έδαφος το νερό από τις ρίζες τους-τοποθετούμε το φυτάριο (ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΩΡΙΣΤΟ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙ) κάθετα στο λάκκο αφούπροηγουμένως έχουμε ρίξει μερικάεκατοστά από το καλό χώμα στο βάθος πουθα ακουμπήσει το φυτάριο και με το πόδιμας πιέζουμε ελαφρά το χώμα ώστε ναέρθει σε επαφή με τις ρίζες. Συνεχίζουμενα γεμίζουμε το λάκκο και ότανολοκληρώσουμε, πατάμε με τα πόδια μαςώστε να συμπιεστεί το χώμα και να έρθουνσε απόλυτη επαφή οι ρίζες με αυτό.

4.Μόλις τελειώσετε τη φύτευση θα πρέπειτο φυτάριο να είναι στη τελική του θέσηχαμηλότερα κατά 3-5 εκ από το αρχικόέδαφος, τότε φτιάχνετε ένα περιμετρικόλάκκο με άνοιγμα όσο το άνοιγμα τουλάκκου φύτευσης και αυτό για να κρατηθείτο νερό της βροχής ή ποτίσματος. Αυτόςλέγεται λάκκος συντήρησης.

5. Συνήθωςμετά τη φύτευση ποτίζουμε με 5-10 λίτρανερό το φυτό αν ο καιρός είναι ξηρός,διαφορετικά αναμένουμε τις σωτήριες... βροχές. Ακόμα μπορούμε και να ταλιπάνουμε με μικτό λίπασμα NPK 15-15-15περίπου 50 g, σε ανάμειξη με το αρχικόχώμα ή να βάλουμε ταμπλέτες από βραδείαςδιάλυσης λιπάσματα (slow release fertilizers).

6.Αν τα φυτά είναι μεγάλα σε μέγεθος >1.5μ τότε θα πρέπει να τα υποστυλώνουμε,είτε με ξυλοπασσάλους, είτε με ειδικάυλικά πρόσδεσης.

Β.ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Χρειάζεται να έχουμεμια τσάπα, μια αξίνα, άνετα ρούχα,νερό για να πιούμε.

ΜΕΛΕΤΗΕΡΓΑΣΙΩΝ ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΗΣ ΣΤΟΔΗΜΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

1. ΣΚΟΠΟΣΕΡΓΟΥ

ΟΠεριβαλλοντικός Σύλλογος Σαλαμίνας«ΠΕΡΙΒΟΣ» στα πλαίσια του στόχου τουγια βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντοςστο νησί, συνεχίζει και εφέτος μια σειράδενδροφυτεύσεων με απώτερο σκοπό, τηνοικολογική και αισθητική βελτίωσηκάποιων επιλεγμένων περιοχών.

2.ΠΕΡΙΟΧΗ

Οιπεριοχές που επιλέγηκαν για τη δεύτερη φάση των εργασιών, είναι:

Α.Καματερό. Πιο συγκεκριμένα θα φυτευτούντα πρανή του δρόμου που οδηγεί από τοΓυμνάσιο-Λύκειο Αμπελακίων, διέρχεταιαπό το γήπεδο του Αμπελακιακού καικαταλήγει στην παραλιακή οδό κοντά στησυμβολή της με την Δ.Μπόγρη.

Β.Σαλαμίνα . Στο παρτέρι που υπάρχειστην οδό Σταδίου μήκους 300 μέτρων, πλησίοντων γηπέδων τένις, 100 μέτρα νοτιοδυτικάτου Δημαρχιακού κτιρίου Σαλαμίνας (θέσηπου γίνεται η λαϊκή αγορά )

Διοικητικά οι περιοχές υπάγονται στο Δήμο Σαλαμίνας.

3.ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ηπεριοχή Α εμφανίζει σε κάποια σημείαβλάστηση από παλαιότερες δενδροφυτεύσειςενώ, στο μεγαλύτερο μέρος της στερείταιβλάστησης, εμφανίζοντας μια εικόνα πουτην υποβαθμίζει αισθητικά καιπεριβαλλοντικά.

Ηπεριοχή Β είναι διαμορφωμένη περιοχήπρασίνου (κατασκευή παρτεριού), η οποίαόμως στερείται πλήρως από φυτά, δίνονταςμια εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής.

Οιπεριοχές κλιματικά κατατάσσονται στονημίξηρο όροφο, με θερμό χειμώνα και μέσηελάχιστη θερμοκρασία ψυχρότερου μήνα >7 C . Το μέσο ετήσιο ύψοςβροχής είναι 372,9 mm, ηαπολύτως μέγιστη θερμοκρασία πουσημειώθηκε ήταν 48 με θερμότερο μήνατον Ιούλιο ενώ η απολύτως χαμηλότερηθερμοκρασία ήταν –5 με ψυχρότερουςμήνες τους Ιανουάριο Φεβρουάριο. Η ξηρήπερίοδος αρχίζει από τα τέλη Μαρτίουκαι διαρκεί μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. (Ταστοιχεία προέρχονται από τον πλησιέστεροΜ.Σ Ελευσίνας)

Οιπεριοχές έχουν προκύψει από εναπόθεσηφερτών υλικών, τα οποία καλύφθηκαν απόστρώμα χώματος, ικανού πάχους ώστε ναεπιτρέπει την ανάπτυξη δενδρώδουςβλάστησης όπως μαρτυρούν τα υπάρχονταμεμονωμένα φυτά.

Φυτοκοινωνιολογικά κατατάσσεται στη θερμομεσογειακήδιάπλαση της Oleo-Ceratonion(ελιά-χαρουπιά) της Ανατολικής Μεσογείου.Στη ζώνη αυτή μπορούμε να συναντήσουμετα εξής είδη : Pinushalepensis,(κοινή πεύκη) Oleaeuropaea,Pistacialentiscus,(σχίνος) Quercuscoccifera(πουρνάρι), Juniperuss.p (άρκευθα) κ.α

4. ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΡΓΟΥ

Α. ΔΙΑΝΟΙΞΗΛΑΚΚΩΝ

Συγκεκριμέναστο δρόμο (θέση Α) θα δημιουργηθείδενδροστοιχία κατά μήκος και σε απόσταση1 μέτρου από αυτόν. Στα παρτέρια θαφυτευτούν επιλεγμένες θέσεις, μεφυτευτικό σύνδεσμο 2Χ2 μ.. Τα σημείαφύτευσης σημειώνονται και στο χάρτηπου ακολουθεί στο τέλος.

Καιγια τις δύο περιοχές θα ανοιχτούν λάκκοιαπό30Χ30εκ έως 50Χ50εκ ανάλογα με το μέγεθοςτου φυτού. Για το άνοιγμα των λάκκων θαχρησιμοποιηθούν μέλη του «ΠΕΡΙΒΟΣ», αλλά και εκσκαφτικό αυτοκινούμενομηχάνημα. Το βάθος των λάκκων θα κυμαίνεταιαπό 0,40-0,50 ανάλογα με τις επικρατούσεςσυνθήκες. Κατά τη διάνοιξη των λάκκωντο επιφανειακό χώμα θα φυλάσσεται στοπλάι του φυτού, για να χρησιμοποιηθείκατά τη φύτευση. Μετά το τέλος τηςφύτευσης, θα διαμορφωθεί λάκκος διαμέτρου60εκ, για την συγκράτηση του νερού κατάτο πότισμα.

Γιατην προστασία των φυτών θα τοποθετηθούνπάσσαλοι στήριξης.

Β. ΦΥΤΕΥΣΗ

Κατάτη φύτευση τα φυτά θα τοποθετούνταικατακόρυφα μέσα στους λάκκους και αφούαφαιρεθεί ο φυτόσακος. Στον πυθμένα τουλάκκου, τοποθετείται επιφανειακό έδαφοςπου είχε φυλαχτεί στο πλάι του φυτούκαι συμπληρώνεται με το υπόλοιπο χώμα.Τέλος διαμορφώνεται ο λάκκος έτσι ώστεη τελική του επιφάνεια να βρίσκεται5-10 εκ χαμηλότερα από την επιφάνεια τουφυσικού εδάφους.

Γ.ΦΥΤΑ

Τα φυτά που θα χρησιμοποιηθούν θα είναικυρίως μεσογειακά, απόλυτα προσαρμοσμέναστα συγκεκριμένα οικοσυστήματα. Πιοαναλυτικά θα φυτευτούν :

Δενδρώδη

Πεύκο (40)

Κουκουναριά(30)

Κυπαρίσσι(30)

Χαρουπιά(10)

Μουριά(5)

Κουτσουπιά(8)

Γαζία(20)

Καζουαρίνα(60)

Θαμνώδη

Πικροδάφνη(30)

Μυρτιά.(10)

Τασυγκεκριμένα είδη εμφανίζουν μεγάληαντοχή στην ξηρασία, στα φτωχά ασβεστολιθικάεδάφη, αντοχή στα σταγονίδια της θάλασσας(όσα φυτευτούν σε ανάλογες θέσεις), ενώπαράλληλα διαμορφώνουν ένα φυσικότοπίο, με ελάχιστες απαιτήσεις συντήρησης.Επίσης επιδρούν θετικά στην ορνιθοπανίδακαι γενικότερα στην πανίδα της περιοχής,προσφέροντας τροφή και δυνατότηταφωλεοποίησης.

Οιδιαστάσεις και η ηλικία των φυτών έχουνεπιλεγεί, με κριτήριο την μέγιστη δυνατήπροσαρμοστικότητα και την καλύτερηδυνατή αξιοποίηση των οικονομικών μαςπόρων.

Ηπρομήθεια των φυτών θα γίνει από τοεμπόριο και συγκεκριμένα από τα «ΦυτώριαΑντεμισάρη Α.Ε» Αγ. Δημητρίου 209 Αγ.Δημήτριος, ενώ το χρηματικό ποσό γιατην αγορά τους είναι ευγενική χορηγίατης «Κοινοπραξίας Πορθμείων ΣαλαμίναςΑγ. Νικόλαος» καθώς και της «ΚοινοπραξίαςΕ/Γ Ο/Γ Σαλαμίνας»

Δ. ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

Γιατη συντήρηση προβλέπεται βοτάνισμακαι σκάλισμα, τουλάχιστον δυο φορέςτην άνοιξη . Το έδαφος σκαλίζεται σεεπιφάνεια 1τ.μ γύρω από το φυτό και σεβάθος 10εκ. , απομακρύνονται τα χόρτα,συμπληρώνεται χώμα αν έχει παρασυρθείαπό τις βροχές και διαμορφώνεται ξανάο λάκκος για να δέχεται το νερό τουποτίσματος ή της βροχής.

Ηεργασία αυτή λόγω του ξηροθερμικούκλίματος, πρέπει να γίνεται νωρίς, όταντα χόρτα έχουν εκβλαστήσει και βρίσκονταισε ύψος 10-15 εκ και πριν διαμορφώσουνκαρπούς και αντλήσουν το διαθέσιμο νερόαπό το έδαφος των λάκκων.

Λίπανσηπροτείνεται να γίνει με μικτό λίπασμα11-15-15. Η πρώτη λίπανση γίνεται με τηφύτευση ενώ η δεύτερη την άνοιξη τουδεύτερου έτους, με το σκάλισμα (100 grλιπάσματος ανά φυτό.)

Ταδενδρύλλια θα ποτιστούν αμέσως μετάτη φύτευση καθώς και την πρώτη και τηδεύτερη θερινή περίοδο.

Συγκεκριμένατην πρώτη περίοδο προβλέπεται να γίνεταικάθε 7-8 μέρες και με ποσότητα 10-15ltανά φορά. Κατά τη δεύτερη θερινήπερίοδο τα ποτίσματα θα επαναλαμβάνονταικάθε 15 περίπου μέρες.

Οιεργασίες αυτές, προβλέπεται να γίνονταιαπό μέλη του «ΠΕΡΙΒΟΥ» καθώς και απόάτομα της θεραπευτικής κοινότητας«ΝΟΣΤΟΣ». Στην περιοχή Β υπάρχει παροχήνερού, ενώ για τα πιο απομακρυσμένασημεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί υδροφόρο όχημα του Δήμου Σαλαμίνας.

5.ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Τοκόστος για την αγορά των φυτών ανέρχεταιστο ποσό των 1560 ευρώ τα οποία θα είναιευγενική χορηγία των κοινοπραξιών«E/Γ-Ο/ΓΣαλαμίνας» και «Αγ. Νικόλαος», ενώ όλεςοι άλλες εργασίες, εργαλεία και οχήματα,θα προσφέρονται από μέλη και φίλους τουομίλου, από την θεραπευτική κοινότητα«ΝΟΣΤΟΣ» και από το Δήμο Σαλαμίνας.

http://sites.google.com/site/perivos/anakoinoseis/prasinizontastonesimas

Ωκεανοί, Νερό, Υγρότοποι… πάρτε μια ανάσα!

2012-01-27T22:44:00.000+02:00

http://naturefriends-gr.blogspot.com

Συντονιστικός Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του Βουρκαρίου

2012-01-27T03:56:00.000+02:00

Ο "Συντονιστικός Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του Βουρκαρίου" ξεκίνησε μια νέα κινητοποίηση για την προώθηση του αιτήματος για την διάσωση και προστασία του υγροτόπου των Μεγάρων.

Κομβικό σημείο θεωρούμε σήμερα την τελική έγκριση και υπογραφή από τον Υπουργό, του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος που έχει επεξεργαστεί και εγκρίνει ο Οργανισμός του Ρυθμιστικού της Αθήνας.

Με ανακοίνωση - υπόμνημα του προς τους βουλευτές της περιφέρειας έθεσε το ζήτημα και ζήτησε τη συνδρομή τους. Η πρώτη έμπρακτη απάντηση ήρθε χθες από τον βουλευτή κ.Οικονόμου με ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή.

Φυσικά ο αγώνας για την προστασία του Βουρκαρίου δεν τελειώνει με την έγκριση του ΠΔ. Θα είναι όμως ένα πρώτο καθοριστικό βήμα. Ένα βήμα για να αναστραφεί το σημερινό κλίμα της περιβαλλοντικής οπισθοδρόμησης που απειλεί ολόκληρη την παραλιακή Μεγαρίδα. Για να πάρει μια άλλη στροφή ο τόπος, να δοθεί μια νέα πνοή και ελπίδα!

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΜΟΝΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ!
ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗΣ ΜΕΓΑΡΙΔΑΣ ΜΕ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ!

vourkari.blogspot.com

Γυμνάσιο Αιαντείου & Οικολογική Μετακίνηση

2012-01-27T03:54:00.000+02:00

www.ecomobilityaianteio.blogspot.com

Ιερά Οδός: Τα λεφτά υπήρχαν αλλά δεν ήταν για τον Πολιτισμό και την Ιστορία

2012-01-27T03:28:00.001+02:00

CHRISTOPHER WORDSWORTH - Περιγραφή της αρχαίας ΙΕΡΑ ΟΔΟΥ (1839)

http://ieraodo.blogspot.com

…φτου κι απ' την αρχή…

2012-01-26T00:04:00.000+02:00

Θόδωρος Αγγελόπουλος: «Η παιδεία έχει ανάγκη τον καλό κινηματογράφο»

2012-01-25T06:03:00.000+02:00

Δεκέμβριος 24, 2010: «Μακάρι να αποκτούσε λειτουργική σχέση η παιδεία και με τον κινηματογράφο» υποστηρίζει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Παιδεύω» καταξιωμένος σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Παιδεύω: Κύριε Αγγελόπουλε, το ταξίδι σας στον κινηματογράφο ήταν άραγε η ενσάρκωση κάποιου παιδικού σας ονείρου, ή ξεκίνησε σε κάποια άλλη, ωριμότερη φάση της ζωής σας;

Θ. Αγγελόπουλος: Γεννήθηκα το 1935. Το 1946 όταν είδα την πρώτη μου ταινία ήμουνα 11 χρονών. Θυμάμαι ότι ήτανε μια αμερικάνικη ταινία, όπου κάποιος πέθαινε και φώναζε «δεν θέλω να πεθάνω!». Ήταν καταδικασμένος σε θάνατο και τον είχαν οδηγήσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Έκανα μέρες να κοιμηθώ. Εκείνη η κραυγή ήτανε για μένα τραγική. Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση από την πρώτη ταινία που είδα. Μου έμειναν από τότε οι σκιές στον τοίχο, όλα αυτά που με επηρέασαν. Αργότερα άρχισα να γράφω διηγήματα, ποιήματα. Παρακολουθούσα συνέχεια σινεμά. Ιδιαίτερα όταν ήμουνα φοιτητής παρατούσα τα πάντα και πήγαινα στον κινηματογράφο. Μερικοί κινηματογράφοι της εποχής δούλευαν από τις δέκα το πρωί. Πήγαινα από τις δέκα το πρωί μέχρι το βράδυ. Έτσι, λοιπόν άρχισε η περιπέτεια του σινεμά ώσπου ξαφνικά αποφασίζω, ενώ έπρεπε να τελειώσω τη νομική – είχα φτάσει στο τέλος, μου απέμενε μόνο να πάρω το πτυχίο – να τελειώνω με το στρατιωτικό και φύγω για τη Γαλλία. Αφού έκανα γαλλική φιλολογία και φιλμολογία στην Σορβώνη, μπήκα στην σχολή κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος είναι τρόπος έκφρασης, έτσι όπως τουλάχιστον εγώ τον έχω βιώσει. Έτσι ακριβώς όπως είναι η λογοτεχνία, η μουσική, κλπ.

Παιδεύω: Με βάση την αντίληψη που εκφράζετε αρκετές φορές στο έργο σας για τον χρόνο, πόσο συμφωνείτε με την άποψη πως μέσα σε κάθε ενήλικα βρίσκεται πάντα ένα παιδί;

Θ. Αγγελόπουλος: Δεν ξέρω αν μέσα σε όλους τους ενήλικες υπάρχει ένα παιδί. Δεν το ξέρω… μπορεί και ναι. Ξέρω όμως ότι μέσα σε όλους τους καλλιτέχνες υπάρχει ένα παιδί. Είναι μια «παιδική ασθένεια» το να ασχολείσαι με την τέχνη. Είναι ένα παιδικό όνειρο. Πρέπει να έχεις αρκετή αφέλεια για να ασχοληθείς. Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη ιστορία και πάρα πολύ οδυνηρή κάποιες στιγμές.\

Παιδεύω: Οι σημερινοί μεσήλικες γονείς μεγάλωσαν με πολύ κινηματογράφο, που σήμερα τον αποκαλούμε συχνά «παλιό ελληνικό κινηματογράφο», με λίγο θέατρο και πάρα πολύ λίγη τηλεόραση, μιας και η οθόνη ήταν είδος πολυτελείας για τα περισσότερα σπίτια. Μιλήστε μας για την αξία της κινηματογραφικής τέχνης τότε και σήμερα.

Θ. Αγγελόπουλος: Ο κινηματογράφος τότε ήτανε ένα από τα κύρια σημεία αναφοράς, όπως είναι η τηλεόραση σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρες γενιές μεγάλωσαν με τον σινεμά. Με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο μεγάλωσε μία μερίδα του κόσμου, αλλά μια άλλη μερίδα με τον κινηματογράφο γενικότερα. Τότε η δυνατή πλευρά του κινηματογράφου ήταν η κωμωδία. Αντίθετα ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν τα κατάφερε καθόλου σε αυτό που ονομάζουμε «δράμα». Η κωμωδία στηρίχτηκε σε πάρα πολύ σημαντικούς κωμικούς ηθοποιούς. Νομίζω πως αυτό ήταν που έδωσε και διάρκεια στον κινηματογράφο. Αργότερα ήλθε η δική μου γενιά. Όπως σήμερα που υπάρχει αυτή η λεγόμενη ομίχλη – οι νέοι δηλαδή κινηματογραφιστές που θέλουν να κάνουν κάτι το καινούργιο, έτσι ξεκινήσαμε και εμείς γύρω στο ’70 – ίσως και νωρίτερα – με μικρού μήκους ταινίες, ιδιαίτερα από το 1965 και μετά.

Παιδεύω: Υπάρχουν ελπιδοφόρα δείγματα στην κινηματογραφική παραγωγή στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια;

Θ. Αγγελόπουλος: Τώρα τελευταία, ναι, υπάρχουν. Είναι κάποιοι νέοι κινηματογραφιστές που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Θα παρακολουθήσουμε βέβαια την εξέλιξη, και την διάσταση που θα πάρει αυτό το πράγμα, γιατί ξέρετε, καμιά φορά επειδή πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να ανανεωθεί ο χώρος του κινηματογράφου, ξαφνικά βγαίνει μια ταινία και νομίζουμε ότι έγινε και κίνημα. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα.

Παιδεύω: Πως κατά την εκτίμησή σας, παρακολουθεί και πως διαβάζει ένα παιδί μια κινηματογραφική ταινία; Το ίδιο όπως ένας μεγάλος;

Θ. Αγγελόπουλος: Όχι, βέβαια! Καταρχήν το παιδί επηρεάζεται πολύ περισσότερο. Ήδη σας διηγήθηκα την επίδραση που είχε σε εμένα τον ίδιο όταν ήμουνα παιδί. Με συγκλόνισε εκείνη η ταινία που είδα. Δε μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Άκουγα τη φωνή που έλεγε «δεν θέλω να πεθάνω!». Αυτά επηρεάζουν πάρα πολύ. Καλό είναι ορισμένες ταινίες να μη τις βλέπουνε πολύ νωρίς τα παιδιά, γιατί δημιουργούν προσωπική σχέση η οποία μπορεί να αποδειχθεί καλή, αλλά μπορεί και όχι.

Παιδεύω: Πόσο συμβάλλει η σύγχρονη κινηματογραφική τέχνη στην αφύπνιση της συνείδησης των παιδιών, στην καλλιέργειά τους έτσι ώστε μεγαλώνοντας να αντιμετωπίσουν με δύναμη και αισιοδοξία την σκληρή πραγματικότητα της ζωής;

Θ. Αγγελόπουλος: Δυστυχώς τα παιδιά βλέπουν πολύ περισσότερο τηλεόραση παρά κινηματογράφο. Η τηλεόραση είναι παραπλανητική. Οδηγεί στην πρόσκαιρη ευκολία. Συνηθίζεις σε μία αισθητική και μια ηθική με την πλατύτερη έννοια του όρου που δεν είναι αντικειμενικά αποδεκτή. Η τηλεόραση είναι το μέσο της ευκολίας, και αν θέλετε, της ευκολίας των συναισθημάτων και της σκέψης.

Αντίθετα, θα έπρεπε να δίνουμε στα παιδιά μας ερεθίσματα που να τα βοηθούν να αναπτύξουν το μυαλό και την ευαισθησία τους. Αυτό δεν το κάνει η τηλεόραση.

Ο κινηματογράφος το κάνει, βέβαια όχι πάντα. Θα πρέπει, λοιπόν, κανείς να επιλέγει. Από την άλλη, η επιλογή πώς αλλιώς μπορεί να γίνει, παρά μέσα από τους γονείς.

Παιδεύω: Σε ποιο βαθμό πιστεύετε πως ανταποκρίνεται η σημερινή παγκόσμια αλλά και εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία, ιδιαίτερα στο κομμάτι το παιδικό, στον πνευματικό και ανθρωπιστικό της ρόλο;

Θ. Αγγελόπουλος: Η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία παράγει παιδικές ταινίες. Μερικές από αυτές είναι αρκετά συμπαθητικές. Ωστόσο στις περισσότερες ταινίες νομίζω ότι επικρατεί η βία. Συχνά ακούμε δυσάρεστα γεγονότα που συμβαίνουν στην Αμερική. Παιδιά μπαίνουν με αυτόματα όπλα μέσα στα σχολεία και σκοτώνουν συμμαθητές και δασκάλους. Σε όλα αυτά τα επεισόδια έχουν πάρει υποδείγματα από την τηλεόραση ή από τον κινηματογράφο της βίας. Αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα.

Παιδεύω: Σε τι θα μπορούσε να συμβάλλει μια πιθανή ενσωμάτωση της κινηματογραφικής τέχνης στο σχολικό πρόγραμμα, μάλιστα σαν μάθημα ή σαν προγραμματισμένη ενασχόληση των παιδιών; Mήπως τέτοιες σκέψεις είναι υπερβολικές, ή άσκοπη πολυτέλεια στην εποχή που ζούμε;

Θ. Αγγελόπουλος: Αντίθετα, το θεωρώ στοιχείο απαραίτητο. Αρχίζοντας με ταινίες που ανάλογες με την ηλικία των παιδιών. Μακάρι να υπήρχε μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση από πλευράς του κράτους. Μακάρι να αποκτούσε λειτουργική σχέση η παιδεία και με τον κινηματογράφο. Στην Γαλλία στα λύκεια προβάλλονται συστηματικά ταινίες και στη συνέχεια συζητιούνται.

Παιδεύω: Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στα σημερινά παιδιά, και τους δασκάλους τους;

Θ. Αγγελόπουλος: Είχα πάρει ένα γράμμα από παιδιά ενός δημοτικού σχολείου της περιφέρειας της Αθήνας, όπου μου λέγανε ότι ο δάσκαλος τους έδειχνε ταινίες μου στον υπολογιστή. Μου έγραψαν πως είχαν αγαπήσει τις ταινίες αυτές και πως θα θέλανε να πάω στο σχολείο τους για να συζητήσουμε. Δυστυχώς, δεν τα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να πάω και το αισθάνομαι λίγο σαν βάρος. Θα πρέπει κάποια στιγμή να το πραγματοποιήσω, ανεξάρτητα από το εάν έχει περάσει κάποιος καιρός. Έχω την εντύπωση ότι ο ρόλος του δασκάλου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ σημαντικός και θα πρέπει ένας δάσκαλος που αγαπάει το σινεμά και μάλιστα το καλό σινεμά, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά ώστε να διερευνήσουν μια περιοχή που πιθανόν να μην ήξεραν και να μην την γνωρίζανε ούτε στο σπίτι τους, ανοίγοντάς τους νέους δρόμους.

Περισσότερα: http://www.paidevo.gr/?p=1277

Φωτογραφίες: http://www.theoangelopoulos.gr

"Η Ελλάδα πεθαίνει. Έκανε τον κύκλο της. Μα αν είναι να πεθάνει, να το κάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο"

2012-01-25T03:11:00.001+02:00

Δωρεάν πετρέλαιο!

2012-01-24T07:02:00.000+02:00

Κι αν η Ελλάδα αξίζει να καταρρεύσει;

2012-01-23T20:55:00.000+02:00

Αναρωτήσου το εξής:

Γιατί είμαστε έτσι;

Γιατί σε κάθε φανάρι συμπολίτες μας περνάνε την ουρά και έρχονται και στέκονται μπροστά για να περάσουν πρώτοι; Γιατί οι ΛΕΑ είναι μονίμως γεμάτες με γκαζομένους βλάκες;

Για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι τελευταία από τις 27 χώρες της Ευρώπης σε συμμετοχή σε εθελοντικές οργανώσεις; Γιατί είμαστε τελευταίοι στην εθελοντική αιμοδοσία; Γιατί καπνίζουμε όπου θέλουμε, γιατί τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα με σκατούλες σκύλων, γιατί τα πάρκα και οι δημόσιοι χώροι μαραζώνουν; Γιατί οι πόλεις μας δεν έχουν πεζοδρόμια;

Γιατί ζούμε έτσι;

Γιατί αποδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία ότι εμείς δε θέλουμε να ζούμε σε κοινωνία –θέλουμε ο καθένας να ζει μόνος του;

Δεν έχουμε περάσει κακουχίες εμείς; Δεν έχουμε ζήσει σεισμούς, κατοχές, χούντες, πείνες; Γιατί δεν μας ανάγκασαν όλα αυτά να φτιάξουμε μια κοινότητα ανθρώπων, να βρούμε τους τρόπους και να κάνουμε τους συμβιβασμούς που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε μαζί;

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα βιβλίο που το είχα πολλά χρόνια αλλά δεν είχα προλάβει να ασχοληθώ μαζί του. Ασχολήθηκα τώρα γιατί με τράβηξε ο τίτλος: Λέγεται «Collapse: How Societies Choose To Fail Or Succeed» και το ‘χει γράψει ένας Αμερικανός παν-επιστήμονας, ο Τζάρεντ Ντάιμοντ. Το βιβλίο μελετάει την ιστορία πολιτισμών που για κάποιο λόγο έπαψαν να υπάρχουν, κατέρρευσαν, έσβησαν από το χάρτη, και προσπαθεί να εξηγήσει την κατάρρευσή τους, να βρει μήπως και υπάρχει κάποιος κοινός παράγοντας που οδηγεί τους πολιτισμούς στο χαμό.

Η προφανής ιδέα που μπήκε στο μυαλό μου διαβάζοντας ήταν η εξής: Μήπως η Ελλάδα, αυτή η περίεργη χώρα-άνευ-κοινωνίας δεν αξίζει να υπάρχει; Μήπως της αξίζει να καταρρεύσει;

Αποφάσισα να το εξετάσω λίγο πιο προσεκτικά το θέμα.

Στο βιβλίο του ο Ντάιμοντ (ένας επιστήμονας πολυσχιδής και πολυάσχολος, που έχει καταπιαστεί με ένα σωρό επιστημονικούς τομείς, από την ορνιθολογία μέχρι τη γεωγραφία), μελετάει τις ιστορίες παλιών πολιτισμών που αφανίστηκαν από τη Γη, σε κάποιες περιπτώσεις ξαφνικά και αναπάντεχα, σε άλλες πιο μακρόσυρτα.

Στα νησιά Πίτκερν και Χέντερσον, για παράδειγμα, ο πολιτισμός κατέρρευσε όταν σταμάτησαν να τους στηρίζουν οι εμπορικοί τους σύμμαχοι. Στο νησί του Πάσχα οι κάτοικοι κατέστρεψαν από μόνοι τους τους φυσικούς πόρους του νησιού τους (έκοψαν όλα τα δέντρα, για παράδειγμα), ενώ οι Βίκινγκς που αποίκισαν τη Γροιλανδία αυταφανίστηκαν μεταξύ άλλων κι επειδή δίσταζαν να φάνε ψάρια. Δεν το έβρισκαν πολύ σικ, οπότε τελικά πέθαναν όλοι από την πείνα (και για άλλους λόγους, βεβαίως).

Το συμπέρασμα του βιβλίου είναι πως οι κυριότεροι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν έναν πολιτισμό στην κατάρρευση είναι πέντε:

Η κλιματική αλλαγή
Εχθρικοί γείτονες
Διακοπή εμπορικών σχέσεων με άλλους λαούς
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Αδυναμία προσαρμογής σε περιβαλλοντικά θέματα

Όπως βλέπεις, οι τρεις από τις πέντε αιτίες έχουν να κάνουν με το περιβάλλον. Λαοί που ιστορικά δεν μπορούν να προσαρμοστούν στις περιβαλλοντικές τους συνθήκες είναι καταδικασμένοι να χαθούν (πράγμα που επιτρέπει στο συγγραφέα να φτάσει σε συμπεράσματα βαρύγδουπα για τον πλανήτη σήμερα).

Προσπαθώντας τώρα να βάλουμε το θέμα της Ελλάδας στην όλη συλλογιστική, αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Γιατί οι Έλληνες ασφαλώς και αδυνατούν να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους (οι παράνομες χωματερές μας είναι αναγνωρισμένες διεθνώς, ενώ οι Πασχαλονησιώτες θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από τις δικές μας επιδόσεις στον αφανισμό δασών και την ανέγερση πέτρινων μνημείων –αυθαιρέτων- στη θέση τους –άσε που πλέον τα κόβουμε ακόμα και για καυσόξυλα), αλλά ο αφανισμός τους πιθανότατα δεν θα προκληθεί από αυτό. Η τρέχουσα Ελληνική κρίση δύσκολα μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως οφείλεται σε περιβαλλοντικά αίτια, και αν είναι αυτή που θα φέρει την κατάρρευση, μάλλον δεν εξηγείται εύκολα από κανέναν από τους πέντε λόγους που θέτει ο Ντάιμοντ.

Βεβαίως, ίσως εδώ να κάνουμε ένα λογικό άλμα θεωρώντας την Ελλάδα, μια χώρα που έχει εκχωρήσει μέρος της διακυβέρνησής της σε μια πολυεθνική συνομοσπονδία, και που δρα σε ένα εξαιρετικά πολυσύνθετο διεθνές περιβάλλον, ώς ξεχωριστή και αυτάρκη οντότητα, σαν τα νησάκια του Ειρηνικού ή τον πολιτισμό των Μάγιας. Από την άλλη, μπορεί οι λόγοι που περιγράφει ο Ντάιμοντ να μην ισχύουν οικουμενικά, ή να μην είναι οι μόνοι. Ο ίδιος αποδεικνύει πως αυτοί ισχύουν σε περιπτώσεις τεκμηριωμένες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν έναν πολιτισμό (ή όπως θες πες το) στην κατάρρευση.

Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι προσέγγισε το θέμα της κατάρρευσης των ανθρώπινων πολιτισμών αλλιώς (ως ιστορικός), γράφοντας το γιγάντιο «A Study of History» (σε 12 τόμους, το ξεκίνησε το 1934 και το τελείωσε το 1961 –υπάρχουν και περιλήψεις εκεί έξω, ευτυχώς): Πιστεύει πως η κατάρρευση των πολιτισμών δεν προκαλείται από το ότι χάνουν τον έλεγχο του περιβάλλοντος ή εξωτερικές επιθέσεις, αλλά από την εξαφάνιση αυτού που αποκαλεί «δημιουργική μειονότητα», μια ομάδα του πληθυσμού που κινητοποιεί τη δημιουργία και την εξέλιξη στην κοινωνία.

Σε κάποιο στάδιο της ζωής της κοινωνίας, αυτή η ομάδα μπορεί να μετατραπεί απλά σε «κραταιούσα μειοψηφία», η οποία επιβάλλεται στην πλειοψηφία χωρίς όμως να δικαιολογεί αυτή την επιβολή με πράξεις. Ο Τόινμπι πιστεύει πως αυτή η κραταιούσα μειοψηφία προσπαθεί να κρατήσει την εξουσία με κάθε τρόπο ακόμα κι αν δεν την αξίζει, με αποτέλεσμα το προλεταριάτο (αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί, δεν κάνω πλάκα) ανταποδίδει «την αδικία με φθόνο, το φόβο με μίσος και τη βία με βία». Η διαδικασία σύγκρουσης που ακολουθεί μπορεί πρόσκαιρα να είναι και δημιουργική, αλλά τελικά οδηγεί στον κατακερματισμό του πολιτισμού και την κατάργηση της συνοχής του. Πρόκειται για μια ιδέα που ο Τόινμπι την τεκμηριώνει μελετώντας την ιστορία των μεγάλων πολιτισμών της ανθρωπότητας (σύμφωνα με τον υπολογισμό του έχουν υπάρξει 23 όλοι κι όλοι), και όχι μεμονωμένων κρατών. Ωστόσο, κάποιος μπορεί να δει την Ελληνική περίπτωση μέσα από αυτή την υπόθεση με μια σημαντική παραλλαγή.

Στην Ελλάδα είναι προφανές ότι δεν υπάρχει η «δημιουργική μειονότητα» που τροφοδοτεί την ανάπτυξη και παρασέρνει ολόκληρη την κοινωνία προς τα μπρος. Αν έχουμε κάτι, αυτό είναι μια «κραταιούσα μειοψηφία» (και μάλιστα έχω την εντύπωση πως πρόκειται για «κραταιούσα πλειοψηφία» μιας αλλόκοτης μορφής –αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) η οποία μάλιστα προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο κι αυτό πυροδοτεί (και στο μέλλον θα πυροδοτήσει πιο έντονα) μια διαδικασία σύγκρουσης. Το περίεργο εδώ είναι το εξής: Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ μια δημιουργική μειοψηφία. Ποτέ δεν πέρασε την περίοδο ευημερίας με την ορθολογική μορφή που περνάνε τέτοιες περιόδους οι μεγάλοι πολιτισμοί που μελέτησε ο Τόινμπι.

Η βραχύβια περίοδος ευημερίας των τελευταίων δεκαετιών ήταν τόσο στρεβλή που περιλάμβανε μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά της ευημερίας –τα λεφτά-, και προφανώς γι’ αυτό ήταν και τόσο βραχύβια.

Αλλά ποτέ δεν υπήρχε μια ισχυρή και ικανή μειοψηφία που υποστήριζε την ανάπτυξη πυροδοτώντας την καινοτομία και τη δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς.

Η θεωρία μου ήταν πάντα πως η Ελλάδα πράγματι όδευε προς την ανάπτυξη μιας «δημιουργικής μειονότητας», αλλά πολύ πολύ αργά. Δηλαδή δεν είχαμε φτάσει στο σημείο που άλλοι λαοί έφτασαν πριν από δεκαετίες ή αιώνες (σκέψου πότε βρίσκονταν σε ακμή διάφορες χώρες), ή που πολλοί λαοί βρίσκονται σήμερα, αλλά ήμασταν καθ’ οδόν. Στο δρόμο. Κούτσα κούτσα.
Πολύ σχετική και ενδιαφέρουσα βρήκα την ανακοίνωση έρευνας του Πανεπιστημίου Rensselaer το περασμένο καλοκαίρι, σύμφωνα με την οποία αν μόνο το 10% του πληθυσμού πιστεύει ακράδαντα σε μια ιδέα, αυτή θα γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία του πολιτισμού.

«When the number of committed opinion holders is below 10 percent, there is no visible progress in the spread of ideas. It would literally take the amount of time comparable to the age of the universe for this size group to reach the majority,» said SCNARC Director Boleslaw Szymanski, the Claire and Roland Schmitt Distinguished Professor at Rensselaer. «Once that number grows above 10 percent, the idea spreads like flame.»

Νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι μια «δημιουργική μειοψηφία»: Ένας πυρήνας ανθρώπων που γεννούν ιδέες και κοινωνικά πρότυπα τα οποία υιοθετούνται (φυσιολογικά, οργανικά) από τον υπόλοιπο πληθυσμό και γίνονται κτήμα του. Στην Ελλάδα είναι οπωσδήποτε σίγουρο ότι αυτό δεν το έχουμε. Καθώς ο πληθυσμός ωριμάζει, μεγαλύτερο ποσοστό του μορφώνεται, και οι νέες τεχνολογίες κάνουν ξένες ιδέες και κουλτούρες εύκολα προσβάσιμες, η μειοψηφία αυτή μεγαλώνει. Ετούτη η κρίση, όμως, ενδέχεται να επιβραδύνει αυτή την πορεία (προς το 10%, ας πούμε) ή, αν είναι εξαιρετικά έντονη και μακρόχρονη (η κρίση), και να την αναστρέψει τελείως.

Αν συμβεί αυτό, η κατάρρευση θα είναι αναπόφευκτη.

Υπάρχουν κι άλλα συμπτώματα/ενδείξεις που υποδεικνύουν μια πορεία προς το ναδίρ: Ο ιστορικός και ανθρωπολόγος Τζόζεφ Τέιντερ γραφει στο «The Collapse of Complex Societies» (1988) πως η κατάρρευση των πολιτισμών έρχεται όταν συσσωρεύεται πολλή πολυπλοκότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν προβλήματα. Όταν δηλαδή τα κράτη μεγαλώνουν και γίνονται περίπλοκα, αναπτύσσοντας αρτηριοσκληρωτικές δομές, γραφειοκρατεία, και τάξεις που καταναλώνουν πόρους χωρίς να συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή τους (γκουχ δημοσιογράφοι γκουχ), είναι καταδικασμένα να καταρρεύσουν. Ο Τέιντερ βρήκε την υπόθεσή του να ισχύει σε δεκαεφτά πολιτισμούς ιστορικά. Όπως αντιλαμβάνεσαι, η θεωρία ταιριάζει γάντι σε χώρες όπως η Ελλάδα (άλλο ένα παράδειγμα: η Ουγγαρία), όπου η αρτηριοσκλήρωση είναι το σύνηθες modus operandi.

Το συγκεκριμένο επιχείρημα αναλύεται εξαντλητικά στο σημαντικότερο πράγμα που διάβασα πρόσφατα, το βιβλίο του Νομπελίστα οικονομολόγου Μάνκουρ Όλσον με τ’ όνομα «The Rise and Decline of Nations«.

Η ιδέα που περιγράφει ο Όλσον είναι απλή: Σε κάθε χώρα υπάρχει η τάση να εμφανίζονται μικρές ομάδες-συμμαχίες κοινών οικονομικών συμφερόντων, όπως τα καρτέλ και τα συνδικάτα. Αυτές οι ομάδες έχουν ισχυρό συμφέρον να επηρεάζουν τη διεξαγωγή της πολιτικής προωθώντας μέτρα προστατευτισμού για τον εαυτό τους. Έτσι αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη της χώρας. Τα κέρδη από τις πολιτικές που τους προστατεύουν είναι μεγάλα για τα μέλη τους, αλλά η ζημία για την ευρύτερη κοινωνία είναι μικρότερη για κάθε μέλος της ξεχωριστά, έτσι η κοινωνία συνήθως δεν αντιδρά σε τέτοιου τύπου πολιτικές, και έτσι η δύναμη αυτών των ομάδων ολοένα μεγαλώνει. Σε βάθος χρόνου, η οικονομία ενός τέτοιου κράτους είναι καταδικασμένη να υποφέρει.

Ο Όλσον τεκμηριώνει τη θεωρία του με εκτενή και αναλυτικά παραδείγματα σε έξι κεφάλαια (το έβδομο είναι μια μαρτυρική αντιπαραβολή της ιδέας του απέναντι σε όσα πρεσβεύουν οι σύγχρονες μακροοικονομικές θεωρίες, και μου έβγαλε την παναγία). Τα παραδείγματα κρίνουν την ανάπτυξη των οικονομιών διαφόρων χωρών διαχρονικά, από τη Νότια Αφρική και την Ινδία με τις κάστες μέχρι την ανάπτυξη των οικονομιών των ΗΠΑ, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας μετά τον πόλεμο.

Η Γαλλία, για παράδειγμα, παρ’ όλες τις καταστροφές που έζησε με την ήττα της στον πόλεμο, και μετά από αιώνες αναταραχών και επαναστάσεων (τέσσερις φορές καταλήφθηκε από στρατούς ξένους σε δυο αιώνες, αν το καλοσκεφτείς), κατάφερε μεταπολεμικά να αναπτυχθεί ραγδαία. Το ίδιο και πιο έντονο συνέβη στη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Και μπορεί κάποιος να πει ότι η ραγδαία ανάπτυξη σε χώρες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο είναι φυσιολογική, καθώς τα περιθώρια για ανάπτυξη ήταν πολύ μεγαλύτερα, αλλά απ’ ότι αποδείχτηκε η ανάπτυξη των συγκεκριμένων χωρών συνεχίστηκε με τον ίδιο ρυθμό ακόμα και όταν έφτασαν –και στη συνέχεια ξεπέρασαν- τα οικονομικά μεγέθη των χωρών που τις είχαν νικήσει στον πόλεμο. Η ανάπτυξή τους, όπως αποδεικνύει ο Όλσον, δεν οφειλόταν στην καταστροφή των υλικών τους υποδομών από τον πόλεμο –αλλά στην καταστροφή των δυσκοίλιων κοινωνικών δομών, των συνδικάτων, των προστατευτισμών και των καρτέλ, που μεταπολεμικά δεν υπήρχαν για να εμποδίσουν την ανάπτυξη.

Αντίθετα η Αγγλία έχει αξιοσημείωτη σταθερότητα από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και μετά. Δεν έχει ζήσει κατοχές. Δεν έχει ζήσει μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις. Οι δομές της είναι ανέπαφες. Και έτσι η ανάπτυξή της είναι πολύ πιο αργή και η ικανότητά της να υιοθετεί καινοτομίες και να προσαρμόζεται σε νέα οικονομικά μοντέλα πολύ μικρότερη.

Ο Όλσον αναλύει εξαντλητικά τα χαρακτηριστικά των μικροσυμφερόντων σε πολλές χώρες και τον τρόπο με τον οποίο εμποδίζουν την ανάπτυξη της οικονομίας και το επιχείρημά του πείθει: Όποιος πιστεύει ότι οι προστατευτισμοί, τα κλειστά επαγγέλματα και τα ισχυρά συνδικάτα είναι πράγματα θετικά για μια οικονομία, καλά θα κάνει να το διαβάσει άμεσα, με ανοιχτό μυαλό, έτοιμος για μια απότομη κι ακαριαία νοητική χειροφρενιά 180 μοιρών.

Αν θέλουμε να δούμε τώρα πώς έρχεται και κολλάει η Ελλάδα στην υπόθεση του Όλσον, θα καταλήξουμε αρκετά γρήγορα σε δύο προφανή συμπεράσματα: Πρώτον, ότι στην Ελλάδα η ανάπτυξη είναι αδύνατη εξαιτίας της πολύ μεγάλης δύναμης των επιμέρους συμφερόντων, των επιχειρηματικών καρτέλ, των συντεχνιών και των συνδικάτων. Είναι μια κλειστή και αρτηριοσκληρωτική οικονομία ολόιδια με όλες τις κλειστές και αρτηριοσκληρωτικές οικονομίες που περιγράφει ο Όλσον. Το δεύτερο και φοβερότερο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα πρόλαβε και έστησε όλες αυτές τις αρτηριοσκληρωτικές δομές πάρα πολύ γρήγορα. Η δικιά μας η χώρα καταστράφηκε σε αρκετά μεγάλο βαθμό στον πόλεμο (όπως η Γαλλία και η Γερμανία, και αντίθετα με την Αγγλία) και πράγματι ξεκίνησε με τις πρότερες δομές της κατεστραμμένες. Υποθέτω ότι δύο παράγοντες (πιο ασαφώς ο διχασμός του εμφυλίου και πιο εμφατικά ο Ανδρέας Παπανδρέου) έπαιξαν ρόλο στο να αναπτυχθεί στην Ελλάδα μέσα σε λίγες δεκαετίες οικονομική αρτηριοσκλήρωση που σε άλλες χώρες χρειάστηκε αιώνες. Αλλά τα καταφέραμε.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι πως σχεδόν όλα τα βιβλία που περιγράφουν το γιατί οι χώρες και οι πολιτισμοί καταρρέουν περιγράφουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την Ελλάδα όπως είναι σήμερα. Επιβεβαιώνουν ότι είμαστε υπό κατάρρευση. Αυτό που νιώθουμε όταν βλέπουμε τη συμπεριφορά των συμπολιτών μας, και το πολιτικό προσωπικό που έχουν αναδείξει, αυτή η αόριστη αίσθηση πως η ύπαρξη αυτής της μη-κοινωνίας είναι ένα λάθος που δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει για πολύ ακόμα, από ό,τι φαίνεται είναι δικαιολογημένη. Βασίζεται σε ιστορικά προηγούμενα. Τεκμηριώνεται επιστημονικά.

Το θέμα είναι: Τι σημαίνει «κατάρρευση»;

Τόσο καιρό αντιμετωπίζουμε την κρίση ώς κάτι που θα μας φέρει οικονομική στενότητα για πολλά χρόνια. Το χειρότερο σενάριο που σκεφτόμαστε για την πατρίδα μας είναι να επιστρέψει σε δικό της νόμισμα και να ζήσει την ακραία φτώχεια.

Μήπως όμως αυτό το σενάριο δεν είναι το χειρότερο;

Μήπως η ίδια η υπόσταση της χώρας είναι αδύνατη;

Κι αν είναι, τί υπάρχει για να την αντικαταστήσει;

Τα βιβλία δεν ορίζουν τί σημαίνει «κατάρρευση» -αφήνουν την ιστορία να το κάνει: Το νησί του Πάσχα έγινε ακατοίκητο. Οι Βίκινγκς εξαφανίστηκαν από τη Γροιλανδία, δεν έμεινε ούτε ένας. Οι Μάγιας, οι Ρωμαίοι, οι Ινδιάνοι, όλοι οι πολιτισμοί που κατέρρευσαν στο παρελθόν δεν συνέχισαν να υπάρχουν, απλά πιο φτωχοί, όπως φοβόμαστε ότι θα πάθουμε εμείς: Έγιναν κάτι άλλο.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι μόνες περίοδοι σχετικής ευημερίας και ανάπτυξης που έχει γνωρίσει ετούτη εδώ ή άκρη της Βαλκανικής, αυτές τις οποίες «νοσταλγούν» οι υπερπατριώτες, αυτές που ακόμα μνημονεύουν τα βιβλία της ιστορίας με αγαλλίαση, ήταν δύο, και απείχαν χιλιετίες μεταξύ τους: Η κλασσική αρχαιότητα, όταν η χερσόνησός ήταν κατακερματισμένη σε ξέχωρες και ανεξάρτητες πόλεις-κράτη (που τσακώνονταν), και το Βυζάντιο, όταν ετούτο το κομμάτι γης ήταν μόνο ένα -πολυεθνικό και πολύγλωσσο- κομμάτι μιας μεγαλύτερης συνομοσπονδίας.

Σκέψου το λίγο:

Μια μεγάλη και ενιαία και ανεξάρτητη χώρα γεμάτη Έλληνες ίσως και να μην είναι εφικτή.

Είναι μια ιδέα κάπως περίεργη και ρηξικέλευθη αυτή, και πάσχει αφ’ ενός στο ότι η έρευνά μου δεν είναι πλήρης (δεν έχουν γραφτεί μόνο τέσσερα βιβλία για το θέμα, και τα τέσσερα συγκεκριμένα δεν αρκούν για συμπεράσματα καθώς έχουν πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις και η εξαγωγή κοινών συμπερασμάτων από αυτά απαιτεί απλοποιήσεις και γενικεύσεις) και αφ’ ετέρου στο ότι βασικά σημεία της συλλογιστικής (ακόμα και το τι είναι «κοινωνία» και το πώς ορίζεται η λέξη «κατάρρευση») είναι έννοιες ρευστές.

Αλλά νομίζω ότι οπωσδήποτε αξίζει περισσότερη διερεύνηση. Αν κάτι έχει γίνει προφανές τα τελευταία δύο χρόνια της καταστροφής, είναι ότι δεν έχουμε μάθει τίποτα απολύτως, και ότι όποια και αν είναι η επόμενη μέρα, εμείς (μάλλον) θα συνεχίσουμε να είμαστε ίδιοι. Αλλά αν συνεχίσουμε ίδιοι, μάλλον δεν θα μπορούμε να συνεχίσουμε καθόλου. Δεν ξέρω τί θα σημαίνει αυτό, με βάση τα παραπάνω. Χρειάζονται λογικά άλματα εδώ, με μπόλικη φαντασία μέσα, και γι’ αυτό δε γράφω ούτε εικασίες (δοκίμασα, μοιάζουν εξωφρενικές, τις ξανάσβησα).

Τώρα, το ξέρω: Είναι λίγο στενάχωρο να τα σκέφτεται αυτά κάποιος που έχει ζήσει τα τελευταία 10-15 χρόνια της αφελούς και επιφανειακής ευμάρειας. Πιστεύω ότι το συναίσθημα περιγράφεται άψογα σε ένα απόσπασμα ομιλίας Προέδρου μιας μεγάλης χώρας, καθώς ετοιμαζόταν να αναλάβει τα καθήκοντά του κι ενώ η χώρα του βούλιαζε στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της. Ο Πρόεδρος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν, η χώρα ήταν οι ΗΠΑ και η κρίση ήταν ο εμφύλιος πόλεμος που μόλις ξεκινούσε. Το Φεβρουάριο του 1861, καθώς έφευγε από τη γενέτειρά του για να πάει στη Ουάσινγκτον και να κυβερνήσει, ο Λίνκολν είπε τα εξής:

«Ίσως έχουμε φτάσει σε μια τρομερή ημέρα αφύπνισης, και ίσως το όνειρο να ‘χει τελειώσει. Αν ναι, τότε φοβάμαι ότι το όνειρο θα ‘χει τελειώσει για πάντα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι άνθρωποι θα έχουν ξανά την ευκαιρία που είχαμε εμείς».

http://www.georgakopoulos.org/work/ideas/collapse/

Άνθρωπος και Πουλιά

2012-01-21T06:35:00.001+02:00

http://www.paleosearch.com

Τα πουλιά, σταθμός στην αλυσίδα της εξέλιξης των ειδών πάνω στη Γη, εμφανίστηκαν πριν από 160 εκατομμύρια χρόνια. Όταν ο άνθρωπος ξεχώρισε σαν διακριτό είδος πάνω στον πλανήτη, ξεκινώντας τη δική του εξελικτική πορεία μέσα στο μεγάλο ρεύμα της ζωής, είναι βέβαιο ότι υπήρχε μια μεγάλη ποικιλία φτερωτών ειδών, πολλά από τα οποία ήταν τα ίδια ή πολύ όμοια με τα σημερινά. Ο βηματισμός της εξέλιξης είναι βραδύς και "ασυγκίνητος" από τον "ανθρώπινο χρόνο".

Ο άνθρωπος, από την αρχή της γνωριμίας του με τον κόσμο των πουλιών, ανέπτυξε μαζί τους μία σχέση ποικιλότροπη, όσο και ενδιαφέρουσα. Τα κυνήγησε για το κρέας και για το φτέρωμά τους, έβαλε στη διατροφή του τα αβγά τους, μετέτρεψε πολλά είδη τους σε οικόσιτα, άλλα τα εξημέρωσε για την ομορφιά ή τα φυλάκισε για το κελάηδημά τους, κι από νωρίς ζήλεψε το φτερούγισμά τους στα ουράνια, που ήταν η αφορμή για να τους αποδώσει μαγικές ιδιότητες και να τα συνδέσει με θρησκευτικούς συμβολισμούς. Σε όλους τους πολιτισμού, τα πουλιά συνδέθηκαν με το υπερβατικό, τη λατρεία, τις ιερουργίες, αναρίθμητοι μύθοι και παραδόσεις σχετίζονται με αυτά. Απεικονίσεις πουλιών φθάνουν ως εμάς από τα βάθη του χρόνου, χαραγμένες στα τοιχώματα σπηλαίων που υπήρξαν κατοικίες πρωτόγονων προγόνων μας, όπως π.χ. στο Σπήλαιο Λασκό στη Γαλλία και στο Tajo Segura στην Ισπανία, από καλλιτέχνες που έζησαν εκεί πριν από 6.000 χρόνια.

Οι αποδημίες των πουλιών τράβηξαν την προσοχή του ανθρώπου από την αρχαιότητα. Ο Αριστοτέλης, στην "Ιστορία των Ζώων", είναι ο πρώτος που προσήγγισε επιστημονικά το φαινόμενο, όμως οι μαρτυρίες ότι οι μεταναστεύσεις αυτές δεν περνούσαν απαρατήρητες, είναι πολύ παλαιότερες: Υπάρχουν στην Ιλιάδα του Ομήρου, στον Ανακρέοντα, στον Ησίοδο ("Έργα και Ημέρες"), στον Αριστοφάνη ("Όρνιθες") κι επίσης στην Παλαιά Διαθήκη (Ιώβ, ΧΧΧΙΧ,29 και Ιερεμίας VII,7). Οι Έλληνες -για τους οποίους η κουκουβάγια ήταν σύμβολο της θεάς Αθηνάς και καλός οιωνός, προάγγελος νίκης και ευτυχίας, εξ ου και το ρητό "γλαυξ ίπταται"- θεωρούσαν τα μεταναστευτικά πουλιά ταχυδρόμους του Ολύμπου, ενώ άλλοι λαοί, σε δοξασίες τους που επιβίωναν σαν κοινή πίστη και μετά τον ύστερο μεσαίωνα, θεωρούσαν ότι τα πουλιά όταν αποδημούσαν πήγαιναν στο φεγγάρι.

Κατά τον μεσαίωνα, εξάλλου, είδη αρπακτικών πουλιών χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα στο κυνήγι άλλων φτερωτών ειδών, αλλά και μικρών θηλαστικών, ενώ είναι γνωστό ότι η ιερακοθηρία συναντάται στις στέππες της κεντρικής Ασίας και την Κίνα, στην Ινδία, την Περσία, την Αραβία κ.ά. Στον Ελλαδικό χώρο, μαρτυρίες για την χρησιμοποίηση αρπακτικών πουλιών στο κυνήγι, συναντούμε στον Αριστοτέλη ("Ιστορία των Ζώων"), ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει: "Στην περιοχή της Θράκης, που κάποτε ονομαζόταν Κεδρίπολη, οι άνθρωποι κυνηγούσαν τα μικρά πουλιά στους βάλτους με τη βοήθεια γερακιών". Στην Αγγλία, τα γεράκια χρησιμοποιήθηκαν στο κυνήγι από το 800 π.Χ.

Στη μεσαιωνική Ευρώπη, τα αρπακτικά πουλιά έγιναν σύμβολο δύναμης και δείκτης κοινωνικής ιεράρχησης. Ανάλογα με την τάξη ισχύος στην οποία ανήκε κανείς, χρησιμοποιούσε και διαφορετικό είδος αρπακτικού θηρευτή. Έτσι, π.χ., οι βασιλικές οικογένειες χρησιμοποιούσαν το Falco rusticolis, οι αριστοκράτες τον Πετρίτη, οι κυρίες της αριστοκρατίας το Νανογέρακο, οι κληρικοί το Σαΐνι και το Διπλοσάϊνο. Είναι η εποχή όπου στην Αγγλία περίμενε η βέβαιη θανάτωση όποιον συλλαμβανόταν να έχει αιχμαλωτίσει χωρίς άδεια γεράκι ή να έχει καταστρέψει τη φωλιά του.

Τους τελευταίους τέσσερις αιώνες, οπότε άρχισε η επιστημονική καταγραφή των διαφόρων ζωϊκών και φυτικών ειδών, έχουν βεβαιωμένα χαθεί εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων 104 είδη πουλιών, το 90% από τα οποία ζούσαν σε μικρά τροπικά νησιά. Σϋμφωνα με την World Conservation Union και την Birdlife International, σήμερα απειλούνται με εξαφάνιση 1.107 είδη πουλιών, το 11% του συνόλου των ειδών που υπάρχουν.

Ως ευαίσθητες περιοχές, όπου τα πουλιά διατρέχουν τους περισσότερους κινδύνους, έχουν χαρακτηρισθεί οι Φιλιππίνες και η Νέα Ζηλανδία, καθώς το 15% των φτερωτών ειδών που ζουν εκεί απειλείται με εξαφάνιση και επίσης η Χαβάη, όπου το ποσοστό φτάνει το 33%. Επίσης, και εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών, σοβαρούς κινδύνους εξαφάνισης αντιμετωπίζουν και τα πουλιά της Νότιας Αμερικής.

Στο τέλος του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου, χάθηκε ο Ντόντο, ένα πουλί μεγάλων διαστάσεων, από το νησί του Αγίου Μαυρικίου στον Ινδικό ωκεανό. Οι ναυτικοί που έφθαναν εκεί με ιστιοφόρα άρχισαν να σκοτώνουν ομαδικά τα πουλιά αυτού του είδους. Την καταστροφή ολοκλήρωσαν τα τρωκτικά που βγήκαν από τα αμπάρια των πλοίων και έτρωγαν τα αυγά των πουλιών αυτών.

Το 1810, ο Αμερικανός ορνιθολόγος Alexander Wilson, παρατήρησε στην κοιλάδα του ποταμού Οχάιο ένα κοπάδι αποδημητικά περιστέρια. Ο πληθυσμός του είδους αυτού ξεπερνούσε τότε τα δύο δισεκατομμύρια άτομα. Η "Μάρθα", το τελευταίο αποδημητικό περιστέρι πέθανε στο Ζωολογικό Κήπο του Σινσινάτι των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς έναν αιώνα μετά, την 1η Σεπτεμβρίου 1914.

Τα αποδημητικά περιστέρια ζούσαν και αναπαράγονταν σε μεγάλες ομάδες, φωλιάζοντας κατά εκατομμύρια σε μερικές εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, με συνέπεια να γίνονται εύκολος στόχος για τους κυνηγούς. Οι θηρευτές, που τα κυνηγούσαν κυρίως για το νοστιμότατο κρέας τους, τα εξολόθρευαν μαζικά, κόβοντας μάλιστα απερίσκεπτα τα δέντρα στα οποία φώλιαζαν, για να πιάνουν τους νεοσσούς. Από τα μέσα του 1800 άρχισαν να δημιουργούνται τα πρώτα προβλήματα στον μηχανισμό αναπαραγωγής του είδους. Η τελευταία φωλιά εντοπίστηκε το 1894 και το τελευταίο, ελεύθερο στη φύση, αποδημητικό περιστέρι θεάθηκε το 1899.

Αλλο θύμα της άφρονης συμπεριφοράς του ανθρώπου, είναι ο Παπαγάλος της Καρολίνας, στις ΗΠΑ. Το είδος αυτό είχε την ατυχία να βρεθεί αντιμέτωπο με τα ανθρώπινα συμφέροντα, που μετέτρεψαν τις βαλτώδεις εκτάσεις και τα δάση από κυπαρίσσια, όπου ζούσε, σε καλλιέργειες και φρουτόδεντρα. Και καθώς τα πουλιά δημιουργούσαν προβλήματα στη σοδειά, μπήκαν μποραία στο στόχαστρο των αγροτών, με συνέπεια ο Παπαγάλος της Καρολίνας να αφανιστεί μέσα σε λίγα χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 1914 πέθανε στο Ζωολογικό Κήπο του Σινσινάτι ο τελευταίος εκπρόσωπος του είδους.

Συγγραφέας: Γρηγόρης Τσούνης
Email επικοινωνίας: greenapple@greenapple.gr

http://www.greenapple.gr/articlesdesc.php?id=136

Ντοκιμαντέρ: Earthflight (BBC - 2012)

2012-01-21T06:35:00.000+02:00

Περίπτερο Καλμόλ… ανακουφίζει πάντοτε!

2012-01-19T01:41:00.002+02:00

Μοντέλο Ελληνικού περιπτέρου,το οποίο καλύπτει ιστορικά την περίοδο 1940-1970. Δίνεται κλειστό,με ανεβασμένες τέντες,λάμπες φωτισμού και ταμπέλες οροφής και διακοσμητικά φουρούσια ως εξτρά επιλογή.

Περισσότερα: http://www.slingshotmodels.com/2011/09/greek-kiosk

Ο κίνδυνος για περαιτέρω περιβαλλοντική υποβάθμιση είναι υπαρκτός για τα Μέγαρα!

2012-01-16T19:55:00.000+02:00

Με πρόσφατο δελτίο τύπου,η δημοτική αρχή του δήμου Μεγαρέων μας διαβεβαιώνει ότι έχει πάρει όλατα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποτραπεί η περιβαλλοντική υποβάθμιση τηςΜεγαρίδας!

Σημαντικό είναι βέβαια να εμφανίζεται η δημοτικήδιοίκηση αισιόδοξη. Ελπιδοφόρο να διακηρύττει την προσήλωσή της στηνπροστασία του περιβάλλοντος. Θετικό να προβαίνει σε μηνύσεις καικαταγγελίες.

Αλλά από που προέρχεται αυτή η τόση σιγουριά; Σε τιστηρίζεται αυτή η πρωτοφανής διαβεβαίωση; Τι αλήθεια έχει καταφέρειμέχρι σήμερα ο δήμος; Ποιούς, από τους εφιαλτικούς κινδύνουςυποβάθμισης που κυκλώνουν τα Μέγαρα έχει αποτρέψει;

Ιχθυοκαλλιέργειες - αγκυροβόλιο - επέκταση Ρεβυθούσας.

Αυτοί είναι οι ΝΕΟΙ κίνδυνοιυποβάθμισης. Αυτά είναι τα νέα μέτωπα. Δυστυχώς και τα τρία παραμένουνανοιχτά ...για την ακρίβεια ορθάνοιχτα!! Και η πικρή αλήθεια είναι ότιοι μέχρι τα τώρα ενέργειες της διοίκησης δεν έχουν καταφέρει τίποτασημαντικό.

Περιμέναμε από την διοίκηση να αναγνωρίσει τιςδυσκολίες, να παραδεχθεί τις αποτυχίες και αστοχίες της και να καλέσειτην Μεγαρική κοινωνία σε συστράτευση σε ένα δυναμικό σχέδιο υπεράσπισηςτης πόλης, της ιστορίας και των κατοίκων της. Αντί γι αυτό μαςδιαβεβαιώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο!
Καλή είναι βέβαια η αισιοδοξία. Κακή όμως είναι η παραγνώριση της πραγματικότητας. Και φυσικά καταστροφικός ο εφησυχασμός...

Την ευθύνη έχει η δημοτική αρχή. Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη θα της χρεωθεί αυτούσια.

Τοχειρότερο όμως είναι ότι οι αποδέκτες της όποιας απευκταίας αρνητικήςεξέλιξης θα είναι για μια ακόμα φορά οι κάτοικοι αυτής της πόλης...

vourkari.blogspot.com

Παράνομες χωματερές ωρολογιακές βόμβες από την Αρχαία Ολυμπία ως και την Σαλαμίνα

2012-01-16T12:31:00.002+02:00

Τα πρωτεία της χειρότερης περιφέρειας στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των απορριμμάτων κατέχει η Πελοπόννησος. Επισήμως είναι καταγεγραμμένοι 25 Χώροι Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων. «Η εκτίμηση είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν 150-200 ενεργές χωματερές», λένε επιθεωρητές Περιβάλλοντος. «Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι στην Ηλεία, γύρω από την Αρχαία Ολυμπία,

10-15 χωματερές καίγονται συστηματικά. Μία μάλιστα κάηκε 20 φορές μέσα στο 2011...

Για την Κορινθία η εκτίμηση είναι ότι υπάρχουν περίπου 30 ενεργές χωματερές, στη Μεσσηνία γύρω στις 50 και στη Λακωνία περίπου 30». Στην Αττική, όπως αναφέρουν επιθεωρητές Περιβάλλοντος, σε σκουπιδότοπους έχουν μετατραπεί τα λατομεία Μαρκοπούλου - πρώην Μερέντα - στη Δυτική Αττική (πάνω από τον Ασπρόπυργο), στη Βορειοανατολική Αττική στη θέση Ντουμάνι και στο Καπανδρίτι.

Επίσης δεκάδες είναι οι παράνομες χωματερές σε Κρυονέρι, Μέγαρα και Σαλαμίνα, στο Σχιστό, γύρω από τον ΟΔΔΥ αλλά και τη Φυλή.

ΜΠΑΖΑ ΣΤΑ ΔΑΣΗ. Περιοχές με μεγάλο πρόβλημα θεωρούνται οι Σέρρες, η Κρήτη, η Λάρισα, η Κομοτηνή, η Φθιώτιδα, η Βοιωτία, η Εύβοια και η Αιτωλοακαρνανία. «Οι επίσημες χωματερές μπορεί να μειώνονται, τα δάση όμως εξακολουθούν να είναι γεμάτα με μπάζα και κάθε λογής σκουπίδια που καταλήγουν εκεί λόγω έλλειψης χώρου διάθεσης σκουπιδιών.
Αυτό έχει ως συνέπεια το καλοκαίρι κυρίως να φράζουν οι δρόμοι για τα πυροσβεστικά και να ξεσπούν πυρκαγιές», λέει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων Νίκος Μπόκαρης.

ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ. Η εικόνα είναι «οικεία», συμπληρώνει η συντονίστρια Περιβαλλοντικής Πολιτικής του WWF Θεοδότα Νάνσου: «Ο ΧΑΔΑ είναι κλειστός αλλά 500 μέτρα από την είσοδο τα σκουπίδια σχηματίζουν λόφο. Κι αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουν χωροθετηθεί όλες οι υποδομές για τη διαχείριση των σκουπιδιών. Η ευθύνη ανήκει σε όλους. Και στη δημοτική Αρχή. Κάποιοι τολμούν να σπάσουν αυγά και να χωροθετήσουν τον χώρο και κάποιοι άλλοι απλώς θάβουν τα σκουπίδια κάτω από το χώμα.

Το πρόβλημα ενισχύεται και από το γεγονός ότι έχει μείνει πίσω η ανακύκλωση όπου θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί το 80% των σκουπιδιών. Ολοι ξέρουμε τι συμβαίνει».

Τα Nέα

http://esalamina.blogspot.com

Σαλαμίνα: Παράνομη χωματερή στη θέση Γούβα Μπατσί

2012-01-16T11:38:00.000+02:00

http://www.patt.gov.gr/main/index.php?

ΣΧΕΤ. 1. Ο Ν.

1650/1986 (ΦΕΚ 160 Α/86) «Για την προστασία περιβάλλοντος», όπως τροποποιήθηκε με τον Ν.3010/2002 (ΦΕΚ 91 Α/02)
2. Η ΚΥΑ ΗΠ 5091/2727/2003 (ΦΕΚ 1909/Β/2003 «Μέτρα και όροι για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων. Εθνικός και Περιφερειακός σχεδιασμός»
3. Η από 30-3-2011 αίτηση καταγγελία της Κίνησης δράση πολιτών Σαλαμίνας Ν.ΑΥ.ΜΑΧΗ.Α
4. Η από 10-6-2011 Έκθεση Αυτοψία του Τμήματος Περιβάλλοντος και Υδρονομίας ΠΕ Πειραιώς και Νήσων της Περιφέρειας Αττικής
5. Το από 1-7-2011 Αρ. πρωτ. Οικ 55782/319/11 Φ101ΣΑΛ8/11 του Τμήματος Περιβ. και Υδρονομ. ΠΕ Πειραιώς και Νήσων της Περιφέρειας Αττικής

Μετά από το παραπάνω σχετικό (5) του Τμήματος Περιβάλλοντος και Υδρονομίας ΠΕ Πειραιώς και Νήσων της Περιφέρειας Αττικής, στο οποίο:

    •    παρουσιάζεται το πόρισμα της αυτοψίας που πραγματοποιήθηκε από την εν λόγω Υπηρεσία, στην περιοχή «Γούβα Μπατσί» στο δημοτικό δρόμο που οδηγεί στο λατομείο αδρανών υλικών Αγγέλου, σε γήπεδο με είσοδο πρόσβασης στην οποία υπήρχε αλυσίδα που έφερε πινακίδα «οδός Διοικητού Γαρείου»

    •    διαπιστώνεται ότι στον προαναφερόμενο χώρο γίνεται ανεξέλεγκτη διάθεση στερεών αποβλήτων, γεγονός που υποβαθμίζει και αλλοιώνει το περιβάλλον της περιοχής, εγκυμονώντας κινδύνους για τους περιοίκους και συνιστά παράβαση της κείμενης περιβαλλοντικής νομοθεσίας ( άρθρο 4 του Ν. 1650/1986 όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 3010/2002 )

Κατόπιν αυτών :
    1.    καλεί τον μεν ιδιοκτήτη όπως προβεί σε άμεσο καθαρισμό και αποκατάσταση του χώρου.
    2.    ζητά από το Δήμο Σαλαμίνας τη λήψη ενεργειών στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του, με παράλληλη ενημέρωση της Υπηρεσίας του Τμήματος Περιβάλλοντος και Υδρονομίας ΠΕ Πειραιώς και Νήσων της Περιφέρειας Αττικής.
    3.    αναθέτει στο Δήμο Σαλαμίνας, όπως και στο Α/Τ Σαλαμίνας, την αποστολή των στοιχείων των ιδιοκτητών του οικοπέδου, ώστε να προβεί η Υπηρεσία στις περαιτέρω κατά νόμο ενέργειες .
    4.    τονίζει την ανάγκη καθαρισμού της περιοχής από τους ιδιοκτήτες και κάθε κατά νόμο υπόχρεο.

Με βάση όλα τα παραπάνω και δεδομένου πως η παράνομη χωματερή που βρίσκεται σε δασική έκταση συνεχίζει να μολύνει το έδαφος, τον αέρα και τον υδροφόρο ορίζοντα του νησιού μας για πάνω από ένα χρόνο τώρα, ενώ παράλληλα τις τελευταίες ημέρες γίνεται προσπάθεια παράνομης συγκάλυψης της με χώμα, ο Περιβαλλοντικός Όμιλος Σαλαμίνας ζητά να κοινοποιήσει ο Δήμος τις ως τώρα ενέργειές του,

Α) ως προς την αποστολή των στοιχείων που του ζητούνται από την Περιφέρεια
Β) για τις ενέργειες που έχει καταβάλλει και που αποσκοπούν στο καθαρισμό της περιοχής
Γ) καθώς και στις κυρώσεις προς τον ιδιοκτήτη ή/και την επιβολή υποχρέωσης σε αυτόν, ώστε να προβεί σε καθαρισμό του χώρου

Ο ΠΕΡΙΒΟΣ θεωρεί ότι είναι υποχρέωση του Δήμου η εκτέλεση των ενεργειών που του υποδεικνύει η Περιφέρεια, ώστε να υπάρξει τήρηση της νομοθεσίας και κυρίως η αποκατάσταση του περιβάλλοντος, γεγονός που πρέπει να είναι ψηλά στις προτεραιότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

http://sites.google.com/site/perivos/archeia/paranomechomaterestethesegoubampatsi

Περιοχή 51

2012-01-16T03:04:00.000+02:00

Η περιοχή 51 είναι μέρος μιας απαγορευμένης στρατιωτικής βάσης κοντά στη περιοχή Groom Dry Lake στη Νεβάδα. Οι UFOλόγοι είναι πεπεισμένοι ότι χρησιμοποιείται για να μας κρύβουν εξωγήινους. Πρόσφατα, η πολιτεία της Νεβάδα υπέδειξε μια άγονη λωρίδα 98 μιλίων της λεωφόρου 385, που περνά κόντα από την περιοχή 51, σαν τη Λεωφόρο των Εξωγήινων (Extraterrestrial Highway). Μια τέτοια κίνηση είναι σίγουρα μια προσπάθεια της κυβέρνησης να μας παραπλανήσει για να σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει "συγκάλυψη" εκεί που υπάρχει. Αυτό είναι μια "συγκάλυψη" της "συγκάλυψης", τυπική των κυβερνητικών οργανώσεων που διαχειρίζονται ευαίσθητες πληροφορίες περί εξωγήινων και ΑΤΙΑ.

Μιας και μπορεί να τουφεκιστήτε αν προσπαθήσετε να εισέλθετε παράνομα μέσα στη στρατιωτική βάση όπου βρίσκεται η περιοχή 51, οι UFOτουρίστες βλέπουν το ιερό αυτό έδαφος από ένα μακρινό πανοραμικό σημείο. Πολλοί το κάνουν αυτό ελπίζοντας να δουν UFO να προσγειώνονται. Προφανώς, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει μια συμφωνία με τους εξωγήινους και τους επιτρέπει να πετούν όσο θέλουν μέσα σ'αυτή την περιοχή, εφόσον μπορούμε να πειραματιζόμαστε πάνω τους και να προσπαθούμε να αντιγράψουμε τα σκάφη τους. Δεν νομίζω να πιστεύετε πραγματικά ότι την ιδέα των Στελθ Βομβαρδιστικών την σκέφτηκε κάποιος άνθρωπος ;

http://www.telegraph.co.uk/science/8579490/Area-51-the-plane-truth.html

Οι σκεπτικιστές δεν αμφιβάλλουν ότι συμβαίνει κάτι μυστικό στην περιοχή 51. Και αυτό που συμβαίνει μπορεί να είναι πιο σκοτεινό από το να προσπαθούν να κατασκευάσουν καινούργια αεροπλάνα και όπλα.

Η εκπομπή "Sixty Minutes" έβγαλε ένα θέμα όπου ο Leslie Stahl είπε πως η περιοχή 51 μπορεί να είναι ένας παράνομος τόπος απόρριψης τοξικών ουσιών. Αν κάτι τέτοιο είναι αλήθεια, η περιοχή 51 μπορεί να είναι επικίνδυνη για την υγεία με περισσότερους από ένα τρόπους.

Πολλοί πρώην υπάλληλοι της περιοχής 51, αλλά και χήρες πρώην υπαλλήλων, κατέθεσαν μυνήσεις ενάντια στην κυβέρνηση για τραυματισμούς ή θανάτους που προκλήθηκαν από παράνομες πρακτικές απόρριψης αποβλήτων.

Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει προστατευθεί από τέτοιες μυνήσεις λόγω "εθνικής ασφάλειας". Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξη της βάσης γνωστής ως περιοχή 51. Φυσικά, τέτοιες αρνήσεις δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να δίνουν τροφή σ' αυτούς που ισχυρίζονται ότι υπάρχει μια κυβερνητική συνωμοσία για την συγκάλυψη οτιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί.

http://www.skepdic.gr/entries/Pi/area51.htm

Ισορροπία

2012-01-14T23:59:00.001+02:00

http://egialos.blogspot.com/2012/01/blog-post_3275.html

Εχασε το φτερό του, έσωσε τη ζωή του...

2012-01-14T21:41:00.001+02:00

Σταχτοτσικνιάς, πιάστηκε σε παρατημένο δίχτυ στη Σαλαμίνα, στάλθηκε από τη Θηροφυλακή. Εχασε το φτερό του, έσωσε τη ζωή του....

http://www.wild-anima.gr/

Ανεργία και ψυχική υγεία

2012-01-14T11:28:00.000+02:00

Πώς να χειριστείτε τη δύσκολη αυτή περίοδο της ζωή σας

Τον τελευταίο καιρό ακούμε όλο και συχνότερα για την ανεργία που αυξάνεται καθώς και για την κρίση που περνάει η αγορά. Πολλές εταιρείες καταφεύγουν σε απολύσεις ή μειώσεις μισθών για να χειριστούν το πρόβλημα ενώ γύρω μας το κόστος ζωής ανεβαίνει.

Εάν και εσείς ανήκετε στην κατηγορία των ανθρώπων που απολύθηκαν λόγω κρίσης ή που είναι μακροχρόνια άνεργοι, ίσως κάποιες στιγμές να βιώνετε απογοήτευση και αποθάρρυνση σκεπτόμενοι το πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν τα πράγματα. Η ανεργία μπορεί να πλήττει την αυτοπεποίθηση σας ή την πίστη σας σε ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό είναι βέβαια απόλυτα φυσικό μιας και η αγορά εργασίας είναι σήμερα τόσο ανταγωνιστική που συχνά θα πρέπει κανείς να στείλει εκατοντάδες βιογραφικά και να περάσει από πολλές συνεντεύξεις πριν τελικά καταφέρει να εξασφαλίσει εργασία.

Η ανεργία ίσως δοκιμάζει και τον τρόπο που αντιλαμβάνεστε τον εαυτό σας: απο εκεί που θεωρούσατε τον εαυτό σας ικανό και δραστήριο επαγγελματία, ίσως τώρα αυτή η αυτοεικόνα να κλονίζεται και να αντικαθιστάται από αρνητικά συναισθήματα όπως αυτό του «ηττημένου». Οι μελέτες δείχνουν ότι όσο περισσότερο χρόνο παραμένει κανείς άνεργος τόσο περισσότερες πιθανότητες παρουσιάζονται για να παρουσιάσει κατάθλιψη. Συγκεκριμένα, ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων παρουσιάζουν συμπτώματα κατάθλιψης μετά από έξι συνεχόμενους μήνες ανεργίας.

Η ανεργία πολλές φορές προκαλεί συχνά συναισθήματα ντροπής στον άνεργο. Δεν είναι λίγες οι φορές που όταν πρωτογνωρίζουμε κάποιον σε μια κοινωνική εκδήλωση ή σε κάποια παρέα , μια από τις πρώτες ερωτήσεις που μας θέτουν για να μας γνωρίσουν καλύτερα είναι η ερώτηση «Με τί ασχολείσαι;». Συνειδητοποιώντας ότι συχνά η κοινωνία χρησιμοποιεί το επάγγελμα σαν ένα είδος ταυτότητας του ατόμου, ο άνεργος μπορεί να αισθάνεται ανεπάρκεια ή ντροπή που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.

Βέβαια η ανεργία προκαλεί οικονομικά προβλήματα που μπορεί να προκαλέσουν πρακτικές δυσκολίες στη ζωή του ατόμου. Συχνά, οι δυσκολίες αυτές είναι οικονομικές και η αδυναμία εύρεσης εργασίας/εξασφάλισης εισοδήματος μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στις σχέσεις του ανέργου με την οικογένεια ή τον/την σύντροφο τους.

Πώς μπορείτε να χειριστείτε τη δύσκολη αυτή περίοδο. Δείξτε κατανόηση στον εαυτό σας. Η ανεργία μέσα σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης είναι μια περίοδος εξαιρετικά δύσκολη. Είναι λογικό να αισθάνεστε θυμό, θλίψη ή άγχος και να ανησυχείτε για το πώς θα ανταποκριθείτε στις υποχρεώσεις σας. Παράλληλα αναρωτηθείτε πόσον καιρό θέλετε να αφήσετε τον εαυτό σας μέσα σ’αυτόν τον φαύλο κύκλο. Όσο περισσότερο βυθίζεστε μέσα σε συναισθήματα απογοήτευσης και απελπισίας, τόσο λιγότερο κινητοποιημένοι θα αισθάνεστε για να κυνηγήσετε το στόχο σας και ο κύκλος ανεργία-απογοήτευση-ανεργία θα παρατείνεται.

Το επάγγελμα προσδίδει σε όλους μας μια αίσθηση ταυτότητας αλλά δεν είστε μόνο το επάγγελμα σας. Είστε και τόσα άλλα πράγματα σε αυτό τον κόσμο: κόρη,γιός, καλός φίλος, σύντροφος κάποιου άλλου ανθρώπου, γονιός.

Ίσως να έχετε ταλέντα που δεν έχετε καλλιεργήσει και χόμπι που είχατε αφήσει για χάρη της δουλειάς. Τώρα ίσως έχετε την ευκαιρία να ανακαλύψετε πάλι αυτή την πλευρά του εαυτού σας.

Καθορίστε ένα καθημερινό πρόγραμμα δράσης. Ποιές ώρες της ημέρας θα ψάχνετε για δουλειά και με ποιό τρόπο; Προσπαθείστε να κάνετε το πρόγραμμα σας όσο πιο συγκεκριμένο γίνεται. Για παράδειγμα, αν ξεκινάτε την αναζήτηση εργασίας στις 9 το πρωί, μπορείτε να αφιερώνετε δύο ώρες στην αναζήτηση εργασίας μέσω αγγελιών στον τύπο και στο ίντερνετ. Από τις 11 και για τις δυο επόμενες ώρες, μπορείτε να επικοινωνείτε τηλεφωνικά με υποψήφιους εργοδότες ή άτομα στον περίγυρο σας που θα μπορούσαν να σας βοηθήσουν να βρείτε υποψήφιους εργοδότες. Μία ώρα της ημέρας μπορεί να είναι αφιερωμένη στην επαγγεματική κοινωνική δικτύωση που είναι εύκολα επιτεύξιμη στις μέρες μας μέσω του ίντερνετ ή με άλλους τρόπους που λειτουργούν καλά για εσάς.

Αποφύγετε την απομόνωση. Όταν υπάρχουν συναισθήματα απογοήτευσης και χαμηλής διάθεσης είναι αρκετά εύκολο να απομονωθεί κανείς παρά να κοινωνικοποιηθεί. Η απομόνωση όμως πολύ πιθανόν να εντείνει τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνετε και να τα παρατείνει. Δείτε εάν μπορείτε να συμμετέχετε σε κάποια ομάδα, δημιουργική απασχόληση ακόμα και εθελοντική εργασία. Με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο θα περάσετε το χρόνο σας πιο ευχάριστα αλλά θα δικτυωθείτε κοινωνικά: άνθρωποι που μπορούν να σας βοηθήσουν να βρείτε εργασία μπορεί να βρίσκονται παντού, εξάλλου ένα μεγάλο ποσοστό εργοδοτών προσλαμβάνουν από συστάσεις κι όχι απαραίτητα από την παραδοσιακή μέθοδο του βιογραφικού-συνέντευξης.

Σκεφτείτε θετικά. Η θετική σκέψη έχει μεγάλη δύναμη και δεν είναι απλά «μια θεωρία» όπως πιστέυουν κάποιοι. Αναρωτηθείτε: εάν φοβάστε οτι δεν θα βρείτε ποτέ δουλειά ή εάν συνεχώς ρωτάτε τον εαυτό σας γιατί να συνέβη αυτή η δυσκολία σε σας, με ποιό τρόπο αυτές οι σκέψεις σας βοηθούν να πετύχετε το στόχο σας που είναι η εύρεση εργασίας; Οι αρνητικές σκέψεις δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα τα οποία μπορούν να επηρεάσουν την κινητοποίηση σας και την επιμονή σας στην αναζήτηση εργασίας. Αντίθετα επικεντρωθείτε σε αυτό που θέλετε, όχι σε αυτό που δε θέλετε. Οραματιστείτε τον εαυτό σας σα να έχει ήδη πετύχει το στόχο του και φέρτε την εικόνα αυτή στο μυαλό σας καθημερινά για να σας εμψυχώνει.

http://happymind.gr/tag/

Είστε αυτόπτες μάρτυρες θαλάσσιων εγκλημάτων;

2012-01-14T06:00:00.000+02:00

Έχετε στοιχεία για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που διαπράττονται στις ελληνικές θάλασσες στον τομέα της αλιείας, εις βάρος του θαλάσσιου πλούτου μας;

Επικοινωνήστε με την Greenpeace και βοηθήστε μας να τα «ξεσκεπάσουμε»! Από τα αλιευτικά σκάφη στη θάλασσα μέχρι την τελική διάθεση των αλιευμάτων στην ψαραγορά, συγκεντρώνουμε πληροφορίες για παρανομίες που θέτουν σε κίνδυνο τις θάλασσές μας και τα ελληνικά ψάρια.

Η ελληνική αλιεία, αν και στηρίζει οικονομικά ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας μας και φέρνει το ψάρι στο πιάτο μας, αποτελεί έναν από τους πιο παραμελημένους τομείς στη χώρα μας. Δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία δεν παίρνει κανένα μέτρο για την προστασία της θάλασσας. Χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, οι καταστροφικές αλιευτικές πρακτικές των μηχανοτρατών θέτουν σε κίνδυνο τα ελληνικά ψάρια.

Έτσι, οι μηχανότρατες οργώνουν τις θάλασσές μας καταστρέφοντας ευαίσθητα οικοσυστήματα, ψαρεύουν παράνομα σε απόσταση αναπνοής από την ακτή, σπαταλούν τη θαλάσσια ζωή πετώντας πίσω στη θάλασσα τη μισή ψαριά τους και διοχετεύουν παράνομα μικρά ψάρια (γόνο) στην αγορά.

Πώς μπορείτε να μας βοηθήσετε;

Καλούμε εσάς, τους υποστηρικτές μας, τους επαγγελματίες του αλιευτικού κλάδου (ψαράδες, ιχθυοπώλες κ.α), τους ανθρώπους που ασχολούνται επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά με τη θάλασσα, αλλά και όλους τους πολίτες, να μας στείλετε οποιαδήποτε πληροφορία έχετε σχετικά με τα παραπάνω εγκλήματα και τη μη συμμόρφωση στις σχετικές νομοθεσίες.

Θα σεβαστούμε το αίτημά σας για ανωνυμία και οι πληροφορίες σας θα αντιμετωπιστούν με την εχεμύθεια που επιθυμείτε εσείς.

Οποιαδήποτε πληροφορία είναι ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, η Greenpeace δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι θα δράσει σε όλες αυτές τις περιπτώσεις. Κάθε πληροφορία όμως είναι σημαντική, καθώς θα συμβάλει στη δημιουργία ενός φακέλου με στοιχεία ενάντια σε αυτούς που καταστρέφουν τις ελληνικές θάλασσες.

Στείλτε μας όσα περισσότερα στοιχεία μπορείτε. Εάν, για παράδειγμα, δείτε μία μηχανότρατα να ψαρεύει κοντά στην ακτή, σημειώστε την ημερομηνία, την τοποθεσία και αν είναι δυνατό, το όνομα του σκάφους. Αν τα στοιχεία αυτά συνοδεύονται και από φωτογραφίες, η μαρτυρία θα είναι ολοκληρωμένη.

Δώστε μας τη μαρτυρία σας

στο τηλέφωνο: 210 3838990
ή στο e-mail: cnetwork@greenpeace.org

http://www.greenpeace.org/greece/el/news/2012/01/aytoptes_martyres_egklima/

Κινηματογραφικό έργο: Ο Tαξιτζής

2012-01-14T00:00:00.000+02:00

"Σε κάθε δρόμο κάθε πόλης, υπάρχει ένας τίποτα που ονειρεύεται πως γίνεται κάποιος."

Τρία χρόνια μετά τους « Κακόφημους δρόμους», ο Martin Scorsese επιστρέφει για να κάνει άλλη μια περιπλάνηση στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Και καταφέρνει να δημιουργήσει μια ταινία σταθμό, μια ταινία που σημάδεψε μια δεκαετία, μια ταινία που τιμήθηκε με «Χρυσό φοίνικα» στις Κάννες αλλά και αγνοήθηκε επιδεικτικά από την αμερικανική Ακαδημία.

Πριν πενήντα περίπου χρόνια ο Αντώνης Σαμαράκης είχε γράψει: «Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μία στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μία από την άλλη όσο είναι σήμερα».

Και πραγματικά αυτή η ρήση στριφογυρίζει συνεχώς στο μυαλό σου καθώς βλέπεις τον Τράβις, τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας, να περιφέρεται στους πολύβουους δρόμους της Νέας Υόρκης αλλά η καρδιά του να είναι άδεια από συναισθήματα. Ακόμα και την κοπέλα που ερωτεύεται, την Μπέτσι (ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου, ξανθιά δηλαδή και όμορφη), υποσυνείδητα τη διώχνει πηγαίνοντάς τη στο πρώτο ραντεβού να δουν ταινία πορνό.

Και μένει πάλι μόνος, άδειος από συναισθήματα και συντροφιά, όπως ο άδειος διάδρομος του συνεργείου ταξί. Μόνος λοιπόν περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, στους κακόφημους όμως, στους ρυπαρούς, εκεί που συχνάζουν τα αποβράσματα και τα παρατηρεί. Παρατηρεί τη σαπίλα, τη διαφθορά. Και όσο πιο πολύ τριγυρνά στους δαιδαλώδεις δρόμους της Νέας Υόρκης τόσο περισσότερο χάνει τα λογικά του.

Ο εχθρός τον έχει νικήσει, η μοναξιά έχει θριαμβεύσει. Η Ίρις, η δωδεκάχρονη πόρνη που θέλει να σώσει από τον προαγωγό της, είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι. Γιατί η Ίρις, η μικρή Ίρις είναι η καμουφλαρισμένη αθωότητα που κινδυνεύει να χαθεί. Είναι η ανθρώπινη επαφή που συναντιέται πλέον στα δεκαπέντε λεπτά σαρκικής επαφής, απλά και ξεκάθαρα. Υπάρχει περίπτωση να σώσει τα προσχήματα ο Τράβις; Μα φυσικά. Πρέπει να λυτρώσει την πόλη απ’ τη διαφθορά, πρέπει να τη λυτρώσει από τους φαύλους ηγέτες…

Η προσπάθειά του; Αποτυγχάνει. Μόνη λύτρωση τώρα, ο μαστροπός της Ίρις, αυτός που έκλεψε την αθωότητά της. Τα καταφέρνει. Η κάθαρση επέρχεται και ο φονιάς λατρεύεται ως ήρωας… Η υποκρισία της κοινωνίας σε όλο της το μεγαλείο. Το αμερικανικό όνειρο κατακερματίζεται καθώς συγκρούεται μετωπικά με ένα ταξί.

Ο Robert De Niro για να μπει στο «πετσί» του ρόλου δούλεψε ένα χρόνο περίπου ως ταξιτζής και πήγαινε συχνά σε ψυχιατρικές κλινικές παρατηρώντας τους ασθενείς. Το αποτέλεσμα; Μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και αυτή που ουσιαστικά τον καθιέρωσε στις συνειδήσεις μας ως έναν από τους κορυφαίους Αμερικανούς ηθοποιούς.

Ο σεναριογράφος της ταινίας Paul Schrader φημολογείται ότι έγραψε το σενάριο σε μια καταθλιπτική περίοδο της ζωής του, είχε προηγηθεί ένας χωρισμός και μια απόπειρα αυτοκτονίας!

Ο ίδιος o Scorsese, έπασχε - όσο διαρκούσαν τα γυρίσματα - από αϋπνίες όπως και ο Τράβις. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε στο έργο του. Η σκηνοθεσία εξαιρετική, δικαίως του χάρισε το «Χρυσό Φοίνικα» στις Κάννες. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ο σκηνοθέτης τοποθετεί τον Τράβις ως απλό παρατηρητή της σαπίλας, της διαφθοράς και όταν αποφασίζει να αναλάβει δράση τότε δημιουργείται η καταπληκτική καλτ σκηνή των φόνων.

Η ταινία προτάθηκε για 4 όσκαρ και δεν κέρδισε κανένα. Ο σκηνοθέτης θα περίμενε τριάντα περίπου χρόνια για να δει ένα έργο του να επιβραβεύεται (The Departed) από την αμερικανική ακαδημία κινηματογράφου.

Ο Travis Bickle είναι ένας βετεράνος του Βιετνάμ που ζει στη Νέα Υόρκη. Οι αϋπνίες του τον αναγκάζουν να πιάσει δουλειά σαν ταξιτζής. Είναι ένας τύπος μοναχικός, δεν έχει φίλους και ζει σε ένα άθλιο διαμέρισμα. Προσπαθεί να ενταχτεί στο κοινωνικό σύστημα αλλά η διαφθορά και η ανηθικότητα που υπάρχει γύρω του τον εξοργίζει. Ζει σαν απλός παρατηρητής μέχρι τη στιγμή που θα συναντήσει την Iris, μια 12χρονη πόρνη την οποία και θα θελήσει να σώσει από τον στραβό δρόμο που έχει πάρει.

Ο Scorsese ήταν ανέκαθεν ένας δημιουργός με έμπνευση και όραμα, ένας δημιουργός που ποτέ δεν δίστασε να καταπιαστεί με αυτό που πραγματικά ήθελε έστω κι αν ήξερε ότι η θεματολογία των έργων του καθώς και ο τρόπος με τον οποίο την χειριζόταν, θα μπορούσε να προκαλέσει πολλές αντιδράσεις.

Έτσι, μετά τους "Κακόφημους Δρόμους" κι έπειτα από δύο χρόνια κινηματογραφικής απραξίας, το 1976 αποφάσισε να επιστρέψει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, της πόλης που αγαπάει περισσότερο από κάθε άλλη παρά την σαπίλα της για να γυρίσει την ταινία εκείνη, που παρά τις αντιδράσεις, έμελλε να τον καταξιώσει.

Αυτή τη φορά, όπως και σε προηγούμενες ταινίες του, ο Scorsese ασχολείται με το ξέσπασμα της βίας. Μόνο που αυτή τη φορά η βία κρύβεται πίσω από τον πόνο και την ανασφάλεια της μοναξιάς, οδηγείται από ηθικούς κώδικες και φοβίες, καταλήγοντας να ξεσπάσει ωςλύτρωση και διέξοδος από μια σάπια κοινωνία που περιβάλλεται από ακόμα πιο σάπιους ανθρώπους.

Ο Travis, περιφέρεται σε μια μεγάλη πόλη σαν τη Νέα Υόρκη, συναναστρέφεται λόγο δουλειάς με δεκάδες ανθρώπους την ημέρα, μπορεί ακόμα και να ερωτευτεί όμως, η μοναχικότητα της ζωής του είναι τόσο ισχυρή που καταφέρνει όλα τα παραπάνω να τα επισκιάσει μεγαλώνοντας το συναισθηματικό του κενό.

Με σύντροφο τη μοναξιά του, περιφέρεται στους κοσμοπολίτικους και θορυβώδεις δρόμους της πόλης, όχι συμμετέχοντας αλλά παρατηρώντας την σαπίλα και την βρωμιά που επικρατεί κάτω από το υπόστρωμα που περιβάλλει την πόλη του. Εφαλτήριο για να ξυπνήσει μέσα του η αντίδραση, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι, μια δωδεκάχρονη πόρνη που παρά τον βίο της, εκπροσωπεί την αθωότητα που κινδυνεύει να χαθεί πίσω από την σύγχρονη πραγματικότητα.

Η γνώση της ύπαρξής της λυτρωτική και ο προαγωγός της, το μελανό σημείο που την αγκαλιάζει. Μοναδική λύση; Να πάψει να είναι παρατηρητής των γύρω του και να δράσει ενεργά, αποδίδοντας δικαιοσύνη και προσπαθώντας να σώσει ότι μπορεί. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζει!

Ο Scorsese καταφέρνει με μοναδικό του σύμμαχο έναν ταξιτζή να δώσει ένα γερό χτύπημα στο αμερικάνικό όνειρο προκαλώντας του όχι απλά τραύματα, αλλά δυνατά ορατές ρωγμές. Ο ταξιτζής γίνεται από παρατηρητής εκδικητής και δολοφόνος και από δολοφόνος, ήρωας ικανός να δοξαστεί από τον κόσμο.

Ειρωνική διάθεση μιας κοινωνίας που στην πραγματικότητα, δεν μπορεί να συγχωρήσει τίποτα, ζώντας υπό το καθεστώς ηθικοπλαστικών κανόνων. Αυτός ήταν ίσως και ο λόγος που, ενώ η ταινία τιμήθηκε στις Κάννες, δεν κατάφερε να διακριθεί σε καμία από τις τέσσερις υποψηφιότητές της από την Ακαδημία βάζοντας τον σκηνοθέτη σε αναμονή 30 χρόνων μέχρι να καταφέρει αν κερδίσει την διάκρισή τους.

Ο Robert De Niro στον ρόλο εκείνο, που κατά γενική ομολογία τον καθιέρωσε και τον έκανε ένα από τα πιο περιζήτητα πρόσωπα του σύγχρονου κινηματογράφου παρά το γεγονός ότι ήδη είχε ένα Oscar στην κατοχή του. Η ερμηνεία του είναι μεστή και ψαγμένη, με ορατά τα σημάδια σκληρής δουλειάς και μελέτης από μεριάς του ηθοποιού προκειμένου να αγγίξει το τέλειο αποτέλεσμα. Άλλωστε, έπρεπε να μοιράσει την ψυχή του στα δύο αφήνοντας το ένα μερίδιο στη μοναξιά και το άλλο, απόδοση τιμής και δόξας στην βία της δικαιοσύνης. Βέβαια δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστη αλλά ούτε και απαρατήρητη η παρουσία της 14χρονης τότε Jodie Foster στο ρόλο της νεαρής πόρνης που πραγματικά εντυπωσιάζει με την ωριμότητά της και κόβει την ανάσα με το αθώο και συνάμα πρόστυχο ύφος της.

Αν υπάρχουν πολύ λίγες ταινίες που αξίζουν να υπάγονται στην κατηγορία εκείνων που δεν πρέπει να λείπουν από την ταινιοθήκη σας, σίγουρα ο "Ταξιτζής" είναι μία από αυτές. Εξαιρετική σκηνοθεσία, ατμοσφαιρική, αξιοποιώντας όλα τα δεδομένα που μπορεί και προσφέρει το φόντο της Νέας Υόρκης με σύμμαχο, τις υπέροχες ερμηνείες τόσο του De Niro όσο και της Foster. Μπορεί η Ακαδημία να μην την τίμησε, την τίμησε όμως ο κόσμος και όχι άδικα.

Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Σάβ 12 Μαρ 1977
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 1/12/1999
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά

http://www.cine.gr/

Ανακαλύφθηκε ο μικρότερος βάτραχος του κόσμου με μήκος 7 χιλιοστά

2012-01-13T02:30:00.000+02:00

Ένα είδος βατράχου, που εκτιμάται ότι είναι το μικρότερο παγκοσμίως, ανακάλυψαν στην ανατολική Παπούα Νέα Γουινέα Αμερικανοί ερευνητές. Με μήκος 7,7 χιλιοστά, ο βάτραχος Paedophryne amauensis πιθανότατα είναι το μικρότερο σπονδυλωτό ζώο παγκοσμίως, μια ομάδα ζώων που περιλαμβάνει θηλαστικά, ψάρια, πτηνά και αμφίβια.

Στην ίδια περιοχή οι επιστήμονες ανακάλυψαν και ένα συγγενικό είδος μικροσκοπικού βατράχου (Paedophryne swiftorum), με μήκος που φτάνει τα 8,9 χιλιοστά. Παρουσιάζοντας το εύρημά τους, οι επιστήμονες δήλωσαν ότι το μικροσκοπικό μέγεθος του συγκεκριμένου βατράχου συνδέεται με τον οικότοπό του, στα τροπικά δάση βροχής. Ο εντοπισμός των μικροσκοπικών βατράχων δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολος, καθώς κρύβονται πίσω από τα φύλλα που είναι πεσμένα στο χώμα και κάνουν ήχους παρόμοιους με των εντόμων.

Πριν την ανακάλυψη του γένους Paedophryne, ο τίτλος του μικρότερου βατράχου ανήκε στον Βραζιλιάνο βάτραχο Brachycephalus didactylus και στον Κουβανό συγγενή του Eleutherodactylus iberia. Και τα δύο είδη δεν ξεπερνούν σε μήκος το ένα εκατοστό.
Μέχρι σήμερα, το μικρότερο σπονδυλωτό ζώο ήταν το ινδονησιακό ψάρι της οικογένειας των κυπρίνων Paedocypris progenetica, με μήκος περίπου 7,9 χιλιοστά.

econews

Ο καθαρός αέρας

2012-01-11T21:59:00.000+02:00

Ο καθαρός αέρας είναι προφανές συστατικό της καλή υγείας, αν και δεν είναι πάντα εύκολο να τον βρούμε λόγω ατμοσφαιρικής μόλυνσης. Γενικότερα όμως, είναι καλύτερα να βρισκόμαστε σε εξωτερικούς χώρους, παρά σε κλειστούς. Μην ξεχνάμε ότι ο αέρας σε κλειστούς χώρους επιβαρύνεται αρκετά, από καπνό, σκόνη και ατμούς.

Αερόστατο

2012-01-11T07:10:00.000+02:00

Nτοκιμαντέρ: Ο μύθος του Pruitt-Igoe

2012-01-11T04:15:00.000+02:00

Υπόθεση: Το συγκρότημα πολυκατοικιών Pruitt-Igoe που καταστράφηκε από μια δραματική κατάρρευση με αρκετή δημοσιότητα έχει γίνει το ευρέως διαδεδομένο σύμβολο της αποτυχίας των αρχιτεκτόνων και των πολτικών. Ο μύθος του Pruitt-Igoe διερευνά τα κοινωνικά, οικονομικά και νομοθετικά ζητήματα που οδήγησαν στην πτώση των συμβατικών δημόσιων κατοικιών στην Αμερική, και στο κέντρο των πόλεων που βρίσκονταν, ενώ ανιχνεύονται προσωπικές και οδυνηρές αφηγήσεις πολλών από τους κατοίκους του έργου. Στα μεταπολεμικά χρόνια, η αμερικανική πόλη άλλαξε με τρόπο που έγινε αγνώριστη από την προηγούμενη γενιά, ευνοώντας κάποιους και αφήνοντας τους άλλους στο πέρασμά της. Την επόμενη φορά που θα αλλάξει η πόλη, να θυμάστε το Pruitt-Igoe.

http://www.myfilm.gr/8735

Nτοκιμαντέρ: Windfall

2012-01-11T00:20:00.000+02:00

Υπόθεση: Όταν μια πολυεθνική εταιρεία προσφέρει την αναζωογόνηση μιας αγροτικής πόλης που περνάει βαθιά οικονομική κρίση με μια νέα βιομηχανία, οι κάτοικοι πιστεύουν ότι αυτό θα λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα. Όμως ολοένα και περισσότερο ανησυχούν όσο ανακαλύπτουν ότι τα σχέδια της εταιρείας για την πόλη τους απέχουν πολύ από οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ να προβλεφτεί.

Γυρισμένο με πολλά βάσανα αυτό το φιλμ, παραδίδει το μήνυμα ότι μερικές φορές το φως στην άκρη του τούνελ μπορεί να είναι μιας διερχόμενης αμαξοστοιχίας.

http://www.myfilm.gr/7584

Ρεβυθούσα ώρα μηδέν!

2012-01-10T22:15:00.000+02:00

Το αγκυροβόλιο δεν είναι αποκομμένο απο την Ρεβυθούσα, όπως θα δείτε απο τα ερωτήματα που παραθέτουμε στο επισυναπτόμενο κείμενο αυτό ευκόλως συνάγεται. Πίσω απο την Ρεβυθούσα είναι ιδιωτικά μεγαλοσυμφέροντα.

Η Ρεβυθούσα έπαψε πλέον να αποτελεί κρατικό οργανισμό. Είναι μόνο στα χαρτιά γιατί σύντομα θα πουληθεί και θα εξυπηρετεί τους ιδιώτες "επενδυτές". Και για την υλοποίηση των σχεδίων των μεγαλοσυμφερόντων χρησιμοποιούνται τα τοπικά μικροσυμφέροντα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μαζί τους και έχουν αποφασίσει να μας πεθάνουν όλους. Και αυτό απλά για να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους σε ένα κράτος που καταρρέει στο οποίο, ό κάθε υπουργός και όχι μόνον, κάνουν ότι θέλουν για την εξυπηρέτηση της προσωπικής τους ατζέντας και κανένας δεν τους ελέγχει.

Ελπίζουμε ότι η Ελληνική δικαιοσύνη θα σταθεί όρθια.

Καλούμε όλους τους φορείς και όσους πολίτες ενδιαφέρονται για τον τόπο και την ζωή τους να δράσουν άμεσα. Όσοι δεν το κάνουν θα είναι σαφές ότι συμπλέουν με την διαπλοκή και την συναλλαγή. Άμεσα απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουμε. Μόλις δωθούν οι απαντήσεις θα καταλάβετε τι λέμε.

ΑΜΕΣΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΔΕΞΑΜΕΝΗΣ ΣΤΗΝ ΡΕΒΥΘΟΥΣΑ ΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΟ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΤΡΕΛΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΝΝΗΤΡΙΕΣ.

http://vourkari.blogspot.com/2012/01/blog-post_3178.html

rebythousa ora miden

Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου Α.Ε.: Ασφάλεια, περιβάλλον, ποιότητα

2012-01-10T14:16:00.001+02:00

Στο πλαίσιο λήψης μέτρων για την ολική απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους αλλά και τους ιδιωτικούς εργασιακούς χώρους και αναγνωρίζοντας τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος στο κοινωνικό σύνολο η εταιρεία μας προτείνει την επίσκεψη στους δύο παρακάτω ιστότοπους που περιέχουν σημαντικές σχετικές πληροφορίες.
1)Κανονιστικό και Νομοθετικό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο για να είναι γνωστό σε όλους ΠΥΛΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ
2) Δράσεις, Συμβουλές και γενικότερα βοήθεια για την απεξάρτηση των καπνιστών HELP - ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ TΣΙΓAPO

http://www.desfa.gr

Η επίθεση της λεοπάρδαλης

2012-01-09T02:07:00.001+02:00

Εκπληκτικές εικόνες από την επίθεση μιας λεοπάρδαλης σε ένα χωριό της Ινδίας. Το ζώο βρέθηκε στο χωριό Prakash Nagar στη βορειοανατολική Ινδία και εκδήλωσε ανεξέλεγκτη συμπεριφορά. Η λεοπάρδαλη, που όπως ειπώθηκε, τρόμαξε από το πλήθος των ανθρώπων που συγκεντρώθηκε, επιτέθηκε σε αρκετούς ανθρώπους αφήνοντας έναν από αυτούς σοβαρά τραυματισμένο. Δασοφύλακες και αστυνομικοί προσπάθησαν να αποκρούσουν τη λεοπάρδαλη με όπλα, μαχαίρια και ρόπαλα. Η λεοπάρδαλη τέθηκε υπό έλεγχο, αλλά αργότερα υπέκυψε στα τραύματά της σε μια κτηνιατρική κλινική στο γειτονικό χωριό του Sukna.

Ο αριθμός αυτών των ζώων μειώνεται στην Ινδία λόγω της βιομηχανικής ανάπτυξης και της μείωσης των φυσικών καταφυγίων.

Έρχονται όλο και περισσότερο σε επαφή με τους ανθρώπους, αφού όσες έχουν απομείνει χρησιμοποιούνται για γεωργική εκμετάλλευση. Οι αγρότες συχνά παραπονούνται ότι τα ζώα επιτίθενται στα οικόσιτά τους. Τον Ιανουάριο μια λεοπάρδαλη επιτέθηκε σε έξι άτομα στη βόρεια πόλη Karad της Ινδίας. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 7.000 τέτοια ζώα που παραμένουν στη χώρα.

Περισσότερες φωτογραφίες: http://kanikasweet-amazing.blogspot.com/2011/07

http://news.gr.msn.com/world/gallery.aspx?cp-documentid=159155742

Προσοχή εύθραυστο

2012-01-08T04:01:00.001+02:00

Η κατσίκα του γείτονα

2012-01-08T01:36:00.002+02:00

Διαφθορά και Δημόσια Διοίκηση

2012-01-07T21:34:00.000+02:00

4.6.2011 - Η πολιτική διαφθορά παράγει ακριβή και αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση για τους εξής λόγους:

1. Η διαφθορά αυξάνει τις τιμές των δημοσίων έργων.

Το κόστος του χρηματισμού για τον επιχειρηματία και οι κίνδυνοι που συνεπάγεται, αντισταθμίζονται μέσω της απάτης σε βάρος των δημοσίων οργανισμών. Εξωφρενικές εκπτώσεις στις τιμές προσφορών στις συμμετοχές σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς, κατατμήσεις, συνεχείς επανεκτιμήσεις των τιμών αναληφθέντων δημοσίων έργων, υπεργολαβίες, είναι μεταξύ των μηχανισμών που επιτρέπουν αυτή την απάτη.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται ολόκληρες κατηγορίες ατόμων που ζουν από εισοδήματα που συνδέονται με τη διαφθορά. Αυτό δεν αφορά μόνο στο εισόδημα διεφθαρμένων κατόχων δημοσίων θέσεων.

Στις αγορές όπου ο χρηματισμός είναι άτυπα θεσμοποιημένος, σχηματίζεται ένα στρώμα αποτελούμενο από επιχειρηματίες και επαγγελματίες, οι οποίοι στηρίζουν το οικονομικό τους μέλλον σης προνομιακές σχέσεις με τους διαχειριστές των δημοσίων δαπανών, αντικαθιστώντας τις κανονικές επιχειρηματικές τους δραστηριότητες και επαγγελματικές τους αρμοδιότητες με πολιτικές “γνωριμίες”.

2. Η πολιτική της διαφθοράς δεν αυξάνει μόνο την τιμή των υπηρεσιών αλλά χειροτερεύει και την ποιότητα τους.

Αυτό συμβαίνει με τρεις τρόπους:

Κατά πρώτον, τα προμηθευόμενα από τους “προστατευόμενους” επιχειρηματίες προϊόντα, λόγω ελλιπούς ελέγχου, είναι συχνά κακής ποιότητας. Κατά δεύτερον, η διαφθορά διευκολύνει μια στρέβλωση των δημοσίων δαπανών, κατευθύνοντας τις δαπάνες σε τομείς όπου το “εισόδημα” της διαφθοράς είναι υψηλότερο ή εκεί όπου η πραγματοποίηση του «εισοδήματος» είναι ευκολότερη.

Κατά τρίτον, διασφαλίζοντας προνομιακή μεταχείριση, σε όποιον είναι διατεθειμένος να πληρώσει την προστασία, η διαφθορά επιμηκύνει τον μέσο χρόνο που οι μη προστατευόμενοι πολίτες είναι αναγκασμένοι να περιμένουν για συγκεκριμένες υπηρεσίες.

Στον σχεδιασμό της πολιτικής κατά της διαφθοράς, πολλά από τα προτεινόμενα μέτρα για τον περιορισμό της στοχεύουν στον επηρεασμό -άμεσο ή έμμεσο- των ατομικών υπολογισμών κόστους-οφέλους, που σχετίζονται με τη συμμετοχή σε διεφθαρμένες συναλλαγές.

Επιδίωξη τους είναι η αύξηση του πιθανού κόστους (μεγάλες ποινές, νέες τεχνικές ελέγχου στη δημόσια διοίκηση) και ο περιορισμός της τάσης των πολιτικών προς τη διαφθορά, μέσω της μείωσης του κόστους της πολιτικής και του ελέγχου των πολιτικών δαπανών.

Ο έλεγχος της διαφθοράς θα είναι μερικός εάν δεν αντιμετωπιστούν ταυτόχρονα και τα προβλήματα που συνδέονται με την αναποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης και το θεσμικό πλαίσιο, που ευνοεί την ψήφο ανταλλαγής.

http://www.chaosnavigator.net/topics/corruption-public-admin

Μέγαρα: eco-μπροστάρηδες υπό εξαφάνιση

2012-01-06T01:12:00.000+02:00

Προς τα που πηγαίνουμε; Το περιβάλλον της περιοχής των Μεγάρων έχει υποστεί μέχρι σήμερα σοβαρά πλήγματα. Σταδιακά ολόκληρη η Μεγαρίδα, σε στεριά και θάλασσα, μετασχηματίζεται σε μια υποβαθμισμένη βιομηχανική περιοχή. Κάποτε οι κάτοικοι αυτού του τόπου ξεσηκώθηκαν ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας για να υπερασπιστούν το βιός τους και το μέλλον των παιδιών τους. Είδαν και ένιωσαν, ευτυχώς έγκαιρα, ότι μόνον οι ίδιοι θα μπορούσαν να υπερασπιστούν τα χωράφια και τα λιόδεντρα. Το ψωμί και την ανάσα τους. Σήμερα διακυβεύονται τα ίδια ζητήματα στην περιοχή μας. Αν οι αντιδράσεις παραμείνουν υποτονικές, ξεχάστε τα Μέγαρα που ξέραμε...

Τα Μέγαρα βρίσκονται μπροστά σε νέα προβλήματα και νέους κινδύνους: αγκυροβόλιο, ιχθυοκαλλιέργειες, επέκταση εγκαταστάσεων στη Ρεβυθούσα. Αυτή η κατάσταση επιβάλλει νέες προσεγγίσεις, ιδέες, πρωτοβουλίες και φυσικά προσπάθειες και αγώνα. Αυτές τις στιγμές καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν των Μεγάρων και των κατοίκων του. Την αφορμή μας έδωσε μια σπουδαία ανάρτηση στο φιλικό blog του Χαΐδαρίου xaidari.blogspot . Ευχαριστούμε ιδιαίτερα το Blog και τους διαχειριστές του...

http://vourkari.blogspot.com/

Ντοκιμαντέρ: Μέγαρα

Ντοκιμαντέρ του 1973, που καταγράφει τον αγώνα των κατοίκων των Μεγάρων κατά της βίαιης απαλλοτρίωσης της γης τους προκειμένου να κατασκευαστεί στην περιοχή ένα συγκρότημα διυλιστηρίων.

Η ταινία αποτυπώνει τη βίαιη αλλαγή που υπέστη το φυσικό τοπίο, μαρτυρίες των κατοίκων σχετικά με τις συνέπειες της μαζικής απαλλοτρίωσης της γης, τις διαδηλώσεις των Μεγαρέων στους δρόμους της Αθήνας και την είσοδό τους στο Πολυτεχνείο, το οποίο βρισκόταν υπό κατάληψη από τους φοιτητές, λίγες ώρες πριν από την εισβολή του τανκ και την καταστολή της εξέγερσης από το δικτατορικό καθεστώς στις 17 Νοεμβρίου του '73.

Ένα σημαντικό πολιτικό τεκμήριο και μια από τις πρώτες ταινίες με οικολογική διάσταση στον ελληνικό κινηματογράφο.

Στα τέλη του 1968, οι πραξικοπηματίες διαπραγματεύονται με τον Αριστοτέλη Ωνάση το σχέδιο «Ω», δηλαδή την κατασκευή και εκμετάλλευση του τρίτου για τη χώρα συγκροτήματος διυλιστηρίων και άλλων μεγάλων βιομηχανικών μονάδων, στις περιοχές Πάχη (Βασιλικά) και Λάκκα Καλογήρου των Μεγάρων. Το σχέδιο αφορά σε μια επένδυση ύψους 400-500 εκατ. δολαρίων.

Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις μεταξύ των ισχυρών οικονομικών παραγόντων της εποχής οδηγούν τελικά την ανάθεση του έργου στην εταιρεία Στραν Α. Ε. του επιχειρηματία και τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη, το 1972. Η σχετική σύμβαση καταγγέλθηκε, από την πλευρά του ελληνικού Δημοσίου, το 1977.

Σενάριο: Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Σάκης Μανιάτης
Φωτογραφία, Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης

Σχετικά με τη ταινία
«Μένει στο στόμα μας μια γεύση θανάτου βλέποντας τις απέραντες εκτάσεις με τα ελαιόδεντρα, μεγαλοπρεπή και επιβλητικά στην αρχή, ξεθαμένα και ξεριζωμένα μετά, ριγμένα πάνω στη γη που τα έθρεψε αιώνες, βλέποντας τις μπουλντόζες να καταστρέφουν αγροκτήματα, κτηνοτροφεία, σοδιές, εκμηδενίζοντας το προϊόν τόσων αιώνων δουλειάς.

Από τη μία μέρα στη άλλη εκατοντάδες φιλήσυχοι αγρότες, που μέχρι τότε ταύτιζαν τα προβλήματά τους με τις καθημερινές δυσκολίες της καλλιέργειας, βρίσκονται ξαφνικά και βάναυσα απαλλοτριωμένοι από την ίδια τους τη ζωή.

Η ταινία τούς δίνει διαρκώς το λόγο και τούς επιτρέπει να μαρτυρούν για το πώς ζούσαν πριν τους καταστρέψουν, να συγκινούνται, να θυμώνουν και να διεκδικούν, μέχρι που ενώνονται και αυτοί με την εξεγερμένη νεολαία στο Πολυτεχνείο το Νοέμβριο του ‘73, περνώντας έτσι στην Νεώτατη Ελληνική Ιστορία.»

http://xaidari.blogspot.com/2011/12/blog-post_24.html

Συνέντευξη με τον κοινωνιολόγο Michael Lowy

2012-01-06T00:01:00.000+02:00

Η αριστερά που γεννιέται δεν είναι πλέον δέσμια του παρελθόντος της

Την περασμένη Τρίτη το βράδυ, η φιλόξενη αίθουσα του Κοινωνικού Κέντρου (Τσαμαδού15) δεν μπόρεσε να χωρέσει όλους-ες όσοι-ες ήθελαν να παρακολουθήσουν τη συζήτηση με τίτλο «Οι ειδικοί στην εξουσία. Και η δημοκρατία;» που οργάνωσε ο κόμβος Rednotebook με τέσσερις ομιλητές-τριες: τον Μίκαελ Λεβί, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (CNRS), Σχολή Ανωτάτων Σπουδών στις Κοινωνικές Επιστήμες, (EHESS) Παρίσι, την Ελένη Βαρίκα, καθηγήτρια στο Paris VIII, το Νίκο Γιαννόπουλο από το «Δίκτυο» και το Μιχάλη Σπουρδαλάκη, καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παν. Αθηνών.

Επωφεληθήκαμε από την ευκαιρία και κλέψαμε λίγο χρόνο από τις διακοπές του συντρόφου και φίλου της “Εποχής” Μίκαελ για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Οι αναγνώστες-τριες μας θα συμφωνήσουν, ελπίζουμε, ότι άξιζε η «θυσία» του, καθώς διατυπώνει την ενδιαφέρουσα, όπως πάντοτε, άποψή του, για κρίσιμα ζητήματα της επικαιρότητας που απασχολούν τους ανθρώπους της Αριστεράς και των κινημάτων σήμερα, στην περίοδο της κρίσης.

http://www.ianos.gr/

Ο Μίκαελ Λεβί (Michael Lowy) είναι κοινωνιολόγος και επίτιμος Διευθυντής στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS). Δίδαξε για πολλά χρόνια στην EHESS (Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales). Συμμετέχει στην Αριστερά ενεργά και συγκεκριμένα μέσα από το ΝΡΑ (Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα). Έχει εργαστεί πολύ στα Νέα Κινήματα και είναι από τα ιδρυτικά στελέχη του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ λόγω και των ενεργών σχέσεών του με την Αριστερά της Λατινικής Αμερικής. Είναι ιδρυτικό μέλος του Οικοσοσιαλιστικού Διεθνούς Δικτύου (ecosocialistnetwork.org). Στη χώρα μας είναι γνωστός τόσο από τις ομιλίες του σε διάφορες εκδηλώσεις όσο και από άρθρα του και συνεντεύξεις.

Η “Εποχή” έχει συχνά δημοσιεύσει πρωτότυπη δουλειά του ή μεταφράσεις. Στα ελληνικά έχουν εκδοθεί ορισμένα από τα βιβλία του: «Τσε Γκεβάρα, μια φλόγα που καίει ακόμα» μαζί με το Μπεζανσενό, εκδόσεις Φάρφουλας «Φρανς Κάφκα: ανυπότακτος ονειροπόλος» από τις εκδόσεις Κατάρτι και το «Βάλτερ Μπένγιαμιν, προμήνυμα Κινδύνου για τη φιλοσοφία της ιστορίας», εκδόσεις Πλέθρον.

____________________________________________________________

Υπήρχε η διαδεδομένη αίσθηση, έως πρόσφατα, ότι ο κόσμος προχωρεί, ήταν αποδεκτή μια εικόνα προόδου. Από την Αριστερά, βέβαια, έμπαινε το θέμα της ανατροπής. Τώρα, αντίθετα, έχουμε οπισθοδρόμηση. Πώς θα το εξηγούσες αυτό σε έναν νέο;

Ας δούμε στην σύγχρονη ιστορία την ιδέα της προόδου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα μύθο της αστικής τάξης. Ας αρχίσουμε από τις αρχές του 20ού αιώνα: έχουμε έναν τρομερό πόλεμο, όπου βλέπουμε όλα τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα να εξυπηρετούν τη σφαγή. Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ο πρώτος σύγχρονος πόλεμος. Πού είναι η πρόοδος; Στην τεχνολογία, στην επιστήμη, στην οικονομία. Η πρόοδος λοιπόν εμπεριέχει ένα αντιφατικό στοιχείο.

Έχουμε, βέβαια, στη συνέχεια την επανάσταση στη Ρωσία – άλλο ζήτημα αν χάθηκε – αλλά ακολουθεί ο φασισμός, εμφύλιοι, ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Ακόμη μια φορά βλέπουμε να γίνεται όλη η επιστημονική τεχνολογία, η οικονομική ανάπτυξη εργαλείο για χίλιες φορές χειρότερη καταστροφή, με τις γενοκτονίες των Εβραίων και των Τσιγγάνων κτλ. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ένας μαρξιστής στοχαστής, γράφει σε μια μικρή εργασία για την έννοια της ιστορίας ότι ο μαρξισμός πρέπει να απελευθερωθεί από το μύθο της προόδου, να μην είναι φυλακισμένος σ’ αυτόν.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, μάλιστα, τελειώνει με ένα γεγονός που εμφανίζει το αντιφατικό στοιχείο της προόδου τη Χιροσίμα, χρησιμοποιείται ό,τι πιο προηγμένο υπάρχει στην επιστήμη για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων πολιτών. Έρχονται μετά τριάντα, «λαμπρά» όπως λένε, χρόνια προόδου, όμως αυτό, ισχύει για ένα μικρό κομμάτι του κόσμου.

Στον υπόλοιπο, έχουμε αποικιοκρατικούς πολέμους, σφαγές, δικτατορίες κτλ. Αλλά και ίδια την Ευρώπη, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ελλάδα βρίσκονται ως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, υπό τον ζυγό φασιστικών δικτατοριών. Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του 20ού αιώνα.

Το νόμισμα «πρόοδος», λοιπόν, έχει δύο πλευρές.

Σ’ όλα αυτά να συμφωνήσουμε. Όμως θα επιμείνουμε στο εξής: από την πλευρά των δικαιωμάτων, των κατακτήσεων από το κίνημα, ιδίως στο εργασιακό, την πρόνοια, τα ατομικά δικαιώματα, υπήρξαν βήματα που σήμερα αποδομούνται, καταργούνται. Όπως υποστηρίζουν κοινωνιολόγοι, επιστρέφουμε στο 19ο Αιώνα. Δεν ισχύει αυτό;

Είναι σωστό ότι στη Δύση και σε κάποιες περιφερειακές χώρες υπήρξαν κατακτήσεις. Άρχισαν να τις καταργούν, όμως, όχι μόνο πρόσφατα, αλλά με την έναρξη του νεοφιλελευθερισμού, πριν τριάντα χρόνια. Ήταν κατακτήσεις της Αριστεράς και του κινήματος.

Πώς συνέβη αυτό, ποιες είναι οι αιτίες;

Γνωρίζουμε από την ιστορία του καπιταλισμού ότι κάθε φορά που υπάρχει κρίση την πληρώνουν οι «από κάτω». Όμως, υπάρχει, από την άλλη πλευρά, και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Ότι υπήρχε εκεί σοσιαλισμός ήταν αυταπάτη, αλλά για τις δυνάμεις της Αριστεράς ήταν σημείο αναφοράς – και η κατάρρευσή της συνέτεινε στη διάλυση του κινήματος στη Δύση. Οι συνέπειες είναι ακόμη αισθητές. Όμως αρχίζει να διαμορφώνεται, πλέον μια νέα γενιά, που ψάχνει, που αγωνίζεται, γεννιούνται ιδέες καινούργιες, που δεν εξαρτώνται από το τι ήταν η ΕΣΣΔ, η Κίνα κτλ.

Το φαινόμενο αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Το πρώτο σημάδι ήταν η εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994, κίνημα αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, που είχε μεγάλο απόηχο και όχι μόνο στο Μεξικό.

Το 1995, στη Γαλλία, είχαμε τη μεγάλη απεργία και διαδηλώσεις εκατομμυρίων, η κυβέρνηση έκανε πίσω. Ακολούθησε το Σιάτλ, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Έχουμε μία νέα εξέλιξη, μια Αριστερά που είναι εναντίον του νεοφιλελευθερισμού, και για πολλούς εναντίον του καπιταλισμού και δεν είναι πια δέσμια του παρελθόντος της.

Έχει αυτονομηθεί ιστορικά.

Ακριβώς. Έχει αυτονομηθεί ιστορικά, ιδεολογικά και ηθικά.

Νέο και κρίσιμο στοιχείο αυτό. Να το αναλύσουμε λίγο περισσότερο; Να δούμε αυτή την Αριστερά που γεννιέται;

Μερικοί την προσδιορίζουν με τον όρο, που προτιμώ πολύ, alter mondialisme ή, όπως το λένε στην Αμερική, global justice movement, δηλαδή ‘Κίνημα για παγκόσμια δικαιοσύνη’. Στη Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη με το alter mondialisme εννοούμε ‘θέλουμε έναν άλλο κόσμο, μία άλλη παγκοσμιοποίηση’. Όπως λέγαμε στο Φόρουμ ‘ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός’.

Είμαστε ακόμη στο πολιτικό επίπεδο.

Όχι, το περιεχόμενό του είναι ηθικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, οικολογικό, πολιτικό, όλα μαζί. Το Φόρουμ ήταν μια έκφραση αυτού του κινήματος, πολύ σημαντική, δεν ήταν η μόνη. Άλλη ήταν οι διαδηλώσεις, οι Ζαπατίστας, οι οικολόγοι κτλ. Το πρώτο χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος είναι η άρνηση: δεν θέλουμε αυτό που υπάρχει. Τον καπιταλισμό, τις ανισότητες, την εκμετάλλευση, την καταστροφή του περιβάλλοντος, το νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο.

Την εμπορευματοποίηση των πάντων (αέρας, γη, άνθρωποι, ενέργεια, νερό, τροφή). Το πρώτο βήμα, λοιπόν, του κινήματος είναι η άρνηση και η αγανάκτηση, που είναι κάτι πολύ σημαντικό, διότι είναι και ηθικό και πολιτικό. Αυτό είναι το πρώτο.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, βέβαια, το κατηγορούν ότι είναι μόνο άρνηση, δεν έχει προτάσεις κ.τ.λ. Υποστηρίζω, ότι ακόμη και να ήταν μόνο αρνητικό – ως κίνημα δεν είναι – είναι πολύ σωστό! Γιατί πρέπει να αρνούμαστε αυτό που υπάρχει, αλλιώς δεν γίνεται τίποτε, χωρίς την « αγανάκτηση», την άρνηση. Και έχουν δίκιο ακόμη και αν δεν έχουν τίποτε να προτείνουν, διότι αυτό που υπάρχει είναι καταστροφικό. Ειδικά στο οικολογικό ζήτημα, αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε μετά.

Όμως,δεν είναι αλήθεια ότι δεν προτείνουν τίποτα. Υπάρχουν προτάσεις πολύ συγκεκριμένες.

Για παράδειγμα, να μην πληρώσουμε το χρέος, να κάνουμε μια επιτροπή ελέγχου να δούμε γιατί δημιουργήθηκε, γιατί πρέπει να μην πληρώσουμε παρά ένα μικρό μέρος του, να επιβάλουμε ένα μορατόριουμ στις πληρωμές. Άλλη πρόταση είναι οι Τράπεζες να γίνουν δημόσιες, ταμιευτήρια υπό δημόσιο, κοινωνικό έλεγχο, να αφαιρεθούν από τη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία.

Υπάρχουν προτάσεις για την αγροτική παραγωγή, το νερό, το φως, την εργασία, όπου πρέπει να μειωθεί ο χρόνος για να βρουν δουλειά και άλλοι, για τη φύση κ.τ.λ. Χιλιάδες οι προτάσεις από τα κινήματα, την Αριστερά κτλ. Είναι δε κοινές, όχι βέβαια όλες, αλλά οι περισσότερες. Το ότι δεν υπάρχει, λοιπόν, εναλλακτική πρόταση είναι ψέμα.

Όλοι μπορούμε να συμφωνούμε, ή οι περισσότεροι, και ας είμαστε αναρχικοί, κινηματικοί, κομμουνιστές, οικολόγοι, σοσιαλιστές, συνδικαλιστές.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο χαρακτηριστικό αυτού του κινήματος. Υπάρχουν στοιχεία για μια ου-τοπία. Το κίνημα λέει: ‘άλλος ένας κόσμος είναι εφικτός’. Λοιπόν, δεν θέλουμε να κάνουμε μόνο μικρές αλλαγές, θέλουμε άλλο κόσμο! Είναι μία ουτοπία αυτό, με τη θετική έννοια, κάτι που, ναι μεν δεν υπάρχει ακόμη, αλλά μπορεί να υπάρξει. Το συζητάμε ακόμη στο κίνημα, ο καθένας έχει τη δική του απόχρωση, αλλά υπάρχουν και εδώ κοινά στοιχεία. Πιο πολύ τα κοινά αυτά σημεία είναι αξίες όπως αλληλεγγύη, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, σεβασμός στο περιβάλλον, αυοτοοργάνωση κ.τ.λ.

Μπορούμε να βρούμε μια σειρά από αρχές που είναι κοινές σε όλους ή στους περισσότερους, που θα στηρίζονται σ’ αυτές τις αξίες και θα συνεχίζεται η συζήτηση για το πώς θα πρέπει να είναι αυτός ο κόσμος. Η συζήτηση δεν τελειώνει. Αυτό που διακυβεύεται είναι ένα νέο παράδειγμα πολιτισμού.

Και σε κάποιες άλλες ιστορικές στιγμές, όμως, τα κινήματα, οι πολίτες, με πολλές θυσίες και αίμα, όρισαν αξίες που στη συνέχεια η ‘νέα εξουσία’ δεν τις υπηρέτησε. Δεν υπάρχει και τώρα ένα ζήτημα αξιοπιστίας, πώς δηλαδή θα γίνουμε αξιόπιστοι;

Για να γίνουμε αξιόπιστοι, πρέπει να κάνουμε μια πολύ σοβαρή αυτοκριτική, κριτική, αναστοχασμό για το παρελθόν, την Αριστερά στον 20ό αιώνα. Τι μαθήματα πήραμε από το παρελθόν; Μερικοί τα πήραν πριν πολλά χρόνια, άλλοι λίγο αργότερα και άλλοι καθόλου. Αλλά για τους περισσότερους που βρίσκονται σήμερα στα κινήματα, είναι πολύ καθαρό ότι μια καινούργια επαναστατική κοινωνία, εναλλακτική, δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς δημοκρατία και ελευθερίες για όλους, όχι μόνο για τους «δικούς» μας.

Είναι ένα πολύ σημαντικό μάθημα, για όλους. Το δεύτερο που δεν μπορεί να αγνοήσει μια καινούργια κοινωνία, ένα εναλλακτικό σχέδιο, είναι μια άλλη σχέση με το περιβάλλον.

Ωστόσο, στο Ντέρμπαν, πρόσφατα, στη διάσκεψη για το κλίμα, τα πράγματα δεν προχώρησαν. Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό, για ένα τόσο ώριμο και τόσο επικίνδυνο για τον άνθρωπο ζήτημα, όπως η προστασία της φύσης;

Εδώ μας χρειάζεται, για να αντιμετωπίσουμε την απαισιοδοξία που λέτε, η στάση του Γκράμσι: απαισιοδοξία της σκέψης και αισιοδοξία της βούλησης. Ισχύει γενικά, αλλά και ειδικά για την υπόθεση του περιβάλλοντος. Ας ξεκινήσω με την απαισιοδοξία. Η κατάσταση είναι όντως πολύ σοβαρή, ο κίνδυνος τρομακτικός. Η αλλαγή του κλίματος είναι η χειρότερη απειλή στον πλανήτη, της ανθρωπότητας. Δεν υπήρχε ως τώρα, ως ενδεχόμενο. Τώρα γνωρίζουμε τι μπορεί να συμβεί.

http://digital-art-gallery.com/picture/big/7125

Η επιστήμη γνωρίζει τι θα γίνει αν ανέβει η θερμοκρασία. Η Σαχάρα, π.χ., θα έλθει έως τη Ρώμη, το γλυκό νερό θα αρχίσει να εξαφανίζεται. Αν λιώσουν οι πάγοι στους πόλους, θα χαθούν πόλεις μεγάλες και περιοχές ολόκληρες : το Άμστερνταμ, η Βενετία, ο Πειραιάς θα καλυφθούν από το νερό. Δεν θα γίνουν αύριο αυτά, αλλά έχουν ήδη αρχίσει. Και όπως λένε σήμερα οι οι επιστήμονες, όλα αυτά επαληθεύονται πολύ πιο γρήγορα από ό, τι είχαμε υπολογίσει.

Πώς ερμηνεύεται αυτό, να μην κατανοεί ο κόσμος, αλλά και οι ελίτ, το ζήτημα αυτό;

Η κάθε χώρα κοιτάζει τα δικά της συμφέροντα. Οι ΗΠΑ λένε ότι η Κίνα είναι ο μεγάλος υπεύθυνος της ρύπανσης και δεν κάνουν τίποτα. Η Κίνα απαντά ότι οι ΗΠΑ ήταν ο μεγάλος ρυπαντής τα τελευταία εκατό χρόνια. Η Ευρώπη παρεμβαίνει και λέει ότι χωρίς τις ΗΠΑ και την Κίνα τι να κάνουμε εμείς; Όμως πίσω απ’ αυτό υπάρχει κάτι πιο ουσιαστικό: είναι ζήτημα του συστήματος.

Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να διαχειριστεί αυτό το μέγα πρόβλημα, δεν έχει περιθώριο για μια άλλη σχέση με το περιβάλλον, δεν είναι εμπορικά αποδοτικό αυτό, δεν εντάσσεται στην εμπορευματική λογική του. Δεν περιλαμβάνεται στο σύστημα των αξιών του. Εμείς, λοιπόν, που είμαστε οικοσοσιαλιστές, πρέπει ν’ αλλάξουμε το σύστημα. Χρειαζόμαστε επομένως ένα άλλο παράδειγμα πολιτισμού, που δεν είναι το καπιταλιστικό, αν θέλουμε να σώσουμε το περιβάλλον και την ανθρωπότητα. Αυτοί δεν έχουν καμιά λύση.

Δεν υπάρχει, όμως, και κίνημα αντίστοιχο...

Είναι σωστό, είναι δύσκολο να το κατανοήσει ως πρόβλημα ο κόσμος διότι δεν είναι άμεσο όπως, π.χ., η ανεργία. Αυτή συμβαίνει τώρα, όπως και οι άλλες συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Αρχίζουν να ωριμάζουν όμως οι συνειδήσεις. Αυτό, για μας, είναι η «αισιοδοξία της βούλησης».

Είσαι ικανοποιημένος από την ενασχόληση – όλης – της Αριστεράς μ’ αυτό;

Το ζήτημα είναι διπλό. Αφενός, η Αριστερά χρειάζεται να κατανοήσει τη σημασία που έχει το οικολογικό ζήτημα και αφετέρου, το οικολογικό κίνημα να καταλάβει ότι στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Αλλά ήδη βλέπουμε τα πρώτα σημάδια κινημάτων. Το Global Climate Justice π.χ., που είναι παγκόσμιο, στην Κοπεγχάγη, μαζί με άλλα κινήματα έκανε μια διαδήλωση εκατό χιλιάδων.

Στη Λατινική Αμερική έχουμε τους Ινδιάνους, οι οποίοι γνωρίζουν την αξία του δάσους και αγωνίζονται για να το προστατεύσουν από τα μονοπώλια. Και στην Ευρώπη γίνονται αγώνες. Όμως πολλές φορές χάνουμε σημαντικές ευκαιρίες. Π.χ. στη Γαλλία τα φορτηγά καμιόνια είναι από τους πιο σπουδαίους ρυπαντές, πρέπει να σταματήσουν να μεταφέρουν εμπορεύματα από τη μια χώρα στην άλλη. Και αν είναι να μεταφέρουν κάποια, υποχρεωτικά να γίνεται με το τρένο. Όταν οι σιδηροδρομικοί έκαναν απεργία για να αποτρέψουν την κατάργηση της μεταφοράς εμπορευμάτων από το σιδηρόδρομο, ασφαλώς το έκαναν για να μη χάσουν τη δουλειά τους, αλλά το αίτημα ήταν συγχρόνως και οικολογικό.

Αν το οικολογικό κίνημα υποστήριζε τους εργάτες, για κοινή στάση έναντι της κυβέρνησης, από κοινού ενημέρωση της κοινής γνώμης, κάτι ίσως μπορούσαν να κερδίσουν. Έμειναν μόνοι και έχασαν. Τον πόλεμο για μια καινούργια κοινωνία, ένα νέο παράδειγμα πολιτισμού, έναν οικοσοσιαλισμό δεν μπορούμε να τον κερδίσουμε περιμένοντας να πέσει από τον ουρανό. Πρέπει να αρχίσουμε εδώ και τώρα. Με μικρά πράγματα σαν αυτό που ανέφερα. Έτσι αρχίζει η διαδικασία που χρειάζεται για να πείσεις, ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τα πράγματα πριν γίνει η καταστροφή. Πρόκειται για έναν αγώνα με το χρόνο.

Η Ροσάνα Ροσάντα, αξιολογώντας πολύ θετικά τα κινήματα – αγανακτισμένους, πλατείες κ.τ.λ. – τα παραλληλίζει με τον πανευρωπαϊκό Μάη του ’68, και ελπίζει ότι, εκτός από το να αποτρέψουν επαχθή μέτρα πολιτικής, να παρακινήσουν τον κόσμο, θα ταρακουνήσουν και τα κόμματα της Αριστεράς, που έχουν πάντα πρόβλημα αξιοπιστίας.

Συμφωνώ, είναι μία ελπίδα, μια καινούργια ελπίδα, μια νέα μορφή. Η ιστορία, βέβαια, δεν επαναλαμβάνεται, κάθε φορά είναι κάτι καινούργιο και πάντοτε κάτι που δεν έχουμε προβλέψει. Όντως, μπορεί να κάνει τον κόσμο να σκέφτεται να επηρεάσει και την Αριστερά. Η σχέση μεταξύ κινήματος και Αριστεράς είναι διαλεκτική. Δύσκολη, αλλά αναγκαία.

Σε συνθήκες κρίσης, επειδή το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στη σύγκρουση μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, είναι σημαντικό αυτό, αν και για πολλούς μειώνει την αξία του κινήματος, ως υποκειμένου ετερογενούς κ.τ.λ.

Κοιτάξτε, βέβαια αυτό που ζούμε είναι μια ταξική σύγκρουση, είναι φανερό. Αλλά το ταξικό στοιχείο, η τάξη που υποφέρει από την πολιτική που ασκείται για να αντιμετωπισθεί η κρίση, δεν είναι μόνο οι εργάτες· είναι και οι άνεργοι, οι γυναίκες, οι επισφαλείς (το πρεκαριάτο), οι μετανάστες, οι νέοι κ.ά. Όλοι αυτοί θίγονται, ψάχνουν μια λύση. Είμαστε όλοι μαζί εναντίον ενός κοινού εχθρού: κεφάλαιο, κυβέρνηση, νεοφιλελευθερισμό.

Ασκείται σήμερα μια πολιτική που, εκ του αποτελέσματος, δεν έχει μέλλον. Ο κόσμος εξακολουθεί να μη βρίσκεται σε ισορροπία. Μπορεί αυτό να συνεχισθεί;

Πηγαίνει προς έναν τοίχο. Δεν μπορεί να βγει από την κρίση με μέτρα που φέρνουν άλλα, ακόμη πιο σκληρά. Είναι αδιέξοδο. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η κρίση οδηγεί σε καταστροφή του συστήματος. Ο καπιταλισμός κάθε φορά βρίσκει μία λύση. Έτσι έγινε το 1930. Η κρίση ξεπεράστηκε χάρη στο φασισμό και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ο καπιταλισμός θα τελειώσει μόνο όταν δράσουμε εναντίον του! Πάλι ο Βάλτερ Μπένγιαμιν τόνιζε ότι μετά την κρίση ’29 – ’34 – το έγραψε αυτό γύρω στα 1940– «η γενιά μου πήρε ένα μάθημα: ο καπιταλισμός δεν θα πεθάνει από φυσικό θάνατο». Αν δεν τον σκοτώσουμε, θα συνεχίζει κάθε φορά χειρότερος.

Η Ευρώπη είναι σε αδιέξοδο. Πού διαφωνούν οι ελίτ;

Ο καθένας κοιτάζει τα καπιταλιστικά συμφέροντα της χώρας του. Αλλά όλοι συμφωνούν ότι η μόνη λύση είναι αυτή όπου θα πληρώνουν το μάρμαρο οι καταπιεσμένες τάξεις, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι γυναίκες, οι μετανάστες.

Όμως δεν φαίνεται να την έχουν βρει.

Όχι, διότι η κρίση είναι σοβαρή και οι πολιτικές που επιλέγουν, έως τώρα, την κάνουν χειρότερη. Άλλες λύσεις δεν τους ενδιαφέρουν.

Η Αριστερά πώς βλέπει τη λύση στην Ευρώπη;

Στην Αριστερά, ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχουν μερικοί που προτείνουν να φύγουμε από την ΕΕ, να κάνουμε εθνικά νομίσματα. Δεν συμφωνώ. Νομίζω ότι αυτό είναι μια αυταπάτη, ότι δηλαδή ένας εθνικός καπιταλισμός θα είναι καλύτερος για μας. Νομίζω ότι πρέπει να σκεφτούμε, η Αριστερά πρέπει να επινοήσει έναν αγώνα για μια άλλη Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική.

Είναι δύσκολο, το ξέρω, δεν λέω ότι είναι απλό, αλλά αυτό είναι η μόνη προοπτική. Αυτό σημαίνει ότι η Αριστερά, σε κάθε χώρα, πρέπει να κάνει πράγματα κοινά, να αναπτύξει συμμαχίες, κοινή δράση στο εθνικό και το διεθνές επίπεδο. Να οργανωθεί π.χ., μια απεργία πανευρωπαϊκή, μια πολιτική κινητοποίηση.

Ο αγώνας είναι ίδιος στην Ισπανία, την Πορτογαλία, στη Γαλλία κτλ. Και στη Γερμανία ο αγώνας της Αριστεράς είναι εναντίον της Μέρκελ. Λοιπόν, στο μέλλον χρειάζεται ένας αγώνας κοινός, εναντίον αυτής της πολιτικής, υπέρ μίας άλλης Ευρώπης.

* Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός με τη συνεργασία της Γεωργίας Ντούσια.

http://www.epohi.gr/portal/politiki

Οι βρυκόλακες

2012-01-05T01:34:00.000+02:00

Όλοι μας φαντάζομαι έχουμε υπ όψιν μας το θρύλο του Κόμη Δράκουλα, και των όμοιων του… τους αιμοδιψείς εκείνους νεκροζώντανους που καραδοκούν σε σκοτεινές γωνιές προκείμενου να ορμήσουν στο θύμα τους την στιγμή ακριβώς εκείνη που θα είναι πιο ανυποψίαστο, ευάλωτο και αβοήθητο από ποτέ και να ικανοποιήσουν την αρχέγονη ανάγκη τους …για ανθρώπινο αίμα…!!

Όλοι μας έχουμε δει την αριστουργηματική ταινία με την Winona Ryder και τον Gary Oldman , που μας μετέφερε σε σκοτεινούς πύργους στα Καρπάθια Όρη , σε νύχτες με πυκνή ομίχλη και αλλόκοτα πλάσματα του σκότους που μαγνήτιζαν τα θύματα τους με την απόκοσμη λάμψη των ματιών τους και τα έκαναν έρμαια των επιθυμιών τους μέχρι να στραγγίξουν από μέσα τους και την τελευταία σταγόνα…ζωής!!  Όλα αυτά στο φως της μέρας ίσως φαντάζουν απλώς δεισιδαιμονίες και παραμύθια για μικρά παιδιά … Μα είναι ποτέ δυνατόν στο σύγχρονο κόσμο , στην κοινωνία που ζούμε να υπάρχουν πλάσματα με έκδηλη ευαισθησία στο φως και δηλωμένη απέχθεια το σκόρδο και τους σταυρούς ….οι γνωστοί σε όλους μας «βρικόλακες» ;;;;;;

Και όμως… Ακόμη και αυτή την στιγμή που διαβάζεις αυτό εδώ το άρθρο, σε πληροφορώ ότι …. βρίσκονται εκεί έξω!!! Κυκλοφορούν ανενόχλητοι ανάμεσα μας όπως ένας οποιοσδήποτε συνηθισμένος άνθρωπος μέχρι το ένστικτό τους για επιβίωση να τους μεταμορφώσει σε… αρπακτικά!!!!!!! Δεν σου μιλάω φυσικά για τους ακόλουθους του περίφημου παλουκωτη Βλαντ Τσεπες, η κατά κόσμον…. Κόμη Δράκουλα (που πλέον θέλουμε να πιστεύουμε ότι αναπαύεται εν ειρήνη στο Αβαείο του Καρφαξ), αλλά για τους βρικόλακες του συναισθήματος που διψάνε …όχι για ανθρώπινοαίμα…αλλά για ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!! Μην μου πεις ότι δεν έχεις νιώσει ΠΟΤΕ να σε έχουν ΑΓΓΙΞΕΙ;;; Να σε έχουν ΣΤΡΑΓΓΙΞΕΙ;;;;

 Μην το παίρνεις επιπόλαια το ζήτημα, τα πράγματα είναι ΣΟΒΑΡΑ!

Πρόκειται για αυθεντικά πλάσματα του σκότους, που μπορούν να σου γλυκάνουν τα αυτιά με γαλιφιές και υποσχέσεις , να σου χρυσώσουν το χάπι χωρίς να το πάρεις χαμπάρι, να σου θολώσουν το μυαλό με ένα σωρό τερτίπια, μέχρι να καταφέρουν να σε μπλέξουν στα δίχτυα τους!! Και πως θα μπορούσες βέβαια να μην ενδώσεις;;;

Είναι γοητευτικοί , γαλαντόμοι, έξυπνοι και ταλαντούχοι… Τους γνωρίζεις ελάχιστα και α μ έ -σ ω ς σε κερδίζουν , θέλεις κι άλλο από αυτούς, από τον χρόνο τους , από την προσοχή τους, από την λάμψη τους … Περιμένεις περισσότερα και φυσικά σου δίνουν λιγότερα, πέφτεις θύμα τους και τους λες και ευχαριστώ που σ’ αφήνουν να ανασαίνεις δίπλα τους, τους λες ευχαριστώ που προτίμησαν τη δική σου κάρδια ή και την δική σου τσέπη να λεηλατήσουν!!

Μην φανταστείς πως είναι από αυτούς τους κλασικούς μυθιστορηματικούς βρικόλακες που σηκώνονται από το φέρετρο τη νύχτα ανάμεσα σε λύκους, αρουραίους και νυχτερίδες… Πρόκειται για μια έκφραση μεταφορική , προκειμένου να σε κάνω να καταλάβεις τον αντίκτυπο που έχει η συμπεριφορά τους στην δική σου ζωή… Ζούνε στην πόλη που ζεις, παρκάρουν το αμάξι τους δίπλα στο δικό σου, συχνά τρώτε στο ίδιο τραπέζι, ίσως μοιράζεσαι και το ίδιο κρεβάτι με έναν από αυτούς….

Είναι οι γλυκύτατοι συνάδελφοι σου που σε φορτώνουν με έξτρα δουλειά χωρίς καν να το πάρεις πρέφα, γιατί αυτοί είναι πααααρα πολύ απασχολημένοι με τις ίντριγκες του γραφείου και δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με ..πρακτικά ζητήματα!! Είναι η θεια σου που σου δημιουργεί του κόσμου τις ενοχές , προκειμένου να κάνεις πάντα το δικό τους γιατί «έτσι πρέπει, να τη βοηθήσεις και αυτήν την καημένη που είναι μεγάλη σε ηλικία και ανήμπορη και έχει κάνει τοοοοοοσα για σένα».

Είναι εκείνος ο συναρπαστικός γκόμενος-α που τη μια στιγμή σου χαρίζει απλόχερα στιγμές οικειότητας και ευτυχίας και στο καπάκι μεταμορφώνεται σε παγοκολώνα…. Αφήνοντας σε με ένα σωρό ερωτηματικά («τι μπορεί να έκανα τώρα και άλλαξε έτσι…;;;»).

Φυσικά και δεν πρόκειται ποτέ να σε βάλουν να κάνεις κάτι με το ζόρι…..Όχι προς Θεού, εδώ δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για καταναγκασμό! Σε υπνωτίζουν, δημιουργώντας μια πλαστή πραγματικότητα με βάση όλα αυτά που ξέρουν ότι θες να ακούσεις,εκμεταλλεύονται όλα τα κρυφά σου όνειρα και τις αδυναμίες σου και καταφέρνουν να σε ελέγξουν!!

Και ενώ ένας φυσιολογικός άνθρωπος που ενδιαφέρεται για σένα όταν αντιληφθεί μια αδυναμία σου θα σε συμπονέσει ή θα προσπαθήσει να σε βοηθήσει, ο βρικόλακας που σου κάνει το «φίλο» απλώς θα τρίψει τα χέρια του με ικανοποίηση!! «Το πεδίο είναι ελεύθερο, το θύμα είναι έτοιμο να κάνει για μένα όοοοοοτι θέλω….χεχεχε!!!»

Επιστρατεύει όλη τη γοητεία του για να σε παραπλανήσει και να σε κερδίσει το συντομότερο δυνατόν, κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια σε οποιαδήποτε εξωτερική αντικειμενική πληροφορία για το συγκεκριμένο άτομο, («κακοήθειες…τς, τς, τς!!») και πρώτου καλά καλά το καταλάβεις, φέρεσαι όπως δεν έχεις ποτέ φερθεί ξανά, και του ανοίγεις το σπίτι σου, το αμάξι σου, το πορτοφόλι σου, την καρδιά σου…για να μην πω και τίποτε άλλο!!

Δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να πω ότι είναι …διαταραγμένες προσωπικότητες όλοι αυτοί! Απλά όπως τα βαμπίρ του σινεμά τρέμουν μπροστά σε μια σκελίδα σκόρδο ή σε λίγο αγιασμό, έτσι και τα βαμπίρ συναισθημάτων, τρομοκρατούνται όταν έχουν να αντιμετωπίσουν ευθύνες, πλήξη, απαιτήσεις …. Απλώς αντιλαμβάνονται τη ζωή διαφορετικά από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Θέλουν να είναι το επίκεντρο της προσοχής, να ζουν μέσα σε δυνατές συγκινήσεις , να διασκεδάζουν μέχρι τελικής πτώσεως αλλά να έχουν πάντα κάποιον άλλον να ασχολείται με τα βαρετά ρουτινιάρικα θέματα της καθημερινότητας!

Απομυζούν την ενέργεια σου , και εκβιάζοντας σε συναισθηματικά , βάζουν εσένα να «δουλεύεις γι αυτούς» προκειμένου αυτοί να παραμείνουν για πάντα -αν είναι δυνατόν – στην παιδική τους ηλικία!   Οι ίδιοι δύσκολα αντιλαμβάνονται – και ΠΟΤΕ δεν παραδέχονται- πόσο παιδιάστικη είναι η συμπεριφορά τους. Αυτός που πρέπει να τους αναγνωρίσει είσαι ΕΣΥ προκειμένου να μπορέσεις εγκαίρως να κάνεις τη διάγνωσή σου και να προστατευτείς! Μπορεί να παρουσιάζουν διάφορα «συμπτώματα» αλλά η επίδραση τους πάνω σου θα είναι πάντα η ίδια: σου «βαράνε» το ντέφι και χορεύεις, σου ρουφάνε κάθε στάλα ενέργειας, χάνεις τον εαυτό σου, κάνουν τα νευράκια σου τσαταλάκια, κοινώς ΣΕ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΝΤΑΙ !! Αν δεν σ’ αρέσει και πολύ η ιδέα να είσαι ΘΥΜΑ λοιπόν, ρίξε μια μάτια στα παρακάτω, για να δούμε αν κάποιος από τους τυπάκους που σου περιγράφω, σου θυμίζει κατιτί….

ο rebel without a cause (το γοητευτικότατο «κακό παιδί» που ποτέ δεν θα πήγαινες στη μαμά σου, που λατρεύει την ταχύτητα-παντου- και τις δυνατές συγκινήσεις, εξιτάρεται με το σεξ, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, σε κάνει να γελάς ασταμάτητα και με το που τον συναντάς η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο…. Φανατικός της ελευθερίας, μόλις αρχίσεις να έχεις την παραμικρή απαίτηση υπευθυνότητας από αυτόν, είτε ξεσπάει βίαια σαν οργισμένα νιάτα που είναι, είτε σου διαλύει το νευρικό σου σύστημα με την απόλυτη απάθεια του… )

 ο salesman ( σαν μεσίτης ακινήτων ή πωλητής αυτοκινήτων, σε τυφλώνει με το αστραφτερό χαμόγελό του, τις κολακείες και το savoire vivre και ξεχνάς να διαβάσεις τα….ψιλά γράμματα του συμβολαίου που υπογράφεις!!! Τον συμπαθείς στο πιτς φιτίλι μια που σου δίνει την εντύπωση ότι έχετε τοοοοσα μα τόσα κοινά στο χαρακτήρα σας- στην πραγματικότητα είναι τόσο «λαμογιο» που από μια αθώα κουβεντουλα μεταξύ σας, παίρνει οοοσες πληροφορίες του χρειάζονται για να σε «ψήσει» .Σου δημιουργούν ένα κλίμα εμπιστοσύνης.)

 ο βαρύμαγκας ( εθισμένος στην οργή, είναι σαν να ζει ακόμη στη ζούγκλα και ο μόνος τρόπος που έχει μάθει να αλληλεπιδράει με τους ανθρώπους είναι να τους δημιουργεί φόβο. Εσύ βραχυκυκλώνεις, και αντί να υψώσεις το ανάστημα σου, κάνεις ότι προστάξει ο «βασιλιάς των ζώων» .Στόχος του να σε τσιτώσει τόσο ώστε να βγεις από τα ρούχα σου και να παίξεις το παιχνιδάκι του…)

 Η drama-queen (χρειάζεται τους αυλικούς της για να επιβιώσει. Είναι εμφανίσιμη, λαμπερή και σέξι, εξαιρετικά ανασφαλής με την εικόνα της, ανταποδίδει το φλερτ μόνο και μόνο επειδή κολακεύεται, θέλει αν είναι αρεστή σε όλους ανεξαιρέτως, προσποιείται ακόμη κα αρρώστιες προκειμένου να σου δημιουργήσει ενοχές και να έχει το 100% της προσοχής σου.. )

 Η Mrs Perfect (προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι δεν έχει καμία από τις αδυναμίες που θεωρούνται ανθρώπινες, δεν παραδέχεται ποτέ ότι κάνει σκέψεις που κατά τον δικό της κανόνα ηθικής θεωρούνται στην καλύτερη περίπτωση…κατινιες!! Πιστεύει ότι όσο περισσότερο κρατάει την αξιοπρέπεια της και στερείται τις απολαύσεις της ζωής τόσο καλύτερος άνθρωπος γίνεται!! Είναι πάντα καθώς πρέπει και λατρεύει να δίνει σε σημείο που καταντάει παθολογικό , ποντάροντας στο φιλότιμο σου ότι θα τεθεί σε λειτουργία και θα σε ωθήσει να της το ανταποδώσεις. Και φυσικά σου δημιουργεί ενοχές αν δεν το κάνεις…)

 Ο Αδωνις (γεννημένος για να περπατάει στο κόκκινο χαλί, φτιαγμένος για πράγματα μεγάλα, το παραμικρό ψεγάδι του μπορεί να του δημιουργήσει σοβαρότητα κατάθλιψη, γι αυτό και δεν ανέχεται κανενός είδους κριτική. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του απαγορεύεται να έχουν οποιουδήποτε είδους επιθυμίες , ή ταλέντα. Σε κάνει να προσπαθείς πάση θυσία να κερδίσεις την αγάπη του…άδικα όμως μια που είναι ήδη ερωτευμένος….με τον εαυτό του και μόνο!!)

 Ο Σπασίκλας (πολέμιος της αναρχίας και του χάους, ονειρεύεται έναν κόσμο σχολαστικά οργανωμένο, δίνει έμφαση στη λεπτομέρεια και είναι εθισμένος στην δουλειά του .Η παραμικρή απόκλιση από τη ρουτίνα του τον βγάζει από τα νερά του .Γι αυτόν δεν υπάρχει γκρι …μόνο άσπρο και μαύρο, και φυσικά θα προσπαθήσει να σου κάνει και σένα πλύση εγκεφάλου μέχρι να το πιστέψεις μια που είναι από τη φύση του εξουσιαστικός. Και φυσικά αν δεν συμμορφωθείς με όλα αυτά τα πρέπει , τις ηθικές αρχές , αν δεν είσαι τυπικός και υπεύθυνος, θα έρθει το τέλος του κόσμου, ή θα καείς στην πυρά….τίποτα λιγότερο!!)

 Ο Σαλταρισμένος (τίποτα γι’ αυτόν δεν είναι τυχαίο!! Το ότι ακούει φωνές, ακούει συμβαίνουν αλήθεια όμως όλα αυτά ή τα φαντάζεται;; Ιδού η απορία!! Όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον του και αυτή η καχυποψία του σε οδηγεί στο να του φέρεσαι πάντα υποκριτικά . Δημιουργεί προβλήματα από το πουθενά και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει κώδικες και απόκρυφα μηνύματα , σε υποβάλλει σε τεστ για να δει αν αξίζεις. Διαρκώς αναζητά την αλήθεια και αν τυχόν σε πιάσει να λες ψέματα ή δεν περάσεις το τεστ θα σε σβήσει από το χάρτη!! Περιττό να σου πω ότι ζ η λ ε ύ ε ι παρανοϊκά!!! Τζιιιζ!!)

Αυτά σε γενικές γραμμές για να μην σε τρομάζω άλλο.  Σίγουρα κάποιους από αυτούς τους έχεις ήδη συναντήσει στη ζωή σου, και μην μπερδεύεσαι, σε κάθε κατηγόρία θα συναντήσεις τόσο άντρες όσο και γυναίκες… Μήπως χρειάζεσαι βοήθεια, είτε να καταλάβεις το γιατί συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται είτε για να τους εξορκίσεις μια και καλή από τη ζωή σου????  Σε καλό δρόμο είσαι , τουλάχιστον έχεις αντιληφθεί ότι σε έχουν υπνωτίσει!

Κ αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση από τα δίχτυα τους!!

http://www.rodostoday.gr/cms/content/view/40/71/
Φώτο: http://www.wrongsideoftheart.com/2009/12/dracula-prince-of-darkness-1966-uk/

Ιχθυοκαλλιέργειες στον Σαρωνικό: Οι επιπτώσεις

2012-01-05T00:06:00.002+02:00

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΦΟΡΕΩΝ ΑΙΓΙΝΑΣ
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΙΧΘΥΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
12.00μμ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΔΑΝΑΗ - ΑΙΓΙΝΑ

Πρόγραμμα:
12.15 Χαιρετισμός από τη Συντονιστική Επιτροπή
Στέλλα Τρίμη (μέλος Δ.Σ. Εξωραϊστικού Συλλόγου Πέρδικας)
12.20 Χαιρετισμός Δημάρχου Αίγινας

Ομιλίες:
12.30 Οι συνέπειες των ιχθυοκαλλιεργειών στην περιοχή της Επιδαύρου
Κώστας Γκάτσιος – Δήμαρχος Επιδαύρου

12.45 Υδατοκαλλιέργειες. Επίδραση στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον
Μάρκος Ακύλας – Βιολόγος – Πρόεδρος του Περιβαλλοντικού Ομίλου Σαλαμίνας «PERIVOS»

13.00 Οι καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον από την κακή λειτουργία των ιχθυοτροφείων
Μανώλης Τσακίρης – Δημ. Σύμβουλος Ύδρας – Πρόεδρος του Συλλόγου «Υδραίικη Φώκια»

13.15: Τοποθετήσεις – Χαιρετισμοί βουλευτών και εκπροσώπων πολιτικών οργανισμών
13.30: Απαντήσεις σε ερωτήματα πολιτών
13.50: Τοποθετήσεις πολιτών
14.15: Λήξη εργασιών

Συντονιστής: Κώστας Ντρης – Αρχισυντάκτης εφημερίδας ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

https://sites.google.com/site/perivos/home

Οχληρίες

2012-01-04T12:49:00.000+02:00

Οχληρία, σύμφωνα με το νόμο περί Δήμων, αποτελεί κάθε οικοδομή και κάθε αντικείμενο που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση ή τυγχάνει τέτοιας χρήσης ή μεταχείρισης ώστε να δημιουργεί ακαλαισθησία ή να προκαλεί κίνδυνο ή να επηρεάζει τις ανέσεις μιας περιοχής, όπως και κάθε ενέργεια ή πράξη, ή παράλειψη τέτοιας ενέργειας ή πράξης, που έχει ως αποτέλεσμα την πρόκληση ρύπανσης οποιασδήποτε μορφής ή τον επηρεασμό της δημόσιας υγείας.

Ενδεικτικά παραδείγματα οχληρίας είναι:

(α) Οι οικοδομές που παραμένουν χωρίς κατάλληλη συντήρηση, σε βαθμό που να είναι ακαλαίσθητες ή και επικίνδυνες για την ιδιωτική ή δημόσια ασφάλεια.

(β) Οι αυλές υποστατικών ή άλλοι ιδιωτικοί ανοικτοί χώροι που δεν καθαρίζονται από την άγρια βλάστηση ή που χρησιμοποιούνται ως υπαίθριες αποθήκες υλικών οποιουδήποτε είδους ή ως χώροι εναπόθεσης άχρηστων αντικειμένων ή υλικών.

(γ) Τα λιμνάζοντα νερά σε ιδιωτικούς χώρους και τα ακάθαρτα νερά που ρέουν στο δρόμο ή σε άλλο χώρο από το αποχετευτικό σύστημα υποστατικού ή από επαγγελματική ή άλλη δραστηριότητα.

(δ) Τα δένδρα ή άλλη βλάστηση σε ιδιωτικό χώρο, που δεν κλαδεύονται ή γενικά δεν τυγχάνουν κατάλληλης συντήρησης και επηρεάζουν την ορατότητα οδηγών οχημάτων ή τη χρήση των πεζοδρομίων.

(ε) Οι οσμές, οι αναθυμιάσεις και οι καπνοί που προέρχονται από εργοστάσια και εργαστήρια ή από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα, ενέργεια ή πράξη.

(στ) Η διατήρηση σκύλων ή άλλων ζώων ή πτηνών χωρίς άδεια ή, εκεί όπου εξασφαλίζεται άδεια, χωρίς την κατάλληλη φροντίδα σε θέματα καθαριότητας και επηρεασμού των ανέσεων τρίτων.

(ζ) Το άναμα φωτιάς για το κάψιμο αγριόχορτων ή άχρηστων υλικών.

(η) Η ηχορύπανση με οποιαδήποτε τρόπο.

(θ) Τα βυτιοφόρα βοθρολυμάτων και οι μπετονιέρες που στάζουν κατά τη διακίνηση τους στους δρόμους.

(ι) Η ανεξέλεγκτη απόρριψη υγρών αποβλήτων, μηχανέλαιων, σκουπιδιών ή άλλων άχρηστων υλικών οπουδήποτε.

Σε περίπτωση που ένα πρόσωπο αρνηθεί ή αμελήσει να συμμορφωθεί με ειδοποίηση του Δήμου για άρση μιας οχληρίας, ο Δήμος δύναται να ζητήσει την έκδοση δικαστικού διατάγματος εναντίον του ή να ενεργήσει κατάλληλα ο ίδιος για άρση της οχληρίας και με δικαστική αγωγή να απαιτήσει από τον παραβάτη τα έξοδα του. Ο Δήμος δικαιούται επίσης να εγγράψει το ποσό των εξόδων του ως επιβάρυνση επί του τεμαχίου εντός του οποίου υπήρχε η οχληρία.

Σημειώνεται ότι, όταν μία παρανομία είναι συνεχής, το Δημοτικό Συμβούλιο νομιμοποιείται να λαμβάνει δικαστικά μέτρα ή να επιβάλλει εξώδικα πρόστιμα για κάθε ημέρα χωριστά.

Περισσότερες πληροφορίες για το όλο θέμα μπορούν να ζητηθούν από το Γραφείο Εξυπηρέτησης Δημοτών στα τηλέφωνα 22470393-396.

http://ixoripansi.gr/?p=433

Η Ελλάδα μπορεί

2012-01-04T09:42:00.003+02:00

Αμοργός http://akri.blogspot.com/2006/09/blog-post.html

Η Ελλάδα μπορεί: 11+1 τρόποι για να ξεφύγουμε... by tvxorissinora

Υπάρχει μια χώρα που οι άνθρωποι της είναι άνθρωποι με φαντασία και γνώσεις. Με όπλο τους την επιμονή και το μεράκι καταφέρνουν να ξεπερνούν τις τρικλοποδιές που η ίδια τους βάζει και να μεταμορφώνουν τα όνειρα και την τρέλα τους, σε επιστημονικά επιτεύγματα και καινοτόμες επιχειρηματικές δράσεις. Όπως όλοι πλήττονται από την οικονομική κρίση, αλλα δεν φοβούνται… και αυτό γιατί έχουν να προτάξουν το παράδειγμα τους ως τρόπο αντιμετώπισης της.

Το Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα σας καλεί σε ένα δίωρο ταξίδι για να γνωρίσετε αυτή τη χώρα που φαντάζει τόσο μακρινή κι άγνωστη. Ταξιδέψτε μαζί μας στην Ελλάδα! Στην Ελλάδα που μπορεί!

Από τα διβάρια της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου στις πιο διάσημες κουζίνες. Το αυγοτάραχο Τρικαλινός, γνωρίζει την ελληνική παράδοση στα πέραντα του κόσμου. Δεν είναι τυχαίο που ο Φεράν Αντριά, ο πιο διάσημος σεφ, το κατατάσσει στα 30 πιο εκλεκτά και υγιεινά τρόφιμα του κόσμου!

Ο δαιμόνιος Αντώνης Βεκρής, διαβάζει ότι η μεξικάνικη τεκίλα παράγεται από κάκτους. Κάκτοι είναι και οι φραγκοσυκιές που φύονται παντού στο νησί του, την Αμοργό. Κλείνεται στο κουζινάκι του και δεν βγαίνει από εκεί μέχρι να φτιάξει την τεκίλα απ’το Αιγαίο!

Όταν το 2000 ο Γιάννης Τσούτσος, ως δήμαρχος Δομένικου, ενός μικρόυ χωριού λίγο έξω από τη Λάρισα, προτείνει στους συγχωριανούς του να φτιάξουν πούρα, εκείνοι τον αντιμετωπίζουν ως τρελό. Σήμερα τα πούρα Δομένικου θυμίζουν κάτι από Αβάνα.

Η Στέλλα Μπεζεργιάννη και η επιστημονική της ομάδα δεν ήταν σύμφωνοι ποτέ με ένα από τα εθνικά μας σπορ… τη σπατάλη. Αποφασίζουν λοιπόν από το άχρηστο τηγανέλαιο, να παράξουν… πετρέλαιο!

Το να φορτίζουμε το κινητό μας από τα ρούχα μας και να ηλεκτροδοτούμε το σπίτι μας ανοίγοντας απλά την τέντα μας, δεν είναι εικόνα από ταινία επιστημονικης φαντασίας. Ο καθηγητής φυσικής του ΑΠΘ Στέργιος Λογοθετίδης και η ομάδα του παρουσιάζουν τα εύκαμπτα φωτοβολταϊκά που θα αλλάξουν τη ζωή μας.

Μυστικές συνταγές ομορφιάς και υγείας από την αρχαιότητα. Η Κλεοπάτρα έκανε μπάνιο σε γάλα γαϊδούρας για να διατηρήσει την ομορφιά της, ενώ ο Μέγας Αλέξανδρος τάιζε τον Βουκεφάλα ιπποφαές για να τον διατηρήσει υγιή. Σήμερα η καινοτόμος κτηνοτροφία και γεωργία διατηρούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.

Το ταξίδι του Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα στην «Ελλάδα που μπορεί» θα μεταδοθεί σε 2 μέρη. Το πρώτο την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου και το δεύτερο με περισσότερες ιστορίες επιτυχίας, στις 11 Ιανουαρίου, στις 22:00, από τη ΝΕΤ.

Πηγή: http://www.rwf.gr

http://www.ftiaxno.gr/2012/01/111.html#more

Κομπόστα εξαίσιων σκουπιδιών!

2012-01-04T07:12:00.001+02:00

Το λέμε συνεχώς, εδώ και μια εικοσαετία: τα σκουπίδια δεν είναι για πέταμα.

Και δεν εννοούμε μόνον την ανακύκλωση χρήσιμων υλικών, όπως το χαρτί, το γυαλί, το αλουμίνιο κτλ., που τόσο έχει διαφημιστεί στη δεκαετία που διανύουμε. Σίγουρα, τα περιθώρια αύξησης του ποσοστού των υλικών που ανακυκλώνονται στο συνολικό όγκο των οικιακών απορριμμάτων μπορούν να διευρυνθούν πολύ περισσότερο (γύρω στο 20%) από το 1,5% που έχουν καθηλωθεί.

Εννοούμε τη λιπασματοποίηση των οργανικών απορριμμάτων, που μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στη μείωση του όγκου των απορριμμάτων και την άμβλυνση της εναγώνιας προσπάθειας να βρεθούν νέες χωματερές για τους 400.000 τόνους σκουπιδιών το χρόνο.

Πρόκειται για μια τεχνική που ήδη έχει εφαρμοστεί σε άλλες χώρες - ή καλύτερα, πόλεις - τεχνική που στη δική μας παραμένει στο χώρο της φαντασίας...

Κι ενω καθημερινα παραγονται χιλιαδες τονοι οργανικων υπολειμματων,την ίδια στιγμή υπαρχει μεγαλη γεωργικη ζητηση βελτιωτικων εδαφους. Γιατί λοιπόν δεν προχωρά η διαδικασία κομποστοποίησης των οργανικών απορριμμάτων; Μα γιατί είμαστε χημικοεξαρτημένοι. Το έδαφος δεν αντιμετωπίζεται ως ζωντανός οργανισμός, αλλά σαν ένας κουβάς με θρεπτικά στοιχεία, που αφαιρούνται με τη συγκομιδή και πρέπει να αναπληρώνονται με λιπάσματα χημικά.

«Γιατί», σου λέει ο άλλος, «να γεμίσω το χωράφι μου με σκουπίδια;» «Γιατί να κάνω πειράματα;», σκέφτονται και οι τοπικοί μας άρχοντες. «Γιατί να μπλέκω και με νέα προβλήματα;», σκέφτεται και η κυβέρνηση. Κι όμως. Κάθε νοικοκυριό που δεν έχει κήπο, μπορεί να συγκεντρώνει τα οργανικά υπολείμματα της κουζίνας χωριστά. Κάθε δήμος μπορεί να συγκεντρώνει τα πεσμένα φύλλα, το κουρεμένο γκαζόν, τα σπασμένα κλαδιά. Κάθε Σύνδεσμος ΟΤΑ ή Νομαρχία μπορεί να συγκεντρώνει τα υπολείμματα στα εργοστάσια επεξεργασίας σταφυλιών, ελιάς, βαμβακιού, ζαχαρότευτλων, φρούτων, λαχανικών κτλ.

Δεν χρειάζονται μεγάλες και δαπανηρές εγκαταστάσεις, μόνον κάποιοι υπαίθριοι χώροι, κάποιοι θρυμματιστές χοντρών υλικών, κάποιοι φορτωτές ή εκσκαφείς για το ανακάτεμα. Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνουν οι πολύτιμοι μικροοργανισμοί, που αποικοδομούν τα οργανικά υλικά και παράγουν έτοιμο κομπόστ για τα χωράφια, αλλά και για τα πάρκα, τις αναδασώσεις κτλ. Είναι τόσο απλό και σίγουρο, που σε κάνει να απορείς μήπως αυτός είναι και ο λόγος που δεν υλοποιείται;

Ανίκητος Μακρένογλου
Mαιευτήρας Γυναικολόγος
Ιδρυτικό Μέλος του Περιβαλλοντικού Ομίλου Σαλαμίνας

Περισσοτερα: https://sites.google.com/site/perivos

http://osxoliastistisydras.blogspot.com/2012/01/blog-post_03.html

Fuck The Crisis

2012-01-03T23:30:00.001+02:00

http://thefuckcrisis.com/

Το καραβάκι

2012-01-03T00:40:00.000+02:00

Γλιστράς καραβάκι, γλιστράς στον αφρό
και τ’ άσπρο πανάκι φουσκώνει ελαφρό
γλιστράς και θα φτάσεις στα ξένα ταχιά
ας μη μας ξεχάσεις εκεί στα μακριά.

Στο ξένο ακρογιάλι για μας να πονείς
γοργά να’ ρθεις πάλι γοργά να φανείς
μακριά απ’ το μυαλό μας καθάριο, ελαφρό
καράβι δικό μας γλιστράς στον αφρό

Γλιστράς καραβάκι, γλιστράς στον αφρό
και τ’ άσπρο πανάκι φουσκώνει ελαφρό
γλιστράς και θα φτάσεις στα ξένα ταχιά
ας μη μας ξεχάσεις εκεί στα μακριά.

Στο ξένο ακρογιάλι για μας να πονείς
γοργά να’ ρθεις πάλι γοργά να φανείς
μακριά απ’ το μυαλό μας καθάριο, ελαφρό
καράβι δικό μας γλιστράς στον αφρό

Στίχοι: Άγνωστος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Παιδική Χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου & Μίκης Θεοδωράκης ( Ντουέτο )

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=38440

Κινδυνεύει η Κιβωτός των Σπόρων μας

2012-01-02T13:09:00.001+02:00

Ας Διασώσουμε τη Διατροφική μας Κληρονομιά

Να παραμείνουν και να ενισχυθούν η Τράπεζα Διατήρησης Γενετικού Υλικού και τα ιδρύματα βιοποικιλότητας του ΕΘΙΑΓΕ

Η Ελλάδα είναι ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα βιοποικιλότητας παγκοσμίως. Οι κυβερνήσεις μας όμως απαξίωσαν δραματικά τα αγροτικά ιδρύματα, που υπάγονται στο Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας (ΕΘΙΑΓΕ), που σκοπό έχουν την διάσωση και διατήρηση της βιοποικιλότητας.

http://www.nagref.gr/

Η Τράπεζα Διατήρησης Γενετικού Υλικού (ΤΓΥ) και τα άλλα ιδρύματα του ΕΘΙΑΓΕ έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο διασώζοντας φυτά της ελληνικής βιοποικιλότητας, που απειλούνταν από εξαφάνιση τις τελευταίες δεκαετίες. Αποστολή της Τράπεζας ήταν να προστατεύσει ό,τι γενετικό υλικό είχε διασωθεί. Η γενετική διάβρωση, που αντιμετώπισε η ελληνική γεωργία ήταν δραματική τη μεταπολεμική περίοδο σε σύγκριση με προηγούμενες δεκαετίες. Μετά το 1950 χάθηκαν εκατοντάδες ποικιλίες. Με εξερευνητικές αποστολές για τον εντοπισμό και τη συλλογή ποικιλιών, η ΤΓΥ συγκέντρωσε πάνω από 14.500 πολύτιμους σπόρους άγριων και καλλιεργούμενων συγγενών φυτών, που διατηρεί από το 1981 στη Θεσσαλονίκη.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση σε συνεργασία με την κυβέρνηση βγάζουν στο σφυρί τους σπόρους διαλύοντας στην κυριολεξία την ΤΓΥ. Η τύχη της άγνωστη! Με την νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (ΥΠΑΑ&Τ) για την συγχώνευση εποπτευόμενων από το Υπουργείο νομικών προσώπων με την σύσταση οργανισμού «ΔΗΜΗΤΡΑ», διαλύουν όλο το σύστημα διατήρησης των σπόρων! Η επιστημονική γνώση αλλά και οι χιλιάδες συλλογές φυτών, που δημιούργησε η Τράπεζα στα τριάντα χρόνια λειτουργίας της, βρίσκονται τώρα σε κίνδυνο.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Η κυβέρνηση και το ΥΠΑΑ&Τ να μεριμνήσουν για τη διάσωση και την αξιοποίηση των γενετικών πόρων της χώρας μας, που διατηρούνται εδώ και χρόνια στο ΕΘΙΑΓΕ, στην ΤΓΥ και στα άλλα ιδρύματα και να μεριμνήσουν για τη χρηματοδότηση και τη λειτουργία τους. Να ενισχύσουν και να χρηματοδοτήσουν την έρευνα σε θέματα αγροτικής βιοποικιλότητας.

Τη στελέχωση με έμπειρο επιστημονικό και εργατικό προσωπικό της ΤΓΥ και τη σταθερή, αξιόπιστη και μακροχρόνια χρηματοδότησή της.

Την ενίσχυση των οργανώσεων των πολιτών, που δρούν για την διάσωση, διατήρηση και διάδοση της βιοποικιλότητας και της διατροφική μας κληρονομιάς.

Κάθε ενεργός πολίτης: Ας πεί «Αγαπώ την ευθύνη. Εγώ μοναχός μου, έχω χρέος να σώσω τη γης. Άμα δε σωθεί εγώ θα φταίω!» (Ν. Καζαντζάκης).

Aς ενισχύσει τις δράσεις της «ΒΙΟΖΩ» και «Ηλέσιον» Ας υπογράψει για όλα τα παραπάνω μαζεύοντας υπογραφές για να βοηθήσουμε στην διάσωσή της ΤΓΥ.

Πατήστε εδώ για τα κείμενα

Αθήνα, 12 Δεκεμβρίου 2011
Κοινή Ανακοίνωση ΒΙΟΖΩ & Ηλέσιον

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΠΟΡΩΝ
ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ ΥΠΟ ΑΠΕΙΛΗ

Οι σπόροι είναι δώρο της φύσης, περασμένων γενεών και διαφορετικών πολιτισμών. Είναι έμφυτο καθήκον και ευθύνη μας να τους προστατέψουμε και να τους περάσουμε στις μελλοντικές γενιές. Είναι ο πρώτος κρίκος στην αλυσίδα της τροφής, η ενσάρκωση της βιολογικής και πολιτιστικής ποικιλότητας και η αποθήκη της μελλοντικής εξέλιξης της ζωής. Από την απαρχή της Νεολιθικής Επανάστασης, πριν από περίπου 10.000 χρόνια, οι αγρότες και οι κοινότητες εργάζονταν για να βελτιώσουν τις σοδειές, τη γεύση, τις θρεπτικές και άλλες ιδιότητες των σπόρων.

Επεκτάθηκαν και πέρασαν τη γνώση τους για τις επιδράσεις στην υγεία και τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών, την αλληλεπίδρασή τους με άλλα φυτά και ζώα, με το έδαφος και το νερό. Σπάνια αρχικά περιστατικά υβριδικοποίησης, έδωσαν ώθηση σε μεγαλύτερης έκτασης καλλιέργεια συγκεκριμένων φυτών στα Κέντρα Καταγωγής τους (όπως το σιτάρι στη Μεσοποταμία, το ρύζι στην Ινδοκίνα, το καλαμπόκι και η πατάτα στην Κεντρική Αμερική), τα οποία από τότε επεκτάθηκαν σε όλο τον κόσμο.

Η ελεύθερη ανταλλαγή σπόρων μεταξύ των αγροτών υπήρξε η βάση της διατήρησης της βιοποικιλότητας, καθώς και της διατροφικής ασφάλειας. Αυτή η ανταλλαγή, βασίζεται στη συνεργασία και την αμοιβαιότητα, όπου οι αγρότες εν γένει ανταλλάσσουν ίσες ποσότητες σπόρων. Αυτή η ελευθερία, πηγαίνει πέρα από την απλή ανταλλαγή σπόρων: περιλαμβάνει και την ανταλλαγή ιδεών και γνώσης καλλιέργειας του σπόρου, τις οποίες οι αγρότες κερδίζουν ουσιαστικά παρατηρώντας το σπόρο να αναπτύσσεται στα χωράφια. Η πολιτισμική και θρησκευτική σημασία του φυτού, η γαστρονομική του αξιοποίηση, η ανθεκτικότητά του στην ξηρασία και τις ασθένειες, η αντοχή του στα παράσιτα, η διατήρησή του και άλλες αξίες, διαμορφώνουν τη γνώση, που η κοινότητα αποδίδει στο σπόρο και το φυτό που παράγει.

Σήμερα, η ποικιλία και το μέλλον του σπόρου, τελεί υπό απειλή. Από 80.000 βρώσιμα φυτά που χρησιμοποιούνται για τροφή, μόνο περίπου 150 καλλιεργούνται και μόνο οχτώ, είναι αντικείμενα εμπορίου παγκοσμίως.

Αυτό συνεπάγεται μη αναστρέψιμη εξαφάνιση της ποικιλότητας σπόρων και φυτών. Η διάβρωση της ποικιλότητας προκλήθηκε από την τάση για ομογενοποίηση στη βιομηχανική γεωργία. Η ελευθερία του σπόρου και η ελευθερία των αγροτών απειλούνται από νέα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και νέες τεχνολογίες, οι οποίες μεταμορφώνουν τα φυτά από αγαθό που μοιράζονται οι αγρότες, σε εμπόρευμα, υπό το κεντρικό μονοπώλιο εταιριών.

Παρομοίως, η ταχεία εξαφάνιση ποικίλων φυτών και ιδιοτήτων φυτών και η ανάπτυξη μη ανανεώσιμων σπόρων, όπως ιδιοκτησιακά υβρίδια και στείροι σπόροι, που βασίζονται στην καταστροφική τεχνολογία, απειλεί το ίδιο το μέλλον του σπόρου και μαζί με αυτού, το μέλλον των αγροτών και την ασφάλεια των τροφίμων._

Το “ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΣΠΟΡΩΝ” μοιράστηκε στην παγκόσμια συνάντηση των κοινοτήτων διατροφής Terra Madre στο Τορίνο της Ιταλίας στις 26-30 Οκτώβρη του 2006.

http://www.helession.gr/node/526

Σφίξιμο

2012-01-02T09:09:00.001+02:00

http://ffffound.com/?offset=50&

Κινηματογραφικό έργο: Προμηθέας

2012-01-02T05:37:00.000+02:00

Ενώ περιμέναμε με ανυπομονησία για ένα κανονικό τρέιλερ του μυστηριώδους «Prometheus» του Ρίντλεϊ Σκοτ, έρχεται τελικά ένα τρέιλερ που … διαφημίζει το τρέιλερ, το οποίο ακόμα βρίσκεται on the way! Ο sir Ρίντλεϊ περνάει από την οθόνη μας για να μας πληροφορήσει ότι επιστρέφει στο είδος που τον καθόρισε και να συμπληρώσει για το φιλμ «it's epic». Πέραν αυτό τίποτα άλλο δε μας βοηθάει να καταλάβουμε πού το πάει με αυτό το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που τον φέρνει πίσω στην ατμόσφαιρα του Alien.

Ο ίδιος σε συνέντευξή του στο ισλανδικό Filmophilia ανέφερε ότι ο conceptual artist του «Alien» δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να συνεργαστεί και σε αυτό το πρότζεκτ, ενώ οι θεατές θα αναγνωρίσουν τα κοινά σημεία του «Προμηθέα» με το πρώτο «Alien», όχι όμως με τα επόμενα. Κάτι τέτοιες δηλώσεις μάλλον είναι το πραγματικό teaser, για όσους περιμένουν να δουν μια εκδοχή του alien θρύλου να ξαναζωντανεύει σε αυτό το φιλμ, όπου Σαρλίζ Θερόν, Μάικλ Φασμπέντερ, Νούμι Ραπάς, Γκάι Πιρς και Ίντρις Έλμπα κρατούν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Στην επίσημη σύνοψη, ο σκηνοθέτης του Blade Runner και του Alien εστιάζει σε μια ομάδα εξερευνητών που ανακαλύπτει στοιχεία για τη δημιουργία της ζωής στη Γη και αυτή η ανακάλυψη σηματοδοτεί την έναρξη ενός περιπετειώδους ταξιδιού στις πιο σκοτεινές γωνιές του σύμπαντος. Εκεί, οι επιστήμονες θα πρέπει να δώσουν μια μάχη χωρίς προηγούμενο για να διασφαλίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας από μια θανάσιμη απειλή.

http://www.e-go.gr/cinemag/summary1.asp?catid=17116&subid=2&pubid=128903109

Ξεφλούδισμα κρεμμυδιού

2012-01-01T22:54:00.001+02:00

Για να αποφύγετε τα δάκρυα στο ξεφλούδισμα του κρεμμυδιού, το ραντίζετε με λίγο ξίδι όταν βγάλετε τον πρώτο φλοιό...

http://www.womenonly.gr/article.asp?catid=13755&subid=2&tag=10646&pubid=3043381