Ελληνικός αναρχισμός: terra incognita

>> Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

http://bayareaanarchistbookfair.wordpress.com/book-fair-history/book-fair-poster-gallery/
 Με τέσσερις στραπατσαρισμένες απ’ τα βασανιστήρια αγορίστικες φάτσες να φωνάζουν «Αναρχία ρε!» και με το soundtrack της Χρυσής Αυγής να φαλτσάρει ανιστόρητα τραγουδώντας το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη, το τραγούδι της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (στην οποία, κατά τις κασιδιάρες ψυχές, δεν σκοτώθηκε κανείς), πώς να παραμερίσεις την επικαιρότητα;

Θυμήθηκα, λοιπόν, ότι μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί ούτε ένας Έλληνας συγγραφέας να μελετήσει και να γράψει μία πλήρη και τεκμηριωμένη Ιστορία του Ελληνικού Αναρχισμού.

Να ξεκινήσει από τον προδρομικό αναρχοσοσιαλισμό του 19ου αιώνα (τον Εμμανουήλ Δαδάογλου που έστηνε οδοφράγματα στην Καπνικαρέα επί Όθωνα το 1862 και τον Πλωτίνο Ροδοκανάκη που έδρασε μέχρι και στη Λατινική Αμερική), να περάσει από τη «Σοσιαλιστική Αδελφότητα» των ξυλουργών στην Πάτρα του 1893 και να φτάσει στην αιματηρή απεργία των μεταλλωρύχων στη Σέριφο τον Αύγουστο του 1916 (με επικεφαλής τον αναρχοσυνδικαλιστή Κωνσταντίνο Σπέρα, που μετά άρχισε να γλιστράει προς τον... ναζισμό!).

Να διερευνήσει κατόπιν τους, ας πούμε, «Σκοτεινούς Χρόνους» στη μεταπολεμική Ελλάδα (όπου δεν έβρισκες αναρχικό ούτε για δείγμα – ή μήπως άραγε έβρισκες;) μέχρι την «Αναγέννηση» μέσα στην απριλιανή χούντα διά των «εισαγόμενων» προτύπων από τον παρισινό Μάη του ’68 και τα ελευθεριακά κινήματα.

Να τοποθετήσει στη θέση του τον χαρισματικό πρώην τροτσκιστή και αναρχικό στα γεροντάματα Άγι Στίνα, πνευματικό πατέρα του Κορνήλιου Καστοριάδη. Να χωθεί στο Μεγάλο Αναρχικό Πανηγύρι των Εξαρχείων της δεκαετίας του ’70, να ταξινομήσει άτομα, συλλογικότητες, οργανωτικά σχήματα, μπροσούρες, εκδότες, χάπενινγκ, καταλήψεις σπιτιών, διαδηλώσεις, εκδηλώσεις, φυλακίσεις. Και, ασφαλώς (εδώ σε θέλω...) να μιλήσει για συγκρούσεις, όπλα, βόμβες, βία, προκηρύξεις, ανάληψη ευθυνών, μοιραία λάθη, προβοκάτορες κ.λπ.

Να περάσει απ’ την κατάληψη στο Χημείο το 1979 στον πυρωμένο Δεκέμβρη του 2008.
Είναι τεράστιο το ερευνητικό / ιστορικό / βιβλιογραφικό κενό που χάσκει λόγω αυτής της μακροχρόνιας αδυναμίας των ντόπιων διανοουμένων να καταγράψουν – χωρίς ιδεοληψίες, αυστηρά επιστημονικά – την ιστορία της αναρχίας στην Ελλάδα.

Αν είχε καλυφθεί, θα εγκαινίαζε έναν μόνιμο διάλογο ανάλογο με αυτόν που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες για την ελληνική Αριστερά. Και θα γλιτώναμε από βλακώδεις μικροαστικές «αναλύσεις» του τύπου «αφού είναι 200 αλήτες γιατί δεν τους πιάνετε;».

Ήδη κάποιες προσπάθειες ιστοριογραφίας της terra incognita του ελληνικού αναρχισμού έχουν γίνει στο Διαδίκτυο – η πιο σοβαρή είναι από τη μακρινή Αυστραλία, αναζητήστε την.
Στο εξωτερικό υπάρχουν απολύτως έγκυρα αναρχικά ιδρύματα, όπως το «Διεθνές Κέντρο Ερευνών για τον Αναρχισμό» στη Λωζάνη της Ελβετίας.

Εδώ οι Έλληνες πανεπιστημιακοί αδρανούν, οι λογοτέχνες μας απλώς προσπαθούν κι εμείς οι δημοσιογράφοι συνήθως ξανοιγόμαστε λίγο στα βαθιά, αλλά πνιγόμαστε στα ρηχά.

2 comments:

esalamina esalamina 18 Φεβρουαρίου 2013 - 2:20 μ.μ.  

Αυτό για τον Κωστη Σπερα δεν είναι απαραίτητα σωστό,δεν συμμεριζόμαστε όλοι την ίδια άποψη με τον αρθρογράφο και πολύ περισσότερο μάλιστα με αυτούς που τον σκότωσαν.

Αιγιαλός 18 Φεβρουαρίου 2013 - 11:57 μ.μ.  

http://www.eyploia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=317:------------21--1916---------&catid=78

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP