Συνάντηση και φέτος στη Λίμνη Κουμουνδούρου

>> Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013


Σάββατο 2 Φεβρουαρίου – 11:30π.μ.
Για πέμπτη συνεχή χρονιά, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων, ακόμα και σε μια περίοδο έντονης οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και περιβαλλοντικής κρίσης, προβάλλουμε τους υγροτόπους των «Δυτικών περιοχών  της Αθήνας».

Αυτή τη φορά κάνουμε ένα ποιοτικό άλμα, αναφερόμαστε σε δώδεκα γνωστούς υγροτόπους. Πόσοι από τους κατοίκους της Αθήνας γνωρίζουν ότι σε αυτούς τους απαξιωμένους από το κράτος και τους Δήμους υγροτόπους εξακολουθούν και κατοικούν (έστω και προσωρινά) σπάνια και απειλούμενα είδη ορνιθοπανίδας όπως η βαλτόπαπια στη Λίμνη Κουμουνδούρου και τα πανέμορφα Φλαμίγκος στο Βουρκάρι Μεγάρων;

Η φύση εξακολουθεί και αντιστέκεται κόντρα στα φουγάρα των εργοστασίων  και την υπόγεια ρύπανση από τα πετρελαιοειδή των ΕΛΠΕ Ασπροπύργου στη Λίμνη Κουμουνδούρου, κόντρα στην παράνομη δόμηση στο Βουρκάρι, κόντρα στην επιχωμάτωση του έλους της Ψάθας, κόντρα στους σκουπιδότοπους και τα πλαστικά που είναι  πεταμένα σε αρκετούς υγροτόπους. 

Οι «Φορείς και οι bloggers» που συντονίζουμε τον αγώνα μας για την ανάδειξη  των οικοσυστημάτων απαιτούμε να παρθούν προληπτικά μέτρα προστασίας των υγροτόπων, να θεσμοθετηθούν επιτέλους οι ευνοϊκές προβλέψεις για τη Λίμνη Κουμουνδούρου που είχαν συμπεριληφθεί στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας Αττικής, να υπογραφεί το Προεδρικό Διάταγμα  για το Βουρκάρι που έχει επεξεργαστεί ο ΟΡΣΑ κ.λπ. 

Είμαστε αντίθετοι στην λογική «ο ρυπαίνων πληρώνει», και στη χρηματοδότηση ερευνών από ρυπαντές όπως τα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου για τη Λίμνη Κουμουνδούρου. Απαιτούμε μέτρα προληπτικά, μέτρα προστασίας των υγροτόπων και όχι εκ των υστέρων τυχόν πρόστιμα στους ρυπαντές. «Προμηθείς και όχι Επιμηθείς». 

Το φετινό επετειακό ραντεβού μας στην Λίμνη Κουμουνδούρου,
με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων,
τo Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013, ώρα 11:30π.μ.

θα συνδυαστεί με παρατήρηση πουλιών και με  περιβαλλοντική άσκηση 
Mail Επικοινωνίας: xpolis@gmail.com, vourkari@gmail.com, diakinxaid@gmail.com



Διαβάστε ΕΔΩ την ανακοίνωση του Ελληνικού Δικτύου ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ για την Παγκόσμια Ημέρα των Υγροτόπων

http://xpolis.blogspot.com.gr/

Read more...

2 Φεβρουαρίου 2013: Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων

 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
2 Φεβρουαρίου 2013: Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων
  • Ας φροντίσουμε τα ποτάμια, τις λίμνες, τις πηγές    
  • Η  ζωή ξεκίνησε μέσα από το νερό – χωρίς αυτό δεν υπάρχει ζωή  
  • Ας αναδείξουμε την πλούσια χλωρίδα,  πανίδα  και το Ελληνικό τοπίο
  • Ας  διεκδικήσουμε τον επαναπλημμυρισμό αποξηραμένων Λιμνών και άλλων υγροτόπων
  •  Ας μην επιτρέψουμε εκτροπές και φραγματοποίηση ποταμών, τη ρύπανση των υγροτόπων

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα των Υγροτόπων βρίσκει τη χώρα μας σε μια οξυμένη πολιτική, κοινωνική και περιβαλλοντική κρίση. Τα μεγάλα προβλήματα που συνδέονται με τη δημόσια υγεία, την ανεργία, την ποιότητα της εκπαίδευσης, την ύφεση της οικονομίας δημιουργούν ένα κλίμα απαξίωσης της Ελληνικής φύσης, της προστασίας και ανάδειξης της χλωρίδας και της πανίδας.

Συχνά προβάλλεται το ψευτοδίλημμα «Ανάπτυξη ή Προστασία της Ελληνικής Φύσης» για να προωθηθούν αντιπεριβαλλοντικές ρυθμίσεις   που διευκολύνουν επιχειρηματικές δραστηριότητες, επεκτάσεις πόλεων, τον τουριστικό γιγαντισμό. Η Ελληνική Φύση με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που διαθέτει, τη μοναδική ομορφιά του  τοπίου και της θέας που προσφέρει, τα ιστορικά μνημεία που αρμονικά και με σεβασμό στο περιβάλλον έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας, αν προστατευτούν και αναδειχθούν με σεβασμό και υπευθυνότητα, μπορούν να συμβάλλουν στην προβολή της χώρας μας και την προσέλκυση τουριστών, ερευνητών και άλλων κατηγοριών με ειδικά ενδιαφέροντα.

Ειδικά οι υγρότοποι της Ελλάδας επιβαρύνονται με μπάζα και σκουπίδια, με φυτοφάρμακα και λύματα,  με την μείωση των εκτάσεών τους για να καλλιεργηθούν ή για να κτιστούν (π.χ. Βουρκάρι Μεγάρων), με τη ρύπανση των νερών (π.χ. Λίμνη Κουμουνδούρου, Ασωπός), με τη φραγματοποίηση ποταμών (Άραχθος, Αχελώος), με την αποξήρανση ελών,  κ.λπ. Οι επιβαρύνσεις των υγροτόπων θέτουν σε κίνδυνο τη χλωρίδα και την πανίδα της χώρας μας και απειλούν με εξαφάνιση πολλά ενδημικά είδη. Μέγα έγκλημα αποτελεί η πρόσφατη απόφαση του ΥΠΕΚΑ και του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Αμβρακικού να επιστρέψει το κυνήγι στον ευαίσθητο υγρότοπο που ενδημεί το σπάνιο και απειλούμενο είδος «Βαλτόπαπια».

Οι μικροί και μεγάλοι υγρότοποι συμβάλλουν στο να διατηρηθούν οι θερμοκρασίες ήπιες στις παράκτιες περιοχές, ρυθμίζουν την περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε διοξείδιο του άνθρακος, εξασφαλίζουν με τα αβαθή νερά τις ιδανικές συνθήκες (καλαμιώνες, υδροχαρή βλάστηση κ.λπ) για να φωλιάσουν και να αναπαραχθούν δεκάδες χιλιάδες πουλιά,  ορισμένα εκ των οποίων είναι σπάνια και απειλούμενα.

Στη χώρα μας έχουν χαρακτηριστεί ως υγρότοποι με βάση τη συνθήκη Ramsar έντεκα Προστατευόμενες Περιοχές, αλλά και αυτές δέχονται πιέσεις, σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό. Ωστόσο το οικολογικό κίνημα, οι περιβαλλοντικές και φυσιολατρικές οργανώσεις, οι κάτοικοι των περιοχών που βρίσκονται κοντά ή μέσα στη φύση οφείλουν να «ανακαλύψουν» και άλλους υγροτόπους, μικρότερης ίσως έκτασης από εκείνες που προστατεύονται σήμερα με τη συνθήκη Ramsar, αλλά με μεγάλη αξία όταν «φιλοξενούν» σπάνια και απειλούμενα είδη χλωρίδας και πανίδας. Ιδιαίτερη φροντίδα απαιτείται για τους μικρούς υγροτόπους των νησιών καθώς και των βραχονησίδων που αποτελούν «καταφύγιο» και χώρους ξεκούρασης και αναπαραγωγής των μεταναστευτικών πουλιών. 
Παράλληλα οφείλουμε να επουλώσουμε τις πληγές που ανοίχτηκαν στη Φύση με την αποξήρανση ελών (π.χ. Ψάθα Αττικής) και Λιμνών (π.χ. Μουριά Ηλείας).  Στη Μακεδονία από το 1930 οκτώ εσωτερικές Λίμνες και τα ¾ των υγροτόπων αποξηράνθηκαν από την ανθρώπινη παρέμβαση. Η προβολή του αιτήματος για τον επαναπλημμυρισμό των αποξηραμένων Λιμνών και υγροτόπων στη χώρα μας θα είναι ένας από τους πρώτους στόχους των ΦΙΛΩΝ της ΦΥΣΗΣ.

Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα των Υγροτόπων ας ξαναθυμηθούμε και ας τιμήσουμε τη μυθολογία και την ιστορία μας, το Θεό Αχελώο, τη Λίμνη Αχερουσία και τη   Λίμνη των Ρειτών (Κουμουνδούρου) που αποξηράνθηκαν  χωρίς «λογισμό και όνειρο».  Γιατί:
«Οι πρόγονοί μας είναι οι θάλασσες, οι στεριές, ο αέρας,  η μολόχα, το μυρμήγκι, οι ξέρες, τα βράχια, υπήρξαν πριν από εμάς, ύστερα ήρθε ο άνθρωπος, αυτά όμως είναι η φύση… να μαθαίνουμε να δημιουργούμε, να συνδημιουργούμε … σεβόμενοι τη φύση, την πλάση, που σήμερα την καταστρέφουμε*…»
*Χρίστος Τσολάκης, ομότιμος καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ. στην ΝΕΤ

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οι ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ στηρίζουν και συμμετέχουν την εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί από «Φορείς των Δυτικών Περιοχών και Bloggers» στη Λίμνη Κουμουνδούρου το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου, στις 11:30 (Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ)
--------------
Σας συνιστούμε να δείτε το εξαιρετικό  οικολογικό ντοκιμαντέρ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΙ στη ΕΡΤ ΕΔΩ που αναφέρεται στους υγροτόπους της Ελλάδας, τα προβλήματα, την ιστορία, την ορνιθοπανίδα, τη ζωή των ανθρώπων γύρω από τους υγροτόπους.


Read more...

Παθαίνει αλλά δεν μαθαίνει

>> Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Η Ευρώπη δεν πήρε το μάθημά της από τις περιβαλλοντικές καταστροφές και τις κρίσεις δημόσιας υγείας του παρελθόντος, ούτε λαμβάνει υπόψη της τις σημερινές αντίστοιχες προειδοποιήσεις, επισημαίνει σε έκθεσή της η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Περιβάλλοντος (ΕΕΑ), εκτιμώντας ότι εάν η ευρωπαϊκή προσέγγιση έδινε μεγαλύτερη έμφαση στην «αρχή της προφύλαξης» χιλιάδες ζωές θα μπορούσαν να είχαν σωθεί και πολλά οικοσυστήματα θα μπορούσαν να είχαν προστατευθεί.

Σε μια έκθεση 800 σελίδων με τίτλο «Οψιμα Μαθήματα από Πρώιμες Προειδοποιήσεις», η ΕΕΑ αναφέρει μεταξύ άλλων τα παραδείγματα των επιπτώσεων του Τσέρνομπιλ, της βενζίνης super και του εντομοκτόνου DTT ως περιπτώσεις που δεν έτυχαν της αναγκαίας προσοχής, ενώ επικαλείται και τη σημερινή αδράνεια σε ζητήματα καταστροφής οικοσυστημάτων (π.χ. θάνατοι μελισσών) ή εν δυνάμει περιβαλλοντικών απειλών, όπως οι γενετικώς τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ) και η νανοτεχνολογία.

Μελετώντας τις πληροφορίες για τα πυρηνικά δυστυχήματα στο Τσέρνομπιλ και τη Φουκουσίμα, η ΕΕΑ υποστηρίζει, αφενός, ότι οι αριθμοί των θανάτων που προκλήθηκαν από τη ραδιενέργεια του Τσέρνομπιλ έχουν υποτιμηθεί σημαντικά και κυμαίνονται από 17.000 ώς 68.000 σε διάστημα 50 ετών και, αφετέρου, ότι ο κίνδυνος ενός μεγάλου πυρηνικού δυστυχήματος στο μέλλον έχει αυξηθεί 20 φορές μετά τη Φουκουσίμα. Κι αυτό διότι απεδείχθη ότι οι προδιαγραφές πυρηνικής ασφάλειας δεν ήταν επαρκείς και θα έπρεπε να είχαν από καιρό επαναξιολογηθεί.

Οσον αφορά τους ΓΤΟ, η ΕΕΑ υποστηρίζει ότι δεν προσφέρουν άμεσα οφέλη για τον καταναλωτή, δεν είναι απαραιτήτως ασφαλείς και δεν είναι κατάλληλοι για την πλειονότητα των καλλιεργητών ανά τον κόσμο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, τονίζεται στην έκθεση, είναι ο τρόπος που αντιδρούν οι κυβερνήσεις: έχουν την τάση ν' ανθίστανται στην επιβολή κανονισμών προστασίας και συχνά υιοθετούν νόμους όταν είναι πλέον πολύ αργά για την αποφυγή θανάτων αλλά και μεγάλων οικονομικών ζημιών.

Η ΕΕΑ επιρρίπτει επίσης και σοβαρότατες ευθύνες στα λόμπι της βιομηχανίας, κατηγορώντας τα ότι προκειμένου να προστατεύσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα προσπαθούν με κάθε τρόπο να διαφθείρουν ερευνητές και αξιωματούχους, για να υπονομεύσουν την επιβολή κανονισμών. Σε μια ασυνήθιστα σκληρή γλώσσα, η ΕΕΑ δηλώνει ευθέως ότι η βιομηχανία «έχει στρατολογήσει έγκριτους επιστήμονες, ειδικούς των μίντια και πολιτικούς στους οποίους προσφεύγει όταν τα προϊόντα της συνδέονται με ενδεχόμενους κινδύνους» για το περιβάλλον ή τη δημόσια υγεία.

Οσον αφορά τις υπόγειες ενέργειες της βιομηχανίας γενικότερα, η βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ» αποκαλύπτει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δισεκατομμυριούχοι που συνδέονται με τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων ρίχνουν εκατομμύρια δολάρια στην εκστρατεία αμφισβήτησης της κλιματικής αλλαγής.

(Πηγή: www.guardian.co.uk)

Read more...

Η γενιά του 50, 60 και 70

>> Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013



Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40 50 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατουσες μας.
Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.

Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.
Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.
 

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το  Πρώτο, το Εμπρός.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.


Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο. Τα αστικά λεωφορεία Σκανια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλέ δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα. Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ηταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα. Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρί καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;
Τα κίτρινα τρόλευ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.

Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.
Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia, τα Peugeot 403, τα Renault 10 ή το Simca 1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα.

Το γάλα μας το έφερνε
ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.



Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ.

 Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περιίμεναν πελάτη. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

 Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.



Στο κομμωτήριο της γειτονιάς οι κυρίες ψηνόντουσαν με τις ώρες κάτω απ τις κάσκες σεσουάρ με τα μαλλιά πασαλειμένα πλίξ τυλιγμένα σε ρόλλει κι όλα μαζί σκεπασμένα με δίχτυ και τα αυτιά σκεπασμένα με κοκκάλινα καπάκια. Η μανικιουρίστα καθάριζε τα πετσάκια και έβαφε τα νύχια με κατακόκκινο μανό που μύριζε ασετόν από δέκα μέτρα μακριά.
Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός. Μόνο σε κανένα ζαχαροπλαστείο εύρισκες γαλλικό και βέβαια τον πλήρωνες πανάκριβα. Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.
 

Σαββατόβραδο στα μικράτα μας σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου και το βράδυ ταβερνάκι με μπριζολίτσα παιδάκια και μια γουλιά μπύρα που μας έδινε κρυφά η μάνα μας γιατί «το παιδί δεν πρέπει να πίνει».

Και αργότερα πιο μεγάλοι πια σινεμά και καφετέρια στον Πύργο των Αθηνών ,το Loubier, το Blue Bell, του Φλόκα, το Βυζάντιο, του Βρυλώνια με τις φοβερές μακαρονάδες. Τη Σόνια.


Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωϊ τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστο υποβρύχιο μεσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι. Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.
 Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το σπρωχνε στο χωματόδρομο. Παπασπύρου ΑΣΤΥ ΕΒΓΑ. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.


Τα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες, Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι. Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπανιο με τις κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και ναι βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.


Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά!  Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα.  Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.

Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι απ τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ την εκκλησία, αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο απ τις ΕΒΓΑ της γειτονιάς. 

Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες. Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.

Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε. Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.

Οταν κάναμε ποδήλατο (eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέττο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι

Περνάγαμε ώρες έξω απ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλληρα για να μη φουσκώσουν.

Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέττες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων. Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος !

Σκάβαμε λακουβάκια για να παίξουμε γκαζές, ακόμα και κουτσό μαζί με τα κορίτσια, χαρτάκια ή απ αυτά που αγοράζαμε απ τα περίπτερα ή με τα χαρτόνια απ τα πακέτα τα τσιγάρα.
Πηγαίναμε στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ την πόρτα. Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά. Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ τις μεγάλες κατσαρόλες .

Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.

Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει.  Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.

Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι.  Φεύγαμε απ το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ το μπαλκόνι να τσακιστούμε να ανεβούμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internet άντε κανένα ραδιόρφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.
 

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. 

Τρείς μέρες πρωι, τρείς μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.

Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους, τις Αγγλικούδες και τους Τεχνικούς. Τα παρατσούκλια που τους βγάζαμε τα παλιόπαιδα. Ο γιαουρτάς, ο καρκίνος ο θέκλας η θρούμπος ο φισφιρίκος. Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο. -Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πεί τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.

Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και ταΆ αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.
Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στον Κάλαμο, τον Αη Γιάννη το Ρώσσο, το Ναύπλιο, τον Οσιο Λουκά, τους Δελφούς για να δούμε τον Ηνίοχο τον σκανδαλιάρη που σε κοίταγε πονηρά όπου κι αν στεκόσουνα ,με κάτι απίστευτα πούλμαν.

Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στα άδεια οικόπεδα που τώρα έχουν γίνει μεζονέτες και στούντιο.

Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ τα γένια και τη χοντρή φωνή.
Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα ,το χνούδι πάνω απ το χείλος μας.

Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέϊκ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς.  Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνενόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας.

Πηγαίναμε στο γήπεδο τρείς ώρες πριν το μάτς και γυρίζαμε παπί απ τη βροχή και παγωμένοι μέχρι το μεδούλι τυλιγμένοι με μουσκεμένες σημαίες και χωμένοι σε πλαστικές σακούλες Κι με τις κάλτσες να τρέχουν.

Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα . Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;

Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.
Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό και κρυφτοντένεκο, ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις μπουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.

Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα. Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.
*Το πιο πάνω κείμενο έφτασε ως εμένα με e-mail.  Δεν γνωρίζω τον αρχικό συντάκτη του

http://ninacouletaki.wordpress.com

Read more...

‘Ενας άνθρωπος παντός καιρού;

>> Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013



 

«Πεθαίνουµε σαν λαός, κάναµε τον κύκλο µας. ∆εν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάµεσα σε σπασµένες πέτρες και αγάλµατα. Πεθαίνουµε. Αλλά, αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο…»
Ο Θανάσης Βέγγος απευθυνόμενος στον Χάρβει Καϊτέλ, στην ταινία του Αγγελόπουλου “Το βλέμμα του Οδυσσέα”…

Για τον Θανάση δεν μπορούμε να κλάψουμε. Οι μνήμες που μας χάρισε δεν μας το επιτρέπουν. Μπορούμε μόνο ακόμα και αυτή την τραγική στιγμή να νοιώσουμε το γέλιο, τη δύναμη και την ελπίδα να αναβρύζουν αστείρευτα μέσα από τις αναμνήσεις και τις στιγμές που ζήσαμε μαζί του. Η προσωπική επαφή μου με τον Βέγγο είναι ελάχιστη, συνοψίζεται στις λίγες ημέρες των γυρισμάτων που έγιναν στο σπίτι του Γιάννη Σολδάτου για τις ανάγκες του 

“Ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού”


 

Ο Θανάσης αρνιόταν πεισματικά να μιλήσει στο φακό και όλα τα πλάνα του, που εξιστορεί αναμνήσεις από την πολυτάραχη καριέρα του, είναι “κλεμμένα” από τις χαλαρές στιγμές που ακολουθούσαν την ανάγνωση του σεναρίου της “Τρικυμίας” που είχε γράψει ο  Δήμος Αβδελιώδης και θα πρωταγωνιστούσε ο Βέγγος.  Για τις ανάγκες του μοντάζ του ντοκιμαντέρ “αναγκάστηκα” να δω τουλάχιστον εκατό φορές όλες τις ταινίες του (εκτός από αυτές που δυστυχώς δεν παραχώρησε η “Φινος Φιλμ”) και αυτή η ενδελεχής, κοπιαστική επαφή με το έργο του με κάνει να πιστεύω ότι “έφυγε” ενας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου. Η αποψή μου βέβαια ελάχιστη αξία έχει μπροστά σ΄αυτό που αντιπροσωπεύει ο Βέγγος στην καρδιά και το μυαλό του κάθε Έλληνα.



Ο Θανάσης Βέγγος γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1927. Κατάγεται από τα Θολάρια της Αιγιάλης από την πλευρά της μητέρας του Ευδοκίας, του γένους Ιωάννη Σμυρνή. Η γιαγιά του η Μαρουλιώ ήταν πρακτική μαία στα Θολάρια της Αμοργού (Τα στοιχεία καταγωγής προέρχονται από την έκδοση «Επιφανείς Αμοργίνοι» 1983 του Συνδέσμου Αμοργίνων). Ηταν το μοναχοπαίδι του κυρ Βασίλη και της κυρα-Ευδοκίας που κατάφεραν να δώσουν στον Θανάση μόνο τις εγκύκλιες σπουδές.

Ο πατέρας Βέγγος, υπάλληλος στο εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο Φάληρο, συμμετείχε επί Κατοχής, ως μαχητής του ΕΛΑΣ, στη περίφημη μάχη της ηλεκτρικής για να το σώσει από την ανατίναξη που σχεδίαζαν οι Γερμανοί ­ οι μαρτυρίες λένε πως είχε σημαντική συμβολή στη μάχη και στη συνέχεια απολύθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των αριστερών φρονημάτων του. Αλλά και ο Θανάσης ως ΕΠΟΝίτης αντιμετώπισε την εκδικητικότητα του κράτους: βρέθηκε στη Μακρόνησο, το κολαστήριο και τόπο μαρτυρίου για χιλιάδες αριστερούς φαντάρους αλλά και πολίτες.

Εκεί, στον κατ’ ευφημισμόν «νέο Παρθενώνα», ο νεαρός Θανάσης βίωσε τον εξευτελισμό, έμαθε να υπομένει, υιοθέτησε την αξιοπρέπεια ως στάση ζωής και ταυτόχρονα γνώρισε τη συντροφική αλληλεγγύη. Εκεί επίσης συνδέθηκε φιλικά με τον Νίκο Κούνδουρο, τον άνθρωπο που θα άλλαζε την πορεία της ζωής του.

Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία “Μαγική Πόλις” του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε σε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως “Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Συννεφιασμένη Κυριακή, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή”. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με το Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.


Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως “Ψηλά τα χέρια Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης” καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ – Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις “Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;”, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.

Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία “Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;” αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι”Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας” του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του ’80 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς “Βεγγαλικά” που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 “ Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης”.


Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία “Ήσυχες μέρες του Αυγούστου” του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία “Όλα είναι δρόμος” του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους “Αχαρνής” και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά “Περί ανέμων και υδάτων”. Η τελευταία κινηματογραφική συμμετοχή του ήταν στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη “Ψυχή βαθιά” το 2009.

Ο Θανάσης Βέγγος ήταν μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Σωματείου Παραγωγών. Ήταν μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Την εποχή που γυριζόταν “Ο δράκος” παντρεύτηκε την Ασημίνα Βέγγου, με την οποία ήταν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του, και είχαν δύο γιους.

Ο Θανάσης Βέγγος νοσηλευόταν από τις 19 Δεκεμβρίου 2010 στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου “Ερυθρός σταυρός” λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου. Απεβίωσε στις 3 Μαΐου 2011 στις 7:10 το πρωί, ενώ νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός, λίγο πριν συμπληρώσει τα 84 χρόνια του.

“ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΝΤΟΣ ΚΑΙΡΟΥ”
 Το «Ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού» είναι μια ταινία-ντοκιμαντέρ για το Θανάση Βέγγο, φτιαγμένη από το στενό του φίλο και συνεργάτη Γιάννη Σολδάτο. Με αφορμή τα 50 χρόνια από το ξεκίνημα της καριέρας του Βέγγου και έχοντας ως βάση την ομότιτλη μονογραφία που εξέδωσε το 2000, ο Σολδάτος επιχειρεί μια σφαιρική καταγραφή του φαινομένου Βέγγος. Στην προσπάθειά του αυτή ο δημιουργός έπρεπε να υπερπηδήσει ένα βασικό εμπόδιο: την πεισματική άρνηση του Θου Βου να παραχωρήσει συνεντεύξεις ή να μιλήσει για τον εαυτό του από το 1977! Αυτή του η ιδιοτροπία κάνει ακόμα πιο πολύτιμες τις στιγμές που έχει «κλέψει» ο Σολδάτος με τον Βέγγο να μιλά στην κάμερα για στιγμές της καριέρας του στο χώρο του θεάματος.



Όλες οι πτυχές της πορείας του κωμικού παρουσιάζονται χωρίς ωραιοποιήσεις: τα χρόνια στη Μακρόνησο, η οικονομική καταστροφή ως παραγωγός, οι σταθερές αναφορές στις ταινίες του, οι συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτες. Κανένας δεν αρνείται να μιλήσει στο Σολδάτο: Αγγελόπουλος, Βούλγαρης, Κατσουρίδης, Γλυκοφρίδης, Γρηγορίου, Κούνδουρος δίνουν τη δική τους οπτική για τον άνθρωπο που γνώρισαν και έζησαν.

Στιγμές γέλιου με σκηνές ανθολογίας από τις ταινίες του, αλλά και εικόνες που υπογραμμίζουν τις δραματικές του ικανότητες, διανθίζουν την αφήγηση. Το «Ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού»  δεν αποτελεί αγιογραφία και δίνει στο θεατή αρκετό υλικό για να σχηματίσει ο ίδιος άποψη για το τι τελικά είναι ο Βέγγος και να εκτιμήσει την προσφορά του στον Ελληνικό κινηματογράφο.

Σενάριο / Σκηνοθεσία: Γιάννης Σολδάτος
Φωτογραφία: Γιάννης Σολδάτος, Μιχάλης Γαλανάκης
Μοντάζ / Ήχος: Μιχάλης Γαλανάκης   Τεχνική Επαξεργασία: Mediavox
Παίζουν: Κώστας Γάκης, Ευτυχία Γιακουμή,Ευγένιος Σπαθάρης  
Εμφανίζονται και μιλούν: Νίκος Κούνδουρος, Τάσος Ζωγράφος,Ντίνος Κατσουρίδης, Θόδωρος Αγγελόπουλος,Βασίλης Βέγγος, Παντελής Βούλγαρης, Αιμιλία Υψηλάντη, Γιώργος Λαζαρίδης, Έφη Ροδίτη, Πάνος Γλυκοφρίδης,Βάσια Τριφύλλη, Μίκης Θεοδωράκης, κα.

Παραγωγή: ΕΚΚ, ΕΡΤ Α.Ε.,Αιγόκερως
Συμπαραγωγή-Διανομή: New Star
Διάρκεια: 75 λεπτά η εκδοχή της ταινίας που βγήκε στις αίθουσες και 63 λεπτά η τηλεοπτική.


http://mediavoxgalanakis.wordpress.com



Read more...

Φιλανθρωπία και ανθρωπισμός

>> Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013


Δυο έννοιες τόσο γραμματικά κοντά αλλά τόσο εννοιολογικά μακριά!! Άραγε τι από τα δύο είμαστε? Υποτίθεται ότι η μια έννοια εμπεριέχεται στην άλλη είναι όμως έτσι?. Ως Φιλανθρωπία χαρακτηρίζεται μια πράξη δωρεάς προς τους συνάνθρωπους σου που το έχουν ανάγκη, ο ανθρωπισμός όμως είναι τρόπος ζωής και για την κοινωνία μας τρόπος αφύπνισης!! Είναι τρόπος ζωής με έναν και μόνο συγκεκριμένο σκοπό να βοηθήσεις το συνάνθρωπο σου. Επιλέγοντας να ζήσεις έτσι επιλέγεις ταυτόχρονα και την φιλανθρωπία.

Το πρόβλημα σήμερα έγκειται στο ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν σοβαρό πρόβλημα να κατανοήσουν τι σημαίνει βοηθώ το συνάνθρωπο μου. Στη χώρα μας υπάρχουν οι μεγάλοι "ανθρωπιστές". Αυτοί είναι άνθρωποι που έχοντας την δύναμη τα μέσα και τα χρήματα μαζεύουν πόρους τους οποίους προσφέρουν σε “καημένους” κατά την άποψη τους ανθρώπους πιστεύοντας πως έτσι προσφέρουν ουσιαστικό έργο. Στην ουσία αυτό που κάνουν όμως είναι να ικανοποιούν εγωιστικά τον εαυτό τους και αφού το κάνουν μετά ασκούν κοινωνική πολιτική γιατί πιστεύουν πως έχουν πείρα.

Υπέροχα!!! Μια καλημέρα λοιπόν από εμένα για να ξυπνήσετε μπας και έτσι συνειδητοποιήσετε πως οι άνθρωποι τους οποίους βοηθάτε δεν έχουν νιώσει ούτε στο ελάχιστο τον ανθρωπισμό σας. Η πραξη σας ειναι κατι ας πουμε σαν τα δωρα που δεχονται τα παιδια των χωρισμενων γονιων οπου ο πατερας η η μητερα στελνουν ενα δωρο οποτε το θυμουνται για να καλυψουν την απουσια τους. Δυστυχως ομως οσο καλα και αν ειναι τα "υλικα αγαθα" τα παιδια θα νιωθουν παντα την ελλειψη αφου παντα και χωρις δευτερη σκεψη θα αλλαζαν το δωρο με μια στοργικη αγγαλια η ενα οικογενειακο δειπνο. Αυτό που κάνετε είναι απλά μια πράξη ανθρωπιάς με σκοπό να νιώσετε εσείς καλύτερα με τον εαυτό σας ικανοποιώντας έτσι τον εγωισμό και την ματαιοδοξία σας, αφου ο ορισμος τις λεξης ματαιοδοξιας ειναι οταν κανω κατι απλα για να το κανω χωρις κανενα σκοπο. Βέβαια δίκαιως θα μου πείτε ότι "είχατε" σκοπό! Ο σκοπό σας είναι να μπορέσετε να δείξετε ότι έχετε παράγει έργο προς την "ανθρωπότητα" έτσι ωστε αργοτερα ελαφρα τη καρδια να προβληθητε κοινωνικα, οπως ενας καλος καιροσκοπος.

Προσπαθώντας λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη θα σας πω ότι ο "ανθρωπιστής" είναι εκείνος που προσπαθώντας να ζήσει με αυτούς που υποφέρουν βλέπει, προβλέπει η διαβλέπει τρόπους για να τους βοηθήσει. Είναι ολιγαρκής αλτρουιστής δεν ενδιαφέρεται να προάγει-προβάλει το έργο του, δεν διατυμπανίζει τις καλές του πράξεις και τις αξίες του. Απώτερος σκοπός του είναι να βοηθήσει με καθημερινές και συνεχείς πράξεις ,και μπορεί ακόμα και να θυσιάσει τι ζωή του (που δεν την θεωρεί τόσο άξια όσο εσείς τι δική σας), για τους πολλούς. Γι αυτόν πολλοί είναι ακόμα και δύο άνθρωποι και έστω και ένας "παραπάνω" να σωθεί έχει τεράστια αξία! Τα ιδανικά αυτά σήμερα μοιάζουν πολύ μακρινά σας παρακινώ όμως να ανατρέξετε στην ιστορία εκεί όπου έγιναν επαναστάσεις και χιλιάδες άνθρωποι θυσιάστηκαν για αυτά τα ίδια ιδανικά που σήμερα σπανίζουν.




Οργανώνοντας και υλοποιώντας ένα καλό σχέδιο για πυρόπληκτους, σεισμόπληκτους, ναρκομανείς, άστεγους, ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, φυλακισμένους κ.τ.λ ίσως να μπορεί κάποιος να κερδίσει τον χαρακτηρισμό του "φιλάνθρωπου".

"ανθρωπιστής" όμως θα είναι λίγο πιο δύσκολο να γίνει γιατί για αυτό θα πρέπει να αποβάλλει χρόνια συμπτώματα καταναλωτισμού, εγωπάθειας, ναρκισσισμού και γενικότερα συναισθήματα που έχουν προαχθεί κατά πολύ στην σημερινή κοινωνία ως τα πραγματικά ιδανικά του σήμερα. Δυστυχώς, αυτό ισχύει για όλους μας. Η ιδεολογίες μας είναι ανίκανες να μας ωθήσουν στο να προσφέρουμε το εαυτό μας στους γύρω μας, να τους γνωρίσουμε να ακούσουμε τα προβλήματα τους να μην τους δώσουμε συμβουλές ως ειδήμονες των πάντων αλλά απλά να σηκώσουμε το χέρι μας να τους ακουμπήσουμε με αγάπη και να τους αγκαλιάσουμε είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά. Δεν χρειάζεται να οργανώσουμε εκστρατείες βοηθείας, αφού δεν μπορούμε. Μπορούμε όμως να τους κοιτάξουμε στα μάτια με ενδιαφέρον αυτή τη φορά. Το τι θα χρειαστεί να κάνουμε για αυτούς έρχεται από μόνο του δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε να σχεδιαστεί. Το στοίχημα το καθενός από μας είναι να μπορέσουμε να αποτινάξουμε ΑΠΩ ΜΈΣΑ ΜΑΣ αυτά που το καθημερινό περιβάλλον έλλειψης "ευαισθησίας" μας έχει εμποτίσει.

Μπορούμε να αποτινάξουμε τον εγωκεντρισμό που μας μαθαίνουνε να έχουμε από μικροί. Ο γιος της κυρα γεωργίας έχει πολλά λεφτά άρα πέτυχε στην ζωή του εσύ? Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Πρέπει και εσύ να βγάλεις πολλά λεφτά, θα πάρείς ένα γρήγορο αμάξι, θα έχείς μια όμορφη γυναίκα κτλ κτλ. Το μόνο που δυστυχώς δεν μας είπανε είναι τι δεν έχει ο γιος τις κυρα γεωργίας. Δυστυχώς δεν έχει καμία ευαισθησία για το διπλανό του. Τρέχει απ το πρωί ως το βράδυ σε μια καθημερινή ρουτίνα που δεν του αφήνει χρόνο να σκεφτεί , να νιώσει, να πληγωθεί να αγαπήσει, να μάθει από τους άλλους και όχι μόνο απ τον εαυτό του, να απαλλαγεί απ’ τα καθημερινά άγχη των χρημάτων ,και τις κοινωνικής καταξίωσης σε μια κοινωνία που απλά καταξιώνει όσους την εξυπηρετούν!!



http://50mm.jp/commute/lone-man-at-nagatacho/

Η επανάσταση δεν έχει πια την έννοια του αγώνα και τις θυσίας τις ανθρώπινη ζωής για να αποχτηθούν κεκτημένα τύπου ελευθερίας. Για αυτά ευτυχώς πολέμησαν άλλοι. Ταπεινή μου άποψη στο σήμερα επανάσταση είναι η ζύμωση της σκέψης έτσι ώστε αυτή να μην εξυπηρέτηση μια είδη λανθάνουσα κοινωνία αλλά τους ανθρώπου μέσα σε αυτήν ώστε να μπορέσουν "αισθανθούν", να νιώσουν. 

Μην μπερδεύεστε επειδή έχουμε κεκτημένα όπως η ελευθερία δεν σημαίνει ότι η επανάσταση τις γενιάς μας είναι πιο εύκολη. Το αντίθετο είναι πολύ πιο δύσκολη γιατί δεν είναι πράξη (φιλανθρωπία), είναι επανάσταση σκέψης με επίκεντρο τον "άνθρωπο" (ανθρωπισμός). 
Σε μια υλιστική κοινωνία το να απαλλάξεις τον άλλο από την ύλη "ούτως ώστε" να δείξει ευαισθησία ,αγάπη για τους γύρω του θυσιάζοντας την στιγμιαία ποιότητα ζωής του είναι σχεδόν ακατόρθωτο. Ποιος από μας είναι διατεθειμένος να μην αρκεστεί στην καλοζωία άλλα να προσπαθήσει να αγγίξει τον συνάνθρωπο του "παίρνοντας" από πάνω του την μοναξιά που πλέον είναι δυσβάσταχτη? Ποιος από μας είναι διατεθειμένος να θυσιάσει τους καλούς όρους ζωής του προκειμένου να βοηθήσει τους γύρο του? Και βασικότερο ποιος από μας είναι έτοιμος να δώσει μη περιμένοντας αντάλλαγμα??

Κανονικά σε αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση θα έπρεπε να είναι ΌΛΟΙ!!
Το στοίχημα τις γενιάς μας είναι να μειωθούν οι κοινωνικές μειονότητες
Προσφέροντας ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Μπορεί να είναι ο νεανικός ενθουσιασμός που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις το κόσμο για μένα πάντως η απάντηση είναι ο παραπάνω περιγραφόμενος ανθρωπισμός. Κλείνοντας θα βάλω μια παράγραφο από το συμποσίων του Καζαντζάκη πάντα επίκαιρος για τους νέους:

ΠΩΣ ΒΑΣΤΑΞΕΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ? ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΝΩΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΓΥΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΟΓΙΣΤΗ ΘΕΙΑ ΝΕΑΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΕΡΙΑ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΛΑΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΤΩΡΑ ΓΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ, ΜΑ ΤΟΤΕ ΤΡΕΜΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΘΕΙΝ ΟΡΜΗ ΚΙ ΕΣΥ ΤΡΑΒΗΧΤΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕΣ ΣΕ ΣΤΕΙΡΑ ΑΣΚΗΣΗ ΜΑ Η ΝΕΑ ΘΗΒΑ ΦΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ. Η ΦΥΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΟΡΤΑΣΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Μπορούμε άραγε να τους αλλάξουμε? ναι και βέβαια μπορούμε ακόμα και αν νομίζουμε πως η μια απλή πράξη μας δεν έχει αντίκτυπο. Όλοι έχετε ακούσει για το butterfly effect. ΈΣΤΩ και μια καλή ανιδιοτελείς πράξη να κάνει ο καθένας μας κάτι θα καταφέρουμε!

Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος σε όλα αυτά και τούτος είναι Η ανάγκη! Ποια είναι Η ανάγκη που έχει δημιουργήσει ο καθένας για τον εαυτό του? Όταν πετάς ένα πετραδάκι σε μια λίμνη προκαλεί κυματισμούς εδώ όμως δεν είναι το ίδιο.
Το νερό αποτελείται από μόρια όπου το ένα πέφτει πάνω στο άλλο και το μετακινεί. Στους ανθρώπους δεν αρκεί ο ένας να πέσει πάνω στον άλλο γιατί έτσι, απλά ,θα τον σπρώξει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει Η σκέψη του ενός να επηρεάσει και να κινήσει τον άλλο. Είναι όμως ανάγκη του αλλού να κινηθεί με παρόμοιο τρόπο όπως ο προηγούμενος?

Οι ανάγκες μας καθορίζονται από πολλά πράγματα και αναδύονται από πολύ πιο βαθιά μέρη του μέσα μας. Ο τρόπος που μεγαλώσαμε, οι εμπειρίες που ζήσαμε οι παρέες που κάναμε αυτό που σπουδάσαμε και ο τρόπος που το δουλέψαμε. Η ανάγκη μας λοιπόν για να κάνουμε κάτι βγαίνει από τον τρόπο που ζήσαμε. Εδώ όμως μπαίνει και το άλλο έχουμε ζήσει? άμα σκεφτούμε ότι οι σκέψεις για αλλαγή έχουν έρθει σε μια ηλικία μετά τα 20 σημαίνει ότι για 20 χρόνια σκεφτόμασταν με τρόπο όπου ήταν βαθιά συνυφασμένος με όλα αυτά που προσπαθούμε να αποτινάξουμε. Άρα τι θα μας κάνει να προχωρήσουμε στη νέα ιδεολογία απ τι στιγμή που την αξιολογούμε μόλις ορισμένα χρόνια στο μυαλό μας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αντεπεξέλθουμε σε ρυθμούς ζωής που άλλοι έχουν επιλέξει για μας. 


Μπορεί άραγε κανείς να πετάξει από πάνω του περίπου μια 20αιτια σκέψης που του έλεγε πως να γίνει καλύτερος σε αυτό που κάνει, δουλεύοντας , σπουδάζοντας κλπ προκειμένου να εξυπηρέτηση αυτή την συγκεκριμένη κοινωνία που τώρα μετά από 20 χρόνια κατακρίνει? πως είναι πιο εύκολο να παρατήσει τον εαυτό του και τους κόπους του προκειμένου να ζήση με ένα εναλλακτικό τρόπο σκέψης. Μάλλον δεν θα το κάνει ποτέ και άμα το κάνει θα το κάνει κοιτάζοντας γύρω για να δει άμα υπάρχει κάποιος να τον δει και να του πει εύγε για τις πράξης του. Άρα λοιπόν θα γίνει ένα με όλους αυτούς που κάνουν “καλές πράξης” και ύστερα λένε "δοξάστε με".

Αδύνατο να καταλήξω δεν μπορώ να καταλάβω ούτε τις δικές μου, αλλά ούτε και των άλλων τις ανάγκες γιατί πιστεύω πως στο τέλος της μέρας όλοι σκέφτονται με έναν πολύ απλό τρόπο σκέψεις. Πρώτα θέλουν να ικανοποιήσουν το εγώ τους και να δείξουν το μέσα τους (γιατί πιστεύουν ότι είναι ιδιαίτερο) βρίσκοντας ένα σύντροφο, μετά περιστρέφουν την ζωή τους γύρω από αυτόν (γιατί ΝΟΜΊΖΟΥΝ ΌΤΙ ΤΟΝ ΈΧΟΥΝ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ) και τέλος ικανοποιούν και την ματαιοδοξία τους με ένα παιδί όπου πάλι θα του μάθουν πως να είναι μέλος στην εκάστοτε κοινωνία είτε έχει αλλάξει είτε όχι. Γιατί και να έχει αλλάξει πάλι σίγουρα θα έχει το πρόβλημα που είχαν όλες οι κοινωνίες. Πάλι δεν θα αφήνει τα μέλη της να σκεφτούν και να πράξουν με ελεύθερο τρόπο, πάλι θα ζουν μέσα σε στεγανά και όταν ξυπνήσουν, τότε θα είναι αργά γιατί η ανάγκη τους θα έχει γίνει η εξυπηρέτηση του εαυτού τους, της κοινωνίας του εγώ και αυτού που είδη για πολλά χρόνια κάνουν. Πως να το κάνουμε είναι πιο εύκολο απλά να προχωράς και να μουγκρίζεις, να είσαι ένας ακόμα απ το κοπάδι.


30 Ιανουαρίου 2009

http://exoumeapopsi.blogspot.com.gr/2009/01/blog-post_30.html 


Read more...

Φοβίες: σύντομες πληροφορίες

http://powlam.deviantart.com/art/Phobia-123099647

Οι φοβίες είναι επίμονοι και παράλογοι φόβοι για συγκεκριμένα αντικείμενα ή καταστάσεις. 
Οι φοβίες έχουν διάφορες μορφές: ο φόβος που σχετίζεται με μια φοβία μπορεί να επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο (ειδική φοβία) ή να αφορά φόβο αμηχανίας σε δημόσιο χώρο (κοινωνική φοβία). Τα άτομα που έχουν φοβίες είναι συχνά τόσο συντεθλιμμένα από το άγχος, που αποφεύγουν τα αγχογόνα αντικείμενα ή τις αγχογόνες καταστάσεις. 

Οι ειδικές φοβίες έχουν να κάνουν με το φόβο για κάποιο αντικείμενο ή κάποια κατάσταση, όπως τα μικρά ζώα, τα φίδια, τους κλειστούς χώρους, ή τα αεροπλάνα. Η κοινωνική φοβία σχετίζεται με το φόβο γελοιοποίησης στο κοινωνικό περιβάλλον, όπως στο να κάνει κανείς καινούριες γνωριμίες, να κάνει μια ομιλία, ή να μιλήσει σε προιστάμενο. Οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν τέτοιους φόβους σε μικρό ή μέτριο βαθμό, και ο φόβος υποχωρεί. 

Για άτομα με κοινωνική φοβία όμως, ο φόβος είναι ιδιαίτερα ενοχλητικός και μπορεί να παρεμποδίσει την κανονική ζωή του ατόμου και να παρεμβάλλεται στην εργασία του ή τις κοινωνικές του σχέσεις σε διάφορους βαθμούς έντασης. Ευτυχώς όμως, μέσα από έρευνες που έχουν διεξαχθεί με τη συμβολή του Εθνικού Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας των Η.Π.Α. (ΝΙΜΗ), έχουν αναπτυχθεί αποτελεσματικές θεραπείες που μπορούν να βοηθήσουν άτομα με φοβίες.

Πόσο κοινές είναι οι φοβίες;
 
* Περίπου το 4-5% του πληθυσμού των Η.Π.Α. παρουσιάζει μία ή περισσότερες κλινικά σημαντικές φοβίες μέσα σε ένα χρόνο. 

* Οι ειδικές φοβίες μπορούν να εκδηλωθούν σε άτομα κάθε ηλικίας. Ο μέσος όρος ηλικίας εμφάνισης της κοινωνικής φοβίας είναι μεταξύ των 15-20 ετών, παρόλο που μπορεί συχνά να ξεκινάει από την παιδική ηλικία. Τι προκαλεί τις φοβίες;

Τραυματικά γεγονότα συχνά μπορούν να προκαλέσουν την ανάπτυξη κάποιας ειδικής φοβίας, που είναι περισσότερο συχνές στις γυναίκες απ? ό,τι στους άντρες. Έρευνες δείχνουν ότι η κοινωνική φοβία μπορεί να έχει έναν κληρονομικό παράγοντα και παρουσιάζεται σε ίδιες αναλογίες σε άντρες και γυναίκες. Παρόλ? αυτά, οι άντρες αναζητούν συχνότερα θεραπεία από τις γυναίκες.

Τι θεραπείες υπάρχουν για τις φοβίες;
 
Η Κοινωνική φοβία μπορεί να θεραπευτεί αποτελεσματικά με φάρμακα, όπως τους αναστολείς της μονοαμινοξειδάσης (MAOIs), τους εκλεκτικούς αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRI?s), και τις μεγάλης ισχύος βενζοδιαζεπίνες. Άτομα με μια συγκεκριμένη μορφή κοινωνικής φοβίας που ονομάζεται φοβία επίδοσης μπορούν να βοηθηθούν με τους λεγόμενους Βήτα-αναστολείς (beta blockers). 

Δεν υπάρχει αποδεδειγμένο θεραπευτικό φάρμακο για τις ειδικές φοβίες, αλλά κάποια φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν στην ελάττωση των συμπτωμάτων άγχους πριν την αντιμετώπιση μιας αγχογόνους κατάστασης. 

Ένα είδος γνωσιακής-συμπεριφορικής θεραπείας, που ονομάζεται «θεραπεία έκθεσης», είναι επίσης πολύ χρήσιμη θεραπεία για τις φοβίες. Στη θεραπεία αυτή, οι ασθενείς βοηθούνται ώστε να είναι βαθμιαία πιο άνετοι σε καταστάσεις που τους φοβίζουν. Ακόμη, χρήσιμες είναι οι τεχνικές χαλάρωσης και αναπνοής.

Μπορούν τα άτομα με φοβίες να έχουν και άλλες σωματικές και συναισθηματικές ασθένειες; Τα άτομα με φοβίες, και κυρίως κοινωνική φοβία, μπορεί επίσης να έχουν προβλήματα κατάχρησης ουσιών. Πολλοί άνθρωποι με κοινωνική ή ειδική φοβία γίνονται τόσο αγχώδεις που παθαίνουν κρίσεις πανικού, οι οποίες είναι έντονες και απροσδόκητες εκρήξεις άγχους που συνοδεύονται από σωματικά συμπτώματα. 

Εφόσον όλο και περισσότερες κρίσεις πανικού συμβαίνουν σε μια συγκεκριμένη κατάσταση, τα φοβικά άτομα μπορεί να λάβουν ακραία μέτρα για να αποφύγουν καταστάσεις στις οποίες φοβούνται ότι θα πάθουν άλλη μια τέτοια κρίση ή όπου δεν θα είχαν άμεσα διαθέσιμη βοήθεια. 

Αυτή η αποφυγή, όμοια με την αποφυγή που εκδηλώνουν πολλοί ασθενείς με διαταραχή πανικού, μπορεί να εξελιχθεί σταδιακά σε αγοραφοβία, μια ανικανότητα του ατόμου να ξεπεράσει τα όρια του γνωστού και ασφαλούς περιβάλλοντός του εξαιτίας έντονου φόβου και άγχους. Η κατάλληλη διάγνωση και θεραπεία των άλλων διαταραχών, που μπορεί να συνυπάρχουν, είναι σημαντική για τη θεραπεία των φοβιών.

Μετάφραση -Επιμέλεια άρθρου :


Αγγελική Καγιά 

Ψυχολόγος, M.Sc. Ψυχολογία της Υγείας, Κλινική Ψυχολογία
Περιοχή: Αθήνα
 

E-mail: angelakagia@yahoo.com

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP