Υγρότοπος: Βουρκάρι 2013

>> Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

 
Το Βουρκάρι, ή αλλιώς Βουρκάδι, στα Μέγαρα είναι ένας παράκτιος αλμυρός υγρότοπος, που παρότι δέχεται μεγάλη πίεση από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, φιλοξενεί πολλά και σπάνια είδη της ορνιθοπανίδας. Το Βουρκάρι βρίσκεται στα νοτιοανατολικά των Μεγάρων, πάνω στον Σαρωνικό. Στα νότια του υγροτόπου επεκτείνεται η χερσόνησος της Αγίας Τριάδας, στα ανατολικά απλώνεται η Σαλαμίνα και στα βορειοανατολικά βρίσκεται ο δίαυλος του νησιού με τα ηπειρωτικά. 
 
Πρόκειται για έναν μεγάλο, κλειστό, αβαθή όρμο, του οποίου το βάθος στο μεγαλύτερο τμήμα του δεν ξεπερνά το ένα μέτρο. Η μορφολογία της περιοχής με τις χερσονήσους και τα νησιά προστατεύει το Βουρκάρι από τα θαλάσσια ρεύματα. Ο κόλπος καταλήγει σε ένα επίπεδο αλίπεδο, μια περιοχή που ονομάζεται Αλμύρα.
 


Η χλωρίδα στο αλίπεδο μέχρι και εκεί που η ξηρά συναντιέται με τη θάλασσα αποτελείται από χαρακτηριστικά φυτά παραθαλάσσιων υγροτόπων, όπου οι πυκνές εκτάσεις από σαλικόρνιες πρωταγωνιστούν. Άλλα φυτά είναι η αρμυρήθρα, η φραγκένια, τα βούρλα και τα αγριοκάλαμα. Στους γύρω λόφους απλώνεται η τυπική μεσογειακή μακία με θυμάρια, ασφάκες, σκίνα, αφάνες, φλώμους, κ.α. Σημαντικά φυτά της περιοχής είναι το υποείδος της αττικής κενταύριας Centaurea attica megarensis και το ενδημικό Stachys swainsonii scyronica. Άλλα είδη είναι η αγριοβιολέτα Malcolmia graeca, ο κρόκος Crocus cartwrightianus, το έχιο Echium angustifolium, το υπερικό Hypericum crispum, οι ασφόδελοι Asphodelus fistulosus και Α. microcarpus και το μπλε αγκάθι Eryngium amethystinum.

Η αξία της περιοχής για την ορνιθοπανίδα είναι τεράστια. Έχουν καταγραφεί πάνω από 127 είδη πουλιών, τα περισσότερα από τα οποία χρησιμοποιούν το Βουρκάρι σαν ενδιάμεσο μεταναστευτικό σταθμό και σαν τόπο διαχείμασης. Η μεγάλη αβαθής έκταση των νερών και η απουσία ισχυρών ρευμάτων προσελκύει δεκάδες είδη θαλάσσιων ψαριών τα οποία έρχονται εδώ για να αναπαραχθούν καθώς ο υγρότοπος αποτελεί ένα ιδανικό, φυσικό ιχθυοτροφείο. Έτσι προσελκύουν και δεκάδες παρυδάτια πουλιά που τρέφονται με τα ψάρια. Το σημαντικότερο είδος που εμφανίζεται κάθε χρόνο και πολλές φορές σε μεγάλους αριθμούς είναι τα φοινικόπτερα. Άλλα σημαντικά είδη είναι η τουρλίδα, η λιμόζα, το χειμωνογλάρονο, ο μελανοκέφαλος γλάρος, ο λεπτόραμφος γλάρος, η βαρβάρα, ο σταχτοτσικνιάς, ο αργυροτσικνιάς, ο λευκοτσικνιάς, η αλκυόνη, η σαρσέλα, η λασποσκαλίδρα, ο θαλασσοσφυριχτής, ο καλαμοκανάς, ο πρασινοσκέλης, ο κοκκινοσκέλης, ο καστανοκέφαλος γλάρος και το νανοβουτηχτάρι.

Η ερπετοπανίδα περιλαμβάνει φρύνους, λιμνοβάτραχους, δεντροβάτραχους, κρασπεδοχελώνες, πρασινόσαυρες, σαμιαμίδια και σαΐτες, ενώ τα θηλαστικά είναι σπάνια και αντιπροσωπεύονται από σκαντζόχοιρους, αγριοκούνελα, ποντικούς και νυχτερίδες ενώ παλιότερα ζούσανε εδώ αλεπούδες, κουνάβια, ασβοί και νυφίτσες.

Το Βουρκάρι είναι ένας βιότοπος που δέχεται, εδώ και χρόνια, μεγάλες πιέσεις με αποτέλεσμα η έκταση του υγροτόπου να συρρικνώνεται κάθε χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ παλιότερα ο υγρότοπος καταλάμβανε μια έκταση 5 τ.χλμ., πλέον έχει μειωθεί στο 1 τ.χλμ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το συνεχές μπάζωμα των αλίπεδων και ακολουθούν η δόμηση, τα βιομηχανικά απόβλητα, η όχληση από το παρακείμενο αεροδρόμιο και το παράνομο κυνήγι. Η ανάδειξη της σημασίας που έχει το Βουρκάρι Μεγάρων ως οικότοπος άγριας ζωής είναι απαραίτητη, καθώς η ανάγκη για την προστασία του είναι άμεση. 



 Photo Gallery
Το Βουρκάρι βρίσκεται πολύ κοντά στην Εθνική Οδό Αθηνών-Κορίνθου, μετά την Νέα Πέραμο, περίπου 42 χλμ. από την Αθήνα. Στρίβετε στην έξοδο προς Μέγαρα και περνάτε κάτω από την Εθνική Οδό με πορεία προς το λιμάνι για Σαλαμίνα. Λίγο πριν στρίβετε αριστερά προς το αεροδρόμιο και σε λίγο βρίσκεστε στον υγρότοπο.
 
 
Περισσότερα>>> http://vourkari.blogspot.com

Read more...

Κλασσικά Εικονογραφημένα



Σε αυτή τη σελίδα παρουσιάζουμε τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα". Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση για τα "Κλασσικά Εικονογραφημένα" υπάρχει στο ένθετο απο την εφημερίδα Ελευθεροτυπία "Εννέα" τεύχος #36  

Εκτός απο την πρώτη έκδοση της σειράς (την δεκαετία του '50) που ήταν και η πιο καλή (καλύτερη εκτύπωση, χαρτί, χρώματα, συνολική επιμέλεια) ακολούθησαν και άλλες με την τελευταία να ξεκίνησε πρίν μερικά χρόνια χωρίς όμως να ολοκληρωθεί. Εκτός απο ανατύπωση και μετάφραση της αμερικάνικης σειράς έγινε και παραγωγή εντόπιων ιστοριών με θέματα απο την μυθολογία και ιστορία της Ελλάδος. 

Είναι αμιγώς ελληνική παραγωγή σε όλα τα στάδια της δημιουργίας τους και πιστεύουμε ότι έχουν ιδιαίτερη καλλιτεχνική και ιστορική αξία και ίσως οι νεότεροι επισκέπτες του mycomics.gr να τα εκτιμήσουν. Παραθέτουμε εξώφυλλα αλλά και σελίδες απο το εσωτερικό όπου είναι δυνατό. Η προσπάθεια αυτή της ιστορικής πλέον εκδοτικής εταιρείας των αδελφών Πεχλιβανίδη αποτελεί πραγματικά τεράστια προσφορά στα ελληνικά κόμικς και στις ιστορικές εκδόσεις γενικότερα. 

Παρακαλούνται λοιπόν οι επισκέπτες με ανοιχτό μυαλό να ρίξουν μια ματιά, να τα γνωρίσουν και να συγκρίνουν αυτά τα κόμικς με τα σημερινά σε ποιοτικούς πλέον όρους. Αυτά τα πραγματικά Κλασσικά κόμικς είναι σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ!

http://www.mycomics.gr/classics/classics%20illustrated.htm 















Read more...

Χιλιάδες αράχνες επιτέθηκαν σε πόλη στην Ινδία

>> Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013


Χιλιάδες δηλητηριώδεις αράχνες κατέστρεψαν τη γιορτή των κατοίκων της ινδικής πόλης Σάντια στο κρατίδιο Ασάμ. Τα μεγάλα αρθρόποδα γέμισαν ξαφνικά την πλατεία της πόλης, όπου οι άνθρωποι γιόρταζαν την τοπική γιορτή.

Οι αράχνες άρχισαν να δαγκώνουν τους κατοίκους με αποτέλεσμα να δηλητηριαστούν εκατοντάδες και δύο να πεθάνουν από τα δηλητηριώδη τσιμπήματα. Το πλήθος πανικοβλήθηκε, οι άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις, γεγονός που προκάλεσε και ποδοπατήματα.

Πάντως οι γιατροί της τοπικής κλινικής αντιμετώπισαν πρόβλημα: κανείς από τους ειδικούς βιολόγους δεν μπόρεσε με ακρίβεια να διαπιστώσει το είδος των επιτιθέμενων στην πόλη αραχνών και εξαιτίας αυτού ήταν ασαφές τί είδους αντίδοτο θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί.

Οι αραχνολόγοι επίσης δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί τα αρθρόποδα σχημάτισαν ένα τεράστιο σμήνος και όρμησαν στην πόλη.


ΠΗΓΗ:greek.ruvr.ru

http://www.ethelontes.gr/

Read more...

Εγγαστρίμυθες κούκλες














Read more...

Κενό


Read more...

Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, 1182 - 1226



Στον 12ο αιώνα ζούσε στην Ασίζη, στην περιοχή της Ούμπρια, μιας εύφορης γης της Ιταλίας, ο Πιέτρο Μπερναρντόνε, πλούσιος υφασματέμπορος, μαζί με την γυναίκα του την Ντόμινα Πίκα. Ο Μπερναρντόνε έκανε μακρινά ταξίδια σε διάφορες πόλεις και χώρες για να αγοράσει από αυτές τα υφάσματά του. Η ζωή των εμπόρων την εποχή εκείνη δεν ήταν όπως σήμερα. Περιπλανιόνταν στις διάφορες πόλεις βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή τους, μετέφεραν ειδήσεις από τον ένα τόπο στον άλλο, γίνονταν αγγελιοφόροι διδασκαλιών, τραγουδιών και ειδήσεων, μετέφεραν με λίγα λόγια τις σκέψεις και τις διδασκαλίες σοφών ανθρώπων.

Ήταν μια εποχή που ο κόσμος δυσφορούσε, η εκκλησία είχε μεγάλη δύναμη, καταδυνάστευε τον φτωχό λαό και όποιος ξεσηκωνόταν, τον κυνηγούσε σαν αιρετικό και αποστάτη.


Σε αυτούς τους καιρούς η Ντόμινα Πίκα γέννησε το 1182 στην Ασίζη ένα αγόρι και αποφάσισε να του δώσει το όνομα Τζιοβάνι. Λέγεται πως την ημέρα της βάπτισης του νεογέννητου μπήκε στο σπίτι ένας άγνωστος γέρος, ζήτησε να δει το παιδί και, όταν το πήρε στα χέρια του, προφήτεψε πως θα είχε εξαίσιο πεπρωμένο. Όταν ο πατέρας ο Πιέτρο Μπερνεντόνε γύρισε από ένα ταξίδι του στην Γαλλία και είδε το νεογέννητο, του έδωσε άλλο ένα όνομα, το όνομα Φραγκίσκος, το οποίο του έμεινε για πάντα.

Μεγαλώνοντας ο Φραγκίσκος, έφηβος πια, ονειρευόταν να γίνει ιππότης και τροβαδούρος. Μιλούσε από μικρός την γαλλική γλώσσα, εξασκούνταν στα όπλα, διασκέδαζε και χωρίς να είναι ευγενής -λόγω του πλούτου του πατέρα του- έκανε παρέα με όλους τους νεαρούς αριστοκράτες.

Κάποια στιγμή η ισχυρή πόλη της Περούτζια κήρυξε πόλεμο κατά της Ασσίζης και τη νίκησε σε μία και μόνο μάχη. Σ' αυτή τη μάχη πολέμησε και ο Φραγκίσκος μαζί με πολλούς από τους συντρόφους του. Πιάστηκε αιχμάλωτος από τον εχθρό και οδηγήθηκε στην Περούτζια, όπου έμεινε φυλακισμένος έναν ολόκληρο χρόνο. Επέστρεψε στην Ασσίζη στο τέλος πια του 1203.

Στην διάρκεια της πολύμηνης αυτής αιχμαλωσίας, δεν έχασε την αισιοδοξία και την ενεργητικότητά του. Διασκέδαζε, παρηγορούσε τους άλλους αιχμαλώτους κι ονειρευόταν τη ζωή των ιπποτών και τη δόξα του πολέμου. Και πριν καλά-καλά αποφυλακιστεί και φύγει από την Περούτζια, ξανάρχισε την παλιά του ζωή, πλούσια σε ακολασία, υπεροψία και σπατάλη. Ρίχτηκε αχόρταγος στις κοσμικές απολαύσεις.

Μετά από λίγο καιρό, ο Φραγκίσκος αρρώστησε βαριά κι ένιωσε πάνω του το αόρατο χέρι του θανάτου. Τότε άρχισε να αντιλαμβάνεται πως μια τέτοια ζωή δεν θα μπορούσε να τον οδηγήσει σε καμιά αυτάρκεια κι εσωτερική γαλήνη. Όμως αγνοούσε τον τρόπο που θα μπορούσε να προσεγγίσει αυτά τα αγαθά. Έτσι ξανακύλησε στην ασωτία και την καλοπέραση, ενώ μέσα του αναζητούσε σταθερά μια ευγενέστερη δόξα και πραγματική τιμή. Από τα λεγόμενά του μάλιστα φαίνεται ότι ονειρευόταν να γίνει ένας άρχοντας ή ένας παντοδύναμος ιππότης, γιατί πίστευε πως ο ιπποτισμός περιλάμβανε κάθε τι το υψηλό και το ιερό.

Τότε ακούστηκε η είδηση, πως στα νότια της Ιταλίας εξεστράτευε ο κύριος Βάλτερ φον Μπριέν στην υπηρεσία του Πάπα. Διάφοροι θαρραλέοι κι ανήσυχοι άντρες κι έφηβοι από παντού αποφάσισαν να τραβήξουν κατά κει, γιατί ο κύριος Βάλτερ φον Μπριέν είχε τη φήμη μεγάλου ήρωα και ιππότη. Η είδηση αυτή κέντρισε το ενδιαφέρον του νεαρού Φραγκίσκου που έφυγε για την Νότια Ιταλία. Όμως, στο Σπολέτο τον κυρίεψε ένας πυρετός κι αποφάσισε να επιστρέψει γρήγορα στην Ασσίζη, ενώ την υπέροχη πανοπλία του τη χάρισε σ' έναν φτωχό ευγενή.

Οι γονείς του και οι άλλοι κάτοικοι της πόλης, τον κορόιδευαν που πίστευε και διαλαλούσε πως θα γύριζε τάχα στην πατρίδα του σαν ένας δοξασμένος άρχοντας. Τον είχε κυριέψει θλίψη και ζητούσε την λύτρωση από τον ουρανό.

Κάποια μέρα οι παλιοί φίλοι του τον παρακίνησαν να τους παραθέσει ένα δείπνο, όπως παλιά, και να χαρεί μαζί τους. Ο Φραγκίσκος ετοίμασε ένα πλουσιοπάροχο και ακριβό γεύμα και τους κάλεσε. Όταν εκείνοι ήρθαν, τον ανακήρυξαν βασιλιά του συμποσίου και, όπως ήταν το έθιμο της εποχής, του πρόσφεραν ένα ραβδί κι ένα σκήπτρο.

Οι μεθυσμένοι του σύντροφοι τον περικύκλωσαν κι άρχισαν να τον τραβολογούν πειράζοντας τον. Και όταν οι φίλοι του απομακρύνθηκαν εκείνος άφησε απ' το χέρι του να πέσει το σκήπτρο που κρατούσε ως εκείνη τη στιγμή. Μαζί με το ραβδί αυτό πετούσε με μια κίνηση από πάνω του κι όλη τη μέχρι τότε ζωή του.

Και αποφάσισε να παντρευτεί μια παράξενη νύφη, την φτώχεια. Θυμήθηκε ότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένας περαστικός επισκέπτης, ένας οδοιπόρος που πλανιέται πάνω σ' αυτή τη γη, από τη ζωή ως το θάνατο, χωρίς τελικά να μπορεί να πάρει μαζί του τίποτα το υλικό. Έτσι διάλεξε για οδηγό του το Θεό.

Από τότε ο γιος του πλούσιου κύριου Μπερναρντόνε άφησε τη συντροφιά των νέων της αριστοκρατίας, τα παιχνίδια και την καλοπέραση, και αναζητούσε τη μοναξιά και την παρέα των φτωχών και καταφρονεμένων. Ελεούσε τους ζητιάνους, και του εμψύχωνε. Η ορμή της ταπεινής του αγάπης τον οδηγούσε στους κατώτερους και τους πιο περιφρονημένους.

Αποφάσισε να αφοσιωθεί σε όλους τους κατατρεγμένους κι αυτοί οι καταφρονεμένοι τον αντάμειψαν με τέτοιες τρυφερές ευχαριστίες, που ο Φραγκίσκος έπαιρνε θάρρος κι έβρισκε σ' αυτούς παρηγοριά, όταν οι φίλοι του κι ο πατέρας του τον έβριζαν και τον αποκαλούσαν τρελό.

Κάποτε αποφάσισε να κάνει ένα προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί, αντάλλαξε τα ρούχα του με αυτά ενός ζητιάνου και πήρε τη θέση του. Τότε κατάλαβε πως άδικα έψαχνε τη σωτηρία στη Ρώμη και την παπική αυλή και, επειδή δοκίμασε για πρώτη φορά με τα ρούχα εκείνου του ζητιάνου την αληθινή φτώχεια, αποφάσισε έκτοτε να της μείνει πιστός.

Επιστρέφοντας από την Ρώμη πούλησε ό,τι του ανήκε από την πατρική του περιουσία, ακόμα και το άλογό του, κι έδωσε τα χρήματα σ΄ ένα παρεκκλήσι, το οποίο ήταν ερειπωμένο και το ξανάκτισε με τα χέρια του. Οι σχέσεις με τον πατέρα του είχαν έλθει πλέον οριστικά σε ρήξη.

Ο Φραγκίσκος αγάπησε την Πορτιούνκολα, την έκανε καταφύγιό του. Τότε, όταν επισκεύασε με μεγάλο κόπο κι αυτή την εκκλησία, άκουσε μέσα σ' αυτόν τον ιερό χώρο τη φωνή του Θεού κι αντίκρισε καθαρότερα το σκοπό της ζωής του. Από τότε ο Φραγκίσκος άρχισε να κηρύττει το λόγο του Θεού Τα λόγια του δεν ήταν λόγια ενός ονειροπαρμένου πολυλογά. Μιλούσε στους χωρικούς σαν χωρικός, στους αστούς σαν αστός, στους ιππότες σαν ιππότης, κι έλεγε στον καθένα τους αυτό που θα συγκινούσε την καρδιά του.

Ο λόγος του ήταν απλός και γεμάτος αγάπη. Δεν απαιτούσε απ' τους άλλους να κάνουν κάτι που οι ίδιοι δεν ήταν έτοιμοι γι' αυτό. Δεν απαιτούσε σεβασμό για το άτομό του, αλλά προσαρμοζόταν στις απαιτήσεις του καθενός.

Ο Φραγκίσκος συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του και τους αδελφούς του juculatores Domini, δηλαδή τροβαδούρους του Θεού, γιατί εξυμνούσαν τον Θεό σαν τροβαδούροι και τραγουδιστές. Σύντομα ο λαός τον ονόμασε, εξ αιτίας της θεληματικής του φτώχειας, il Poverello, δηλαδή "ο φτωχούλης" κι έτσι τον λένε ακόμα και σήμερα. Βέβαια, δεν έλειψαν και οι δύσκολες ώρες και οι διώξεις. Οι οικογένειες, που οι γιοι τους είχαν ακολουθήσει τον Φραγκίσκο, τον κατηγόρησαν πως διέφθειρε τους νέους και τους απομάκρυνε από τους γονείς τους . Τώρα πια είχε πιστούς και μαθητές. Πράγμα που προκαλούσε δυσφορία στην εκκλησία και άρχισαν να τον κατηγορούν για αιρετικό. Αποφάσισε να πάει στην Ρώμη να μιλήσει με τον Πάπα, μαζί με τον αδελφό Βερνάρδο από το Κουινταβάλλε.

Στη Ρώμη Πάπας ήταν ο Ινοκέντιος ο Γ΄, χαρακτήρας καθόλου ήπιος. Διοικούσε την από παντού απειλούμενη ρωμαϊκή εκκλησία με μεγάλο σθένος, όχι σαν τρυφερός ποιμένας, αλλά σαν ένας βίαιος και μαχητικός άρχοντας.

Στη Ρώμη οι άντρες από την Ασίζη, που δεν επιθυμούσαν τίποτε άλλο παρά να ζουν στη φτώχεια και στην εγκράτεια κηρύττοντας χωρίς ανταμοιβή τη διδασκαλία του Σωτήρα, προκάλεσαν μεγάλη απορία. Όμως ο Πάπας και ο καρδινάλιος Τζιοβάνι του Αγίου Πέτρου κατάλαβαν αμέσως τη δύναμη που έκρυβαν μέσα τους οι φτωχοί κι άμαθοι αυτοί άνθρωποι και άρχισαν να συλλογίζονται την υπόθεση αυτή πολύ σοβαρά. Ο Φραγκίσκος παρακάλεσε τον Πάπα να εγκρίνει έναν απλό κανονισμό που είχε συντάξει ο ίδιος για την αδελφότητα και που τον αποτελούσαν περικοπές του Ευαγγελίου και έτσι και έγινε, πράγμα που τον έκανε να επιστρέψει στην Ασίζη .



Ο Φραγκίσκος, ως εκλεκτός του Θεού, γνώρισε την ομορφιά της γης, έτσι που σπάνια άλλος ποιητής την έχει γνωρίσει. Και αγάπησε την κάθε μικρή και μεγάλη ύπαρξη, κι αυτές του ανταπέδωσαν την αγάπη τους μιλώντας του. Φυσικά γνώριζε καλά πως πάνω στη γη τίποτα δεν είναι άψυχο και αντιμετώπιζε την κάθε ψυχή, ακόμα κι αυτή ενός φυτού ή μιας πέτρας, με αδελφικό σεβασμό και αγάπη.

Όταν μαθεύτηκε στην Ασίζη πως ο Φραγκίσκος πήρε άδεια από τον Πάπα να κηρύττει ελεύθερα, ο λαός ένιωσε μια τρομερή επιθυμία να τον ακούσει κι επειδή οι άλλες εκκλησίες ήταν πολύ μικρές, χρειάστηκε να μιλήσει στον καθεδρικό ναό της. Ο λαός τον αγαπούσε και του αφοσιωνόταν όλο και περισσότερο, και υπήρχαν από τότε κιόλας πολλοί που τον αποκαλούσαν Άγιο.

Απ' αυτή την εποχή και μετά ο Φραγκίσκος προσπαθούσε με όλες τους τις δυνάμεις να μεγαλώσει το Τάγμα των Μινοριτών και να το διευθύνει όσο το δυνατόν καλύτερα.
Το καλοκαίρι του 1224, γεμάτος φροντίδες και προαισθανόμενος ίσως το θάνατό του, πήγε στο αγαπημένο του βουνό Αλβέρνο. Ήταν τόσο πολύ κουρασμένος που αναγκάστηκε, παρά τις συνήθειές του, ν' ανέβει σ' ένα μουλάρι. Αφού άφησε πίσω του τους τρεις αδελφούς που τον είχαν συνοδέψει, μπήκε μόνος του στο δάσος, έφτιαξε μια μικρή καλύβα και έμεινε για ένα μεγάλο διάστημα. Στους θρύλους αναφέρεται πως εδώ ακριβώς του παρουσιάστηκε ο Εσταυρωμένος και του χάρισε τα ιερά στίγματα του σώματός του.

Λίγο αργότερα έπεσε σε μια ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία και μια οδυνηρή αρρώστια των ματιών τον έστειλε για ένα μεγάλο διάστημα στον Άγιο Δαμιανό. Παρ' όλους όμως τους πόνους του, χαμογελούσε πάντα, δόξαζε και υμνούσε τον Θεό κι όταν κείτονταν μόνος και τυφλός στην καλύβα του, τραγουδούσε ενθουσιώδη άσματα. Εκεί συνέθεσε και τον "Ύμνο του Ήλιου".

Σ'αυτή την κατάσταση τον μετέφεραν στο Μόντε Κολόμβο και στο Ριέτι. Η πάθησή του είχε χειροτερέψει περισσότερο και οι γιατροί, μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν, του έκαιγαν το μέτωπο με ένα πυρωμένο σίδερο. Όταν πλησίασαν για πρώτη φορά στο κρεβάτι του με το φριχτό εργαλείο, ο άρρωστος υποδέχτηκε με χαρά τη φωτιά κι αναφώνησε: "Ω αδερφή φωτιά, που λάμπεις όμορφη ανάμεσα στ' άλλα δημιουργήματα κι εγώ πάντα σ' αγαπούσα, δείξε μου τώρα έλεος!" Μετά παρακάλεσε έναν αδελφό να του παίξει μουσική, εκείνος όμως αρνήθηκε να το κάνει. Τότε ο Φραγκίσκος άκουσε μέσα στη νύχτα έναν άγγελο Κυρίου να παίζει τις γλυκές κι απερίγραπτα εξαίσιες μουσικές του Παραδείσου.

Όταν ένιωσε το τέλος να πλησιάζει, ζήτησε και τον μετέφεραν με μεγάλο κόπο στον τόπο του, στην Ασίζη. Από το κρεβάτι του θανάτου υπαγόρευσε ακόμα ένα γράμμα, όπου ικέτευε γονατιστός, μ' όλη του την καρδιά, την ανθρωπότητα, να θυμάται την ψυχή της. Όταν ρώτησε το γιατρό πόσο ακόμα θα ζούσε κι αυτός του απάντησε: "Για λίγο", άνοιξε τα χέρια του και είπε: "Σε καλωσορίζω αδελφέ Θάνατε!" Ύστερα άρχισε να τραγουδά κι έπρεπε να τραγουδούν μαζί του και όλοι οι παρευρισκόμενοι φίλοι του.

Λίγες μέρες πριν από το τέλος του ζήτησε να τον πάνε στην Πορτιούνκολα, που την αγαπούσε και τη θεωρούσε πατρίδα του. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου του 1226, κατά το βράδυ. Τη στιγμή που ξεψυχούσε, ήρθε και κάθισε πάνω στη στέγη της καλύβας του ένα μεγάλο σμάρι κορυδαλλών και άρχισε να τραγουδά μελωδικά και δυνατά.


http://biographies.nea-acropoli.gr/index.php?option=com_content&view=article&catid=21:xristianismos&id=128:----1182-1226&Itemid=31

Read more...

Φωτογράφος: Aρης Μεσσήνης

>> Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013


http://darkroom.baltimoresun.com/2013/0
 «Για τους αριστερούς είμαι μπάτσος, για τους δεξιούς αναρχικός. Αλλά μετά το βραβείο όλοι με ήθελαν με το μέρος τους. Στη φωτογραφία που ουσιαστικά με οδήγησε στη βράβευση αποτυπώνεται όλη η τρέλα του πολέμου: Λιβύη, μάχη της Σύρτης, γενέτειρας του Καντάφι. Ενας άνδρας εμφανίζεται από το πουθενά και παίζει κιθάρα, ενώ γύρω του πολεμούν και σκοτώνονται. Υπάρχουν άπειρες τέτοιες εικόνες. 




Λίγο πιο πίσω από την πρώτη γραμμή, κάποιοι πίνουν ναργιλέ ή παίζουν μπάλα. Το θέμα είναι να έχεις αντανακλαστικά και τύχη, ώστε να τα εντοπίσεις και να τα φωτογραφίσεις, να “σου κάτσει” η εικόνα, που λέμε. Αν δεν φωτογραφίσεις αυτό που θα δεις τη στιγμή που θα το δεις, το έχασες για πάντα.

Παλιά, έπρεπε να πας έξω για να κάνεις καλές δουλειές στο φωτορεπορτάζ. Τώρα όλοι οι ξένοι έρχονται εδώ. Τα τελευταία τρία χρόνια η Ελλάδα ήταν πρώτο θέμα στον κόσμο, ξεπέρασε ακόμη και τον πόλεμο στη Λιβύη. Δεν ξέρω αν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Είμαστε η πιο καυτή εμπόλεμη ζώνη σε καιρό ειρήνης. Σκοτωνόμαστε μεταξύ μας με λοστάρια. Αν είχαν όπλα όλοι αυτοί οι ακραίοι, δεν θα δίσταζαν να τα χρησιμοποιήσουν. 

Την ελληνική σημαία την καπηλεύονται πλέον τα άκρα. Οι ακροαριστεροί για να την καίνε και οι ακροδεξιοί για να την ανεμίζουν, λες και τους ανήκει. 




http://www.theatlantic.com/infocus/2012/05/lighting-the-2012-olympic-flame/100294/
Στην Ελλάδα οι φωτορεπόρτερ είναι παρεξηγημένοι. Πηγαίνεις στο εξωτερικό, είσαι αλλόθρησκος, αλλά οι άνθρωποι σε δέχονται, σου λένε τις ιστορίες τους. Εδώ σε αντιμετωπίζουν λες και είσαι ο χειρότερος εχθρός ή κατάσκοπος. Συνήθως ο άσχετος περαστικός θα δημιουργήσει το πρόβλημα και όχι εκείνος που πας να φωτογραφίσεις. Αυτός που θα περάσει, θα κοντοσταθεί και θα φωνάξει “τι τραβάς ρε, είσαι ρουφιάνος!”. 

Ο κόσμος έχει οργή μέσα του και θέλει να τη βγάλει πάνω σου. Και η τσουβαλοποίηση βοηθάει: όλοι οι μπάτσοι είναι γουρούνια, όλοι οι πολιτικοί λαμόγια, όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι. 



Κάποια στιγμή η Χρυσή Αυγή θα ξεφουσκώσει. Αλλά επειδή ο κόσμος ακόμη δεν το έχει πάρει χαμπάρι, φοβάμαι ότι θα ενισχυθεί κι άλλο. Σε αυτή τη χώρα καταλαβαίνουμε τη ζημιά όταν είναι πολύ αργά. 

Στη δουλειά μου υπάρχει διαστροφή: τη στιγμή που βρίσκεσαι σε μια διαδήλωση, καραδοκείς για τον χαμό και όταν αυτός δεν έρχεται, νιώθεις απογοήτευση. Αν είσαι άπειρος, περιμένεις να ακούσεις το πρώτο “μπαμ” για να τρέξεις. Με τα χρόνια, διακρίνεις πιο κρυφά σημάδια μέσα σε ένα πλήθος διαδηλωτών. 

Ο πιο δύσκολος πολιτικός για φωτογράφιση είναι ο Πούτιν. Μονίμως ανέκφραστος, κοιτάει πάντα κάτω, δεν κουνάει καθόλου τα χέρια – οι φωτογράφοι λατρεύουμε τις χειρονομίες – ένα παγερό πράγμα. Και η Μέρκελ, επίσης, είναι πιο ψυχρή κι απ’ το ψυγείο μου.

Λένε ότι πρέπει να είσαι τρελός για να κάνεις αυτή τη δουλειά. Αν την αγαπάς, την κάνεις και με τον καιρό αποφασίζεις αν αντέχεις τον κίνδυνο. 

http://www.telegraph.co.uk/news/picturegalleries/worldnews/8818370/

Οι ήρωες στον πόλεμο είναι αυτοί που πολεμούν και όχι αυτοί που καταγράφουν. Το ότι πήγες στον πόλεμο για να φωτογραφίσεις είναι δική σου επιλογή. Στη Λιβύη υπήρξαν άνθρωποι που ρίσκαραν τη ζωή τους για να φτάσω στην πρώτη γραμμή, όπου βρήκα και τον άνθρωπο με την κιθάρα. Αλλά κατάλαβαν ότι ήταν σημαντικό να βγουν οι εικόνες του πολέμου προς τα έξω. Εχω δύο κόρες, πέντε και επτά ετών. Είναι πολύ μικρές ακόμη για να καταλάβουν ότι ο μπαμπάς συχνά λείπει ταξίδι για επικίνδυνες δουλειές. Η γυναίκα μου, όμως, καταλαβαίνει και ανησυχεί. Κάθε φορά που φεύγω, έχουμε θέμα...». 

http://www.lexpress.fr/actualites/1/economie/photo

 O 35χρονος Aρης Μεσσήνης είναι επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP) στην Ελλάδα. Είναι γιος του επίσης διακεκριμένου φωτορεπόρτερ Δημήτρη Μεσσήνη και πριν από τη βράβευσή του στον θεσμό «Bayeux - Calvados for War Correspondents» έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, και στα «Days Japan 2012», «Fotoweek 2011» και «NPPA».

ΤΗΣ ΑΣΤΕΡΟΠΗΣ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ 


http://www.tumblr.com/tagged/aris-messinis 
 https://twitter.com/ArisMessinis

http://www.afp.com/en/agency/awards/afp-journalist-aris-messinis-wins-photography-prize-bayeux-calvados-awards-war-correspondent

http://www.tumblr.com/tagged/aris-messinis 

http://arismessinis.see.me/



Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP