"Όλοι μαζί καθαρίζουμε το Βουρκάρι μας" Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012 - 10.00πμ

>> Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012



Κάθε Χειμώνα το Βουρκάρι φιλοξενεί σημαντικούς πληθυσμούς από 127 διαφορετικά είδη πουλιών, πολλά εκ των οποίων είναι απειλούμενα και προστατευόμενα. Έχουμε επομένως την ελάχιστη υποχρέωση να προσφέρουμε «στους φτερωτούς μας φίλους» ένα καθαρό καταφύγιο για ξεκούραση και τροφοληψία.


Σας καλούμε λοιπόν και φέτος να συμμετάσχουμε όλοι μαζί στον καθαρισμό του υγροβιότοπου των Μεγάρων. Ραντεβού την ΚΥΡΙΑΚΗ 11/11/2012 - 10.00πμ, στο “Τείχος της Αγίας Τριάδας Μεγάρων”

Απαραίτητα εφόδια για τη συμμετοχή μας: παλιά ρούχα, γαλότσες και όρεξη για δουλειά! *Αρωγός και σε αυτήν την προσπάθειά μας θα είναι ο ΔΗΜΟΣ ΜΕΓΑΡΕΩΝ*


vourkari.blogspot.com


Read more...

Οι πισινοί

>> Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Read more...

http://antiracismfascism.org/

>> Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Read more...

Υπάλληλοι της βίας οι φασίστες...

>> Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Το βασικό υποπροϊόν της εξουσίας είναι η βία, η απειλή της χρήσης της και – όταν ζορίσουν (για την εξουσία) τα πράγματα – η χρήση της. Όταν ένα σύστημα εξουσίας στέκεται στα πόδια του, αρκεί το προνόμιο και η δυνατότητα που έχει να ασκήσει βία προκειμένου να διατηρηθεί / επιβληθεί η «τάξη». Σε περιόδους, ωστόσο, που το σύστημα κλυδωνίζεται και απειλείται με κατάρρευση, οι μηχανισμοί της βίας γιγαντώνονται διεκδικώντας τη μετεξέλιξή τους σε καθεστώς.

Τα ιστορικά παραδείγματα, πλούσια και πρόσφατα, μας επιτρέπουν να ρίξουμε μια ματιά στη διαδρομή, τη φυσιογνωμία, το… πολιτιστικό υπόβαθρο και τους στόχους ενός μηχανισμού βίας που ξεφυτρώνει στα χαλάσματα του παραπαίοντος ελληνικού συστήματος εξουσίας. Ας δούμε, λοιπόν, από πού έρχεται, τι είναι και τι μας «λέει» η Χρυσή Αυγή.

Ραβδούχοι των αρχόντων


Οι fasces ήταν το ρωμαϊκό έμβλημα, σύμβολο της εξουσίας και της δύναμης των αρχόντων που οικειοποιήθηκε ο Μουσολίνι. Από αυτό το έμβλημα πήρε το όνομά του ο φασισμός. Οι fasces ήταν δέσμες από ράβδους με πέλεκυ στο μέσο, που κρατούσαν οι ραβδούχοι των αρχόντων, οι οποίοι προπορεύονταν των αφεντικών τους.


Ας μην το ξεχνάμε ποτέ: Οι φασίστες – όλων των εποχών – είναι υπάλληλοι που τους έχει ανατεθεί η διαιώνιση της εξουσίας των αρχόντων με τη μέθοδο του αυταρχισμού. Του τρόμου και της βίας. Της αυθαιρεσίας. Της τυραννίας. Της ιδεολογίας περί ανώτερων και κατώτερων ανθρώπινων όντων. Της ανελευθερίας. Της υποταγής του ατόμου στην «εξ αποκαλύψεως αλήθεια» του φασίστα.


Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής πριν επιδοθούν στα αίσχη τους έξω από το θέατρο Χυτήριο, νεκρανασταίνοντας τον Γκέμπελς που έλεγε «όταν ακούω διανοούμενο τραβάω περίστροφο», είχαν πάει στον Μελιγαλά και στον Γράμμο και είχαν εκφωνήσει λόγους για την «εξόντωση» των «ερυθρών σκουπιδιών». Είχαν βγει στους δρόμους – και συνεχίζουν – μαχαιρώνοντας μετανάστες. Είχαν ζητήσει στοιχεία για να νήπια των μεταναστών που φιλοξενούνται σε βρεφονηπιακούς σταθμούς! Είχαν χτυπήσει γυναίκες σε τηλεοπτικά στούντιο.


Η αλήθεια βοά: Αυτή η φωλιά του φιδιού πρέπει να τσακιστεί. Γιατί όλα όσα έχουν μέχρι τώρα διαπράξει δεν είναι παρά ένα ψήγμα μόνο μπροστά στα όσα σχεδιάζουν να διαπράξουν. Και το τι σκοπεύουν να πράξουν το δείχνουν τόσο με τις πράξεις όσο και με τις «παραλείψεις» τους…

Πλην... γερμανοτσολιάδων


Το ΚΚΕ ήταν εκεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ήταν εκεί. Ακόμα και οι ΠΑΣΟΚοι και οι νεοδημοκράτες μέσω των εκπροσώπων τους σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ήταν εκεί. Όλοι, πολύ λίγοι, άλλοι με έργα κι άλλοι με λόγια, ήταν εκεί. Αλλά, ενώ όλοι οι άλλοι ήταν εκεί, ούτε έναν χρυσαυγίτη δεν είδαμε να είναι εκεί...


Για τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις με αφορμή την έλευση της Μέρκελ στην Αθήνα λέμε. Άφαντοι οι χρυσαυγίτες. Όχι ότι «λείψανε» από κανέναν ή ότι, και να εμφανίζονταν, θα σήμαινε και τίποτα, αλλά εδώ που τα λέμε οι συμβολισμοί έχουν τη ρημάδα τη σημασία τους. Και ο συμβολισμός τι λέει; Ότι με αφορμή την επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα ούτε μισός χρυσαυγίτης δεν ξεμύτισε από το λαγούμι του για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στο Μνημόνιο.


Ούτε μισή ανακοίνωση δεν εξέδωσε η Χρυσή Αυγή για να παραστήσει ότι, έστω και υποκριτικά, καλούσε τους Έλληνες να πάρουν μέρος στα συλλαλητήρια ενάντια στην καγκελάριο.


Οι «πατριώτες» της Χρυσής Αυγής λουφάξανε. Βλέπετε, η Μέρκελ δεν είναι κανένας φτωχοδιάβολος μετανάστης για να βγούνε οι χρυσαυγίτες στους δρόμους και να του μπήξουμε κανένα ρατσιστικό μαχαίρι στα πλευρά.


Στην περίπτωση της Μέρκελ το «αντριλίκι» της Χρυσής Αυγής, που ξεχειλίζει όταν στρέφεται ενάντια σε αδύναμες γυναίκες και σε κυνηγημένους, απ’ ότι φαίνεται δεν περνάει.
Έτσι ο «πατριωτισμός» και το «αντριλίκι» των τραμπούκων της ναζιστικής συμμορίας στην περίπτωση της επίσκεψης Μέρκελ μείνανε «μετεξεταστέα».


Εκτός αν υποθέσουμε ότι η Χρυσή Αυγή τις έδωσε τις εξετάσεις της με τον δικό της τρόπο. Δηλαδή με τον τρόπο που αρμόζει στην καταγωγή της. Γιατί, όπως όλοι θυμούνται, και τα παλιά χρόνια που γίνονταν διαδηλώσεις κατά των Γερμανών, επί κατοχής, πάλι κάποιοι δεν συμμετείχαν. Ήταν οι χίτες, οι ταγματασφαλίτες, οι μαυραγορίτες, οι δωσίλογοι και οι «παππούδες» της Χρυσής Αυγής, οι γερμανοτσολιάδες.

Φασιστική «ευλάβεια»


Ο χρυσαυγίτικος συρφετός, πλαισιωμένος από τον σκοταδισμό των παραθρησκευτικών οργανώσεων, διεκδικεί για τον εαυτό του να αποφασίζει ποιες θεατρικές παραστάσεις θα παίζονται στην Ελλάδα και ποιες από αυτές είναι «ευλαβικές» και ποιες είναι «βλάσφημες»... Άλλωστε οι χρυσαυγίτες είναι άνθρωποι της... Τέχνης και επίσης είναι βαθύτατα... χριστιανοί. 


Απόδειξη:
Ο χρυσαυγίτης βουλευτής «Καιάδας», κατά κόσμον Γεώργιος Γερμενής, συμμετέχει σε συγκρότημα μπλακ μέταλ. Πάρτε μια γεύση από το ρεπερτόριο του... ευλαβικού συγκροτήματος:


«Στα άδυτα της Κόλασης / Εκείνος κατοικεί στη φλόγα / Γελώντας στις αδύναμες ψυχές / Της χριστιανικής βρομιάς / Όλα χαλάζι Κύριε Σατανά / Ο Ιησούς μουνί ορθάνοιχτο / Ευχαριστημένος με τον σταυρό του / Ο κωλος της Παναγίας ανοιχτός / Να γαμιέται από το κέρατο του Σατανά».


Προφανώς δεν χρειάζεται να είναι κανείς χριστιανός για να αηδιάσει με τα παραπάνω... Ε, αυτά είναι τα... χριστιανόπουλα που θεωρούν «βλάσφημο» το «Corpus Cristi».


Ο άλλος βουλευτής της Χρυσής Αυγής είναι ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Είναι κι αυτός... καλλιτέχνης. Ως μπασίστας του μουσικού συγκροτήματος Πογκρόμ, τραγουδάει το εξής ευλαβικό άσμα υπό τον τίτλο «Άουσβιτς»:


«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ, γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ. Τα’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω, αχ, το Άουσβιτς πόσο το αγαπάω! Ρε κωλοεβραίοι δεν θα σας αφήσω στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω. Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς...».

«Μαύρη νύκτα»


Αντί άλλων σχολίων περί των επισπευδόντων «εθνοσωτήρων» ας ακούσουμε μια άλλη – αποϊδεολογικοποιημένη – φωνή. Ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος είπε:


«...Άφησα τελευταία τη Χρυσή Αυγή, που στην πραγματικότητα είναι “μαύρη νύκτα”.


Είναι θλιβερό ότι κάποιοι “χριστιανοί αγωνιστές” ταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό.


Τον Χριστό που η Χρυσή Αυγή τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών.
Ξεχάσατε, αγαπητοί μου χριστιανοί, τον λόγο του Χριστού “εφόσον εποιήσατε, ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε”;


Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας ελάχιστος αδελφός του Χριστού;


Δεν είναι ο “πλησίον” της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπόν με τη χρυσαυγίτικη, αντίληψη θα έπρεπε ο Σαμαρείτης βλέποντας τον πληγωμένο Ιουδαίο να τον πετάξει στα σκουπίδια, τότε θα ήταν “καλός”.


Κάθε εναγκαλισμός και χάιδεμα χριστιανού ή πολύ περισσότερο ιερωμένου προς τη Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης».


http://new.topontiki.gr/article/43369/Upalliloi-tis-bias-oi-fasistes 

Read more...

Οι ονειροπόλοι

Read more...

Macro

>> Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Read more...

Βρέχει σκατά

>> Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Read more...

Σάπιο κρέας

>> Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Read more...

Ο ουρανός δεν είναι μπλε!

>> Σάββατο, 6 Οκτωβρίου 2012

Read more...

Αναζητώντας το τέλειο βραστό αυγό

>> Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Οι οδηγίες για το βράσιμο ενός αυγού, σύμφωνα και με σχεδόν όλα τα βιβλία μαγειρικής, αναφέρουν 3-6 λεπτά για ‘μαλακό’ αυγό, 6-8 λεπτά για μέτριο και 8-10 για σκληρό. Εάν είστε ικανοποιημένοι με αυτό, δεν χρειάζεται να διαβάσετε παρακάτω. Εάν όμως αναρωτηθήκατε ποτέ σχετικά με το μέγεθος του αυγού και εάν αυτό σχετίζεται με την ώρα που χρειάζεται να το βράσουμε, τότε ίσως έχουμε έναν κοινό στόχο.

Από επιστημονικής άποψης, ο χρόνος των 3-8 λεπτών για ένα μαλακό αυγό, δεν είναι και τόσο ακριβής. Υπάρχουν αρκετά ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Το μέγεθος του αυγού; Έχει θερμοκρασία ψυγείου ή μήπως δωματίου; Το βράζουμε σε κρύο νερό, ή σε νερό που ήδη βράζει; Και εάν χρησιμοποιούμε κρύο νερό, πότε ξεκινάμε τη μέτρηση; 

Από τη στιγμή που ανάβουμε την εστία ή όταν το νερό ξεκινήσει να βράζει; Τέλος, το μέγεθος του σκεύους, η ποσότητα του νερού και η ένταση της εστίας τι ρόλο παίζουν;

Υπάρχει εξίσωση για το βράσιμο του αυγού;
Φυσικά! Η καλύτερη εξίσωση βρίσκεται στο site του Dr. Charles D. H. Williams, και συγκεκριμένα στη σελίδα που έχει δημιουργήσει για την επιστήμη του βραστού αυγού.
Σύμφωνα με τη φόρμουλα του, χρειαζόμαστε την αρχική θερμοκρασία του αυγού(T egg), τη θερμοκρασία του νερού(T water) και την επιθυμητή θερμοκρασία του κρόκου(T yolk). 

Ο χρόνος βρασίματος του αυγού (t) σε λεπτά, με μάζα Μ (σε γραμμάρια) μας δίνεται από την εξίσωση:




Πολλές φορές, στη συμβατική κουζίνα, δεν είναι δυνατό να πάρουμε ακριβείς μετρήσεις των παραπάνω παραμέτρων, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εξίσωση του Peter Barham που βρίσκεται στο βιβλίο του The Science of Cooking. Η περιφέρεια του αυγού μπορεί να μετρηθεί σχετικά εύκολα με μια κλωστή και ένα χάρακα. (ένα χρήσιμο flash εργαλείο σχετικά με τη περιφέρεια θα βρείτε εδώ) Ο χρόνος βρασίματος (t) (σε λεπτά) ενός αυγού με περιφέρεια (c) (σε εκατοστά) μας δίνεται από:





Η χρήση της φόρμουλας του Barham γίνεται ακόμη πιο εύκολη με τη χρησιμοποίηση ενός χρήσιμου flash calculator που θα βρείτε εδώ, μια ευγενική προσφορά των παιδιών από το πανεπιστήμιο του Όσλο.

Θερμοκρασίες και αλλαγές.


Θερμοκρασία (C)
«Ασπράδι»
Κρόκος
62
Ξεκινάει να δένει, υγρό
Υγρός
64
Έχει σχεδόν δέσει, υγρό
Ξεκινάει να δένει
66
Έχει δέσει, ακόμη υγρό
Πολύ μαλακός
70
Σκληρό
Μαλακός
80
Πολύ σκληρό
Σκληρός
90
Λαστιχένιο
Διαλύεται

Άρα βρήκαμε το τέλειο βραστό αυγό;
Όχι ακριβώς. Το πρόβλημα βρίσκεται στο βραστό νερό που χρησιμοποιούμε. Όσο εμείς βράζουμε τον κρόκο, του οποίου και τη θερμοκρασία μπορούμε να ελέγξουμε, δεν έχουμε κανέναν έλεγχο στο «ασπράδι» του αυγού. Εάν το νερό μας είναι κάπου γύρω στους 100 C, θα βράσει στην ίδια θερμοκρασία και το ασπράδι. Σύμφωνα με το παραπάνω γράφημα μας, αυτό θα μας δώσει ένα «λαστιχένιο» ανεπιθύμητο «ασπράδι». Με άλλα λόγια, θέλουμε έναν κρόκο λίγο πάνω από τους 65 C και ένα «ασπράδι» όχι πάνω από τους 80 C. Η λύση στο πρόβλημα αυτό, βρίσκεται στις τεχνικές sous vide. Στην παρακάτω εικόνα μπορούμε να δούμε το αυγό σε διαφορετικές θερμοκρασίες, όχι βρασμένο σε νερό αλλά sous vide.



Photo: Douglas Baldwin)Για να επιχειρήσετε sous vide στο σπίτι, θα χρειαστείτε τουλάχιστον έναν θερμοστάτη ή ακόμα καλύτερα ειδικό εξοπλισμό. Σε ποστ που θα ακολουθήσουν, θα εξηγήσω τις τεχνικές sous vide και πως μπορείτε να τις δοκιμάσετε. Αξίζει!

 http://www.foodzine.gr/home/082480092609.html

Read more...

Ο «μυστικός» θησαυρός των τροπικών δασών

>> Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012


Τον πιο... αλλόκοτο θησαυρό της φύσης κρύβουν οι πυκνές ζούγκλες των τροπικών δασών, τα οποία είναι γνωστά ως οι «πνεύμονες της Γης», εξαιτίας της δυνατότητάς τους να απορροφούν μεγάλες ποσότητες ρυπογόνων αερίων. Για χιλιάδες χρόνια, η πυκνότητά τους αλλά και η τεράστια έκταση που καταλαμβάνουν τα προστάτευσαν από την επέλαση του ανθρώπου αλλά και από οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση που θα μπορούσε να αλλοιώσει το φυσικό τους περιβάλλον. Με αυτόν τον τρόπο, οι τροπικές δασικές εκτάσεις κατάφεραν να μετατραπούν σε βιοτόπους για τα πιο μοναδικά και αξιοπερίεργα είδη ζωής του πλανήτη.

Οι έρευνες των επιστημόνων έχουν δείξει ότι ο μισός πληθυσμός των ζώων της Γης κατοικεί στα τροπικά δάση. Την ίδια στιγμή, ο φυσικός τους πλούτος είναι τέτοιος που σε μόλις 10 στρέμματα τροπικής έκτασης, εντοπίζονται 42.000 διαφορετικά είδη εντόμων, 807 δένδρα που ανήκουν σε 317 διαφορετικά είδη, καθώς και 1.500 διαφορετικά είδη βλάστησης! Πρόκειται για τις πλέον κατάλληλες συνθήκες ανάπτυξης της πιο ποικιλόμορφης πανίδας του κόσμου. Δυστυχώς, η αποψίλωση των τροπικών δασών που αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς τις τελευταίες δύο δεκαετίες απειλεί τα περισσότερα από αυτά τα σπάνια είδη με εξαφάνιση.

Αμαζόνιος

Ο νανοπίθηκος και ο χοίρος της ζούγκλας

Στην περιοχή του Αμαζονίου βρίσκεται το 55% των τροπικών δασών της Γης - και συνεπώς η πλουσιότερη πανίδα του κόσμου. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι εξερευνητές ανακάλυψαν το πιο αξιοπερίεργο είδος πρωτεύοντος θηλαστικού στον κόσμο. Ο πυγμαίος σκιουροπίθηκος έχει μήκος 15 εκατοστά και βάρος 120 γραμμάρια. Οι νάνοι του Αμαζονίου συνδυάζουν μερικά από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά ορισμένων από τα πιο ετερόκλητα είδη ζωής του πλανήτη. Για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους εκκρίνουν χημικές ουσίες -όπως τα έντομα- και εκπέμπουν υπέρηχους - όπως τα δελφίνια! Ασύγκριτα μεγαλύτερο είναι το βάρους 250 κιλών ταπίρ.

Ο γιγαντιαίος χοίρος είναι εξαιρετικός κολυμβητής, ενώ θεωρείται ο καθαριστής της ζούγκλας, καθώς τρέφεται με τους μύκητες και τη νεκρή φυτική ύλη. Διαθέτει μία μικρή προβοσκίδα, ενώ οι βιολόγοι θεωρούν ότι μπορεί κυριολεκτικά να τρώει όλη μέρα. Δυστυχώς, και τα δύο μοναδικά ζώα κινδυνεύουν να αφανιστούν πλήρως έως το 2050, για δύο εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το ογκώδες ταπίρ κυνηγιέται αγρίως από τους παράνομους κυνηγούς, καθώς το κρέας του θεωρείται εκλεκτό έδεσμα σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η απαγόρευση της διακίνησης του κρέατος του ταπίρ τέθηκε σε εφαρμογή μόλις το 2005, δίχως ωστόσο να ανακόψει αποτελεσματικά τη μείωση του πληθυσμού του. Ο πυγμαίος σκιουροπίθηκος από την άλλη, μοιάζει να χάνεται μαζί με τα δάση του Αμαζονίου. Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι η αποψίλωση μεγάλων εκτάσεων τροπικών δασών έχει προκαλέσει ένα είδος στρες στο μικροσκοπικό ζώο, περιορίζοντας σημαντικά τις ικανότητες αναπαραγωγής του.

Κονγκό

Το πιο αρχαίο ζώο του κόσμου!


Οι αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις που διεξάγονται στην καρδιά της Αφρικής εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα έχουν κρατήσει τους ερευνητές βιολόγους μακριά από τις περισσότερες περιοχές του δεύτερου μεγαλύτερου τροπικού δάσους του κόσμου.  

Η χλωρίδα και η πανίδα στο τροπικό δάσος του Κονγκό είναι τόσο ανεξερεύνητη που, σε μια δόση υπερβολής, οι επιστήμονες αρέσκονται να λένε ότι η ανθρωπότητα γνωρίζει περισσότερα για την επιφάνεια της Σελήνης! 

Οποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν, οι διεθνείς ερευνητικές αποστολές εντοπίζουν συνεχώς νέα είδη ζώων, όπως η εντυπωσιακή χρυσή αγριόγατα και η συγγενική της λεπτεπίλεπτη μαύρη αγριόγατα, που ανακαλύφθηκαν τη δεκαετία του 1990. Το πιο εκπληκτικό ζώο του αφρικανικού τροπικού δάσους είναι με διαφορά το οκάπι, το οποίο θεωρείται απομεινάρι της προϊστορικής περιόδου. Αν και θυμίζει κάτι μεταξύ ζέβρας και... καμήλας, το ύψους 2 μέτρων οκάπι είναι στην πραγματικότητα συγγενής της καμηλοπάρδαλης. Η γλώσσα του είναι γαλάζια και έχει μήκος κοντά στο μισό μέτρο!

Το Οκάπι απειλείται με εξαφάνιση εξαιτίας της λαθροθηρίας, όπως άλλωστε και ο γορίλας των ορέων. Πρόκειται για το πιο μεγαλόσωμο είδος γορίλα, καθώς όταν στέκεται εντελώς όρθιος μπορεί να φτάσει ακόμα και τα 2,30 μέτρα σε ύψος, ενώ έχει τη δύναμη 20 ανδρών. Περιέργως, το γιγαντιαίο ζώο είναι και το λιγότερο επιθετικό είδος γορίλα. Κινείται εναντίον των ανθρώπων από σπάνια έως ποτέ, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του να περιορίζεται σήμερα στα 700 άτομα.

Νοτιοανατολική Ασία

Δάσος απειλούμενων ειδών

Απλωμένο από τη χερσόνησο της Ινδοκίνας μέχρι τα αρχιπελάγη της Ινδονησίας και των Φιλιππινών, το ασιατικό τροπικό δάσος καταλαμβάνει το 15% των παγκόσμιων τροπικών εκτάσεων. Ειδικά στην Ινδονησία, οι δασικές εκτάσεις μειώνονται δραματικά εξαιτίας της επέκτασης των καλλιεργειών και δεκάδες είδη ζώων απειλούνται με εξαφάνιση.

Σε αυτά ανήκει ο λεμούριος των Φιλιππινών, το μοναδικό θηλαστικό με όραση 360 μοιρών. Τα μάτια του είναι εξαιρετικά μεγαλύτερα του υπολοίπου σώματός του, το οποίο φθάνει μόλις τα 25 εκατοστά, ενώ το κεφάλι του μπορεί να κάνει περιστροφή 220 μοιρών! Η περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας, βέβαια, είναι περισσότερο γνωστή για τα εντυπωσιακά είδη πιθήκων που κατακλύζουν τις ζούγκλες της.

Ο πιο... αστείος από αυτούς είναι ο μακρομύτης πίθηκος της νήσου Βόρνεο, και ο πιο εντυπωσιακός ο λευκότριχος γίββωνας. Και τα δύο είδη κυνηγιούνται αγρίως από τους ντόπιους και κινδυνεύουν να εξαφανιστούν οριστικά από τη Γη μέσα στα επόμενα 30 χρόνια.

http://felids.wordpress.com/2011/11/14/member-photos-asiatic-wildcat/



Με αφανισμό επίσης απειλείται η σπανιότατη ασιατική αγριόγατα. Το αιλουροειδές με την πυκνή γούνα είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από τις κοινές γάτες, γεγονός που το καθιστά εξαιρετικά ευάλωτο στις επιθέσεις των ανθρώπων, αλλά και των υπόλοιπων θηρευτών της ζούγκλας. Η πληθυσμός της ασιατικής αγριόγατας είναι τόσο μικρός που οι επιστήμονες αδυνατούν να προχωρήσουν σε ακριβή καταμέτρηση.

Του Αλέξανδρου Κόντη
http://skullberries.deviantart.com/art/Okapi-126945897


http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=130990&catID=5

Read more...

Αρχέγονος χριστιανισμός και φυσικό περιβάλλον

>> Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Περίληψη
Η εργασία αυτή αναφέρεται στη μετάβαση του Αρχέγονου Χριστιανι- σμού (50-100 μ.Χ.) από το «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» της Παλαιάς Διαθήκης, στο «τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουχ εκούσα αλλά δια τον υποτάξαντα...η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης του Θεού» της Καινής Διαθήκης.


Λέξεις κλειδιά: Αρχέγονος Χριστιανισμός, φυσικό περιβάλλον, κτισιο- λογία
Το ζητούμενο αυτής της εργασίας είναι η σχέση του Αρχέγονου Χρι- στιανισμού, δηλαδή των Χριστιανικών Εκκλησιαστικών Κοινοτήτων της δεύτερης πεντηκονταετίας του 1ου μ.Χ. αιώνα, με το φυσικό περιβάλλον.


Για να φτάσουμε στο ζητούμενο έπρεπε απαραίτητα να περάσουμε από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Διότι ο Απόστολος Παύλος είναι ε- κείνος που ανέλαβε το κύριο βάρος της μεταβιβάσεως του Χριστιανισμού, από τον Ιουδαϊκό στον Ελληνικό κόσμο.
Μετά την περίφημη Αποστολική Σύνοδο (48/49 μ.Χ.) και κατά τη δεκα- ετία 50-60 μ.Χ., συνετελέσθη το μεγάλο βήμα στην πορεία του Χριστιανι- σμού προς τον Ελληνισμό. Αναρίθμητοι απόστολοι, πολλοί από τους οποί- ους παραμένουν άγνωστοι, δραστηριοποιήθηκαν με πίστη και θυσίες για να μεταφέρουν τον Χριστιανισμό από τα Ιεροσόλυμα σε ολόκληρο τον χώρο της Μεσογείου. 


Από το πλήθος αυτό των γνωστών και αγνώστων δραστή- ριων Χριστιανών, ξεχωρίζει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος. Ο συγγραφέ- ας του βιβλίου της Καινής Διαθήκης «Πράξεις των Αποστόλων», Έλληνας στην καρδιά και στη σκέψη βλέπει στο πρόσωπο του Αποστόλου Παύλου το σύμβολο της εξάπλωσης του Χριστιανισμού στον Ελληνικό κόσμο.

 Πρώτον, διότι εκείνος προκάλεσε τη λύση του προβλήματος των προϋποθέσεων της ένταξης των ανθρώπων στον Χριστιανισμό. Δεύτερον, διότι μόχθησε, όσο κανείς άλλος στον ελληνικό χώρο, είτε για να ιδρύσει, είτε για να στερεώσει Εκκλησίες. Ο μόχθος του συνοψίζεται τόσο στις περίφημες «αποστολικές περιοδείες» του, όσο και στις «14 επιστολές» του, οι οποίες έχουν συμπερι- ληφθεί στον «Κανόνα» της Αγίας Γραφής και αποτελούν πηγή πίστης για τους απανταχού της γης Χριστιανούς. 

Στην Ορθόδοξη Εκκλησίας περικοπές από τις επιστολές αυτές διαβάζονται στη Θεία Λατρεία καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, επηρεάζοντας το ήθος των Χριστιανών. Βέβαια, η εποχή μας δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν εποχή με ευδιάκριτη τη σφραγίδα της επίδρασης του Αποστόλου Παύλου στη σκέψη και στη ζωή των ανθρώπων.

 Όμως η Θεολογία του, επηρέασε και επηρεάζει τον Δυτικό Πολιτισμό στον βαθμό που τον επηρέασε ο Χριστιανισμός. Με απλά λόγια, αν στα θεμέλια του Δυ- τικού Πολιτισμού ευρίσκεται μαζί με την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και το ρωμαϊκό δίκαιο, ο Χριστιανισμός1, τότε ευρίσκεται και η Θεολογική σκέψη του Αποστόλου Παύλου, ως κύριου εκφραστή του Αρχέγονου Χριστιανι- σμού. Κατ’ ακολουθία, η συμβολή της Παύλειας Θεολογίας στη διαμόρφω- ση του ήθους και της ηθικής του Δυτικού ανθρώπου είναι μεγάλη. Τόσο με- γάλη μάλιστα, ώστε πολλοί ν’ αποτολμήσουν την υπερβολική θεωρία πως ο Παύλος κι όχι ο Χριστός είναι ο θεμελιωτής του Χριστιανισμού και κατά λογική ακολουθία του ήθους και της χριστιανικής ηθικής επί τη βάσει των οποίων διαμορφώθηκε και η σχέση των Χριστιανών με το φυσικό περιβάλ-λον.

Για το θέμα μας «Αρχέγονος Χριστιανισμός και φυσικό περιβάλλον», ιδιαίτερη σημασία έχουν οι στίχοι 18-23 του 8ου κεφαλαίου της σπουδαιότε- ρης επιστολής του Αποστόλου Παύλου, την προς Ρωμαίους (εγράφη στην Κόρινθο το 58 μ.Χ.). Οι στίχοι αυτοί έχουν ως εξής: «Λογίζομαι γάρ ότι ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυ- φθήναι εις ημάς.19 η γάρ αποκαραδοκία της κτίσεως την αποκάλυψιν των 
μετοχή της Χριστιανικής πίστεως στην οικοδόμηση της Ευρώπης», περιοδικό ΕΚ-
Αναστασίου, Αρχιεπισκόπου Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, «Ηδιαχρονική ΚΛΗΣΙΑ5, Μάιος 2003, Αθήνα, σελ. 351.


Μια τέτοια σύλληψη της σχέσης του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, έρχεται σε αντίθεση με τη γνωστή άποψη την καταγεγραμμένη στο βι- βλίο «Γένεση» της Αγίας Γραφής, η οποία εξαγγέλλεται ως εντολή του Θε- ού: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύ- σατε αυτής» (Γεν. 1.28). Η παράλληλη τοποθέτηση των δύο κειμένων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο αντίθετα ρεύμα- τα θεολογικής-κοσμολογικής σκέψης, τα οποία συγκρούονται μέχρι σήμερα. Στο ερώτημα, ποιο από τα δύο επικρατεί και κατ’ ακολουθίαν επηρεάζει την οικολογική συμπεριφορά του Δυτικού Ανθρώπου, η απάντηση είναι: το δεύ- τερο, το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυ- ριεύσατε αυτής», με έμφαση στο «... κατακυριεύσατε...». 


Προ πολλού ο δυτικός άνθρωπος μετέτρεψε τον εαυτό του σε υποκείμενο και το φυσικό περιβάλλον σε αντικείμενο προς κατάκτηση2. Από ιδεολογική ηθική άποψη αυτό το «... κατακυριεύσατε της γης...» είχε δύο συνέπειες:

Πρώτη ήταν ότι συνέβαλε στην αξιολόγηση του ανθρώπου ως κέντρου της φύσης, με βάση το πνεύμα του και ειδικότερα τον ορθό λόγο. Δεύτερη συνέπεια ήταν ότι η Αγία Γραφή κατ’ αυτόν τον τρόπο, κατέστη θεμελιωτι- κή της κυριαρχικής θέσης του ανθρώπου απέναντι στις υπόλοιπες ζωικές και υλικές υποστάσεις και τα φυσικά φαινόμενα και της φαντασίωσής του, ότι αυτός, ως υποκείμενο, μπορεί απεριόριστα να χρησιμοποιεί το φυσικό περι- βάλλον ως αντικείμενο προς ίδιον όφελος.

Η σημερινή κρίση στη σχέση φυσικού περιβάλλοντος και μεταμοντέρ- νου ανθρώπου (η οποία σημειωτέον αντικατοπτρίζεται στην υπάρχουσα κρίση των δύο φύλων, με τρόπο σκληρό αλλά αποκαλυπτικό), έφερε ανα- γκαστικά τη χριστιανική θεολογία σε θέση αυτοκριτικής, διότι και αυτή εξυπηρέτησε ακούσια την εσφαλμένη θεώρηση του φυσικού περιβάλλοντος, μέσω ενός ανθρωποκεντρικού ιδεαλισμού. 


Ειδικότερα, η αυτοκριτική (α) για παρερμηνείες της Αγίας Γραφής, (β) για λανθασμένες θεολογικές σχέ- σεις και (γ) για λανθασμένες εφαρμογές της Χριστιανικής ηθικής, οδήγησε εν Πνεύματι Αγίω, στην θεοφιλή ανάμνηση των κοσμολογικών απόψεων του Αρχέγονου Χριστιανισμού, όπως αυτές έχουν διατυπωθεί συνοπτικώς στο θεμελιώδες προαναφερθέν κείμενο του Αποστόλου Παύλου (Ρωμ. 8, 18,23). 

Γράφει περί αυτού ο Νικόλαος Νησιώτης: «εδώ δεν υπάρχει κανένας ρομαντισμός και κανένας ιδεαλισμός. Με νηφαλιότητα περιγράφεται το μεγα- λείο της κτίσης, που ακολουθεί ή – καλύτερα – συνάπτεται με το δράμα της ι- στορίας, της πτώσης και της σωτηρίας της, του πάθους, του πόνου, του φυσι- κού και πνευματικού κακού, της φθοράς και του θανάτου, και ταυτόχρονα της ελπίδας σε νέα ζωή, που ανακαινίζεται, όπως κι εκείνη (η ζωή) των τέκνων του Θεού. Πραγματικά αυτή είναι η καταξίωση της φύσης ως κτίσης»3.
Γ ́
Τι σημαίνει όμως ο όρος «κτίσις»: Ο Αρχέγονος Χριστιανισμός κατέ- βαλε μια τιτάνια προσπάθεια να συνεννοηθεί με τον πνευματικά κυριαρχού- ντα τότε Ελληνισμό. Στην προσπάθειά του αυτή πέρασε από την «κοσμολο- γία» στην «κτισιολογία», παρουσιάζοντας τη διαλεκτική κτιστού-ακτίστου, προς αντιμετώπιση του ερωτήματος περί της σχέσης μεταξύ Θεού και κό- σμου. Απέφυγε ο Αρχέγονος Χριστιανισμός να κάνει λόγο περί δημιουργίας, φύσης ή ύλης, διότι οι όροι αυτοί φορτισμένοι με μυθολογικά, φιλοσοφικά, αστρολογικά και θρησκευτικά στοιχεία, δεν συμφωνούσαν με τη Χριστιανι- κή πίστη. Αντί γι’ αυτούς τους όρους χρησιμοποίησε τον όρο «κτίσις» με το εξής περιεχόμενο: Η κτίση προϋποθέτει μία πράξη του Θεού που έφερε στην ύπαρξη κάτι άλλο, κάτι εκτός του εαυτού Του, κάποιο «κτίσμα» που βρίσκε- ται όχι «μέσα Του» αλλά απέναντί Του. 


Κατ’ ακολουθία, το σχήμα «κτιστό- άκτιστο» καθιστά μια απόλυτη διαλεκτική σχέση. Ο κόσμος αυτός (το φυσι- κό περιβάλλον) υπάρχει, αλλά θα μπορούσε απόλυτα και να μην υπήρχε. Θα το έλεγε αυτό άραγε ο αρχαίος Έλληνας; Ο Χριστιανός του 1ου μ.Χ. αιώνα το πιστεύει και το λέει. Ο Θεός «εξ ουκ όντων τα πάντα παρήγαγε». Το φυ- σικό περιβάλλον οφείλεται σε πράξη του Θεού οντολογική, δηλαδή συστα- τική μιας άλλης ύπαρξης, [όχι] αισθητική, δηλαδή μορφοποιητική μιας ύλη που προϋπάρχει. 

Μια τέτοια πίστη προϋποθέτει και συνεπάγεται την αποδο- χή του φυσικού περιβάλλοντος ως δώρου αγάπης-ελευθερίας. Το στοιχείο αυτό ενέχει τεράστια σημασία διότι, εφόσον το φυσικό περιβάλλον είναι «κτιστό», δηλαδή δεν είναι αιώνιο, αλλά ριζικά, στην απόλυτη οντολογική έννοια, ξεκίνησε από το «μηδέν», σημαίνει ότι θα μπορούσε και να μην υ- πήρχε. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ύπαρξη του φυσικού περιβάλλο- ντος είναι προϊόν και δώρο αγάπης-ελευθερίας. 

Αλλά το να δέχεσαι ότι η ύπαρξη του φυσικού περιβάλλοντος είναι δώρο αγάπης-ελευθερίας, κάνει την καρδιά σου να πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη. Έτσι, η συνείδηση του φυσικού περιβάλλοντος ως όντος, γίνεται ευχαριστιακή, στην πιο βαθιά έν- νοια του όρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπάρχουν αρχαίες χριστιανικές λειτουργίες, που να μην περιλαμβάνουν πριν από όλα ευχαριστία για το γε- γονός ότι υπάρχει φυσικό περιβάλλον.

Επίσης, είναι αξιομνημόνευτο ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία η ημέρα αρχίζει με τον υπ’ αριθμόν 103 ψαλμό, ο οποίος ευλογεί τον Θεό για την ύπαρξη του φυσικού περιβάλλοντος και κορυφώνεται στο περίφημο «ως ε- μεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε πάντα εν σοφία εποίησας».

Ωστόσο την πίστη ότι ο κόσμος (το φυσικό περιβάλλον) είναι «κτίση» και προήλθε εκ του μη όντος, με την απόλυτη έννοια, δεν την ακολουθεί μό- νο η αποδοχή της κτίσης ως δώρου ελευθερίας και αγάπης. Την ακολουθεί και η συνειδητοποίηση ότι όλη η κτίση τελεί υπό την απειλή της φθοράς και του θανάτου. Το «πάσα η κτίσις συνωδίνει και συστενάζει» σημαίνει πως το κατ’ εξοχήν πρόβλημα του ανθρώπου, το πρόβλημα δηλαδή της φθοράς και του θανάτου του, είναι και το κατ’ εξοχήν πρόβλημα του φυσικού περιβάλ- λοντος:


 Ο κόσμος (το φυσικό περιβάλλον) δεν υπήρχε, υπάρχει με δημιουρ- γική πράξη του Θεού, αλλά και ανά πάσα στιγμή μπορεί να πάψει να υπάρ- χει, όπως ακριβώς συμβαίνει με τον άνθρωπο. Ο φόβος που κατείχε τον ελ- ληνισμό μήπως και ο κόσμος υποστρέψει στο «Χάος», κατείχε και τον αρχέ- γονο Χριστιανισμό. 

Επομένως, ανέκυπτε το ερώτημα: πώς θα λυτρωθεί ο κόσμος (η κτίση) από την φθορά και τον θάνατο; Ποια είναι η δύναμη που θα συγκροτεί και θα συγκρατεί τον κόσμο σε αρμονία πάνω από φθορά και θάνατο;

Στο καίριο αυτό ερώτημα έδιναν τότε απάντηση ο Ιουδαϊσμός, ο Ελλη- νισμός και ο Αρχέγονος Χριστιανισμός. Ο Ιουδαϊσμός ήλπιζε σε μία ευτυχή έκβαση της ιστορίας. 


Ο Ελληνισμός, δια της φιλοσοφίας επεκαλείτο τον «λόγο». Ο Αρχέγονος Χριστιανισμός έδειχνε τον «Θεόν Λόγον Σαρκωθέ- ντα». Σ’ έναν υπέροχο Χριστολογικό ύμνο, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει: «Ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιωάν. 1,14). Για τον Αρ- χέγονο Χριστιανισμό ο Χριστός, ο «Λόγος (ο οποίος) Σάρξ έγένετο» δεν έ- χει σχέση μόνο με τη σωτηρία του ανθρώπου, αλλά και με τη σωτηρία της κτίσης όλης. 

Η ομολογία πίστης στον Ιησού Χριστό τον «σαρκωθέντα δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν», δεν σημαίνει τίποτε αν δεν ερμηνευθεί υπό το φως των όσων λέει ο Απόστολος Παύλος (ως κύ- ριος εκπρόσωπος του Αρχέγονου Χριστιανισμού), στην Β ́ προς Κορινθίους επιστολή, 5,17: «... ει τις εν Χριστώ, καινή κτίσις· τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα». Όλα στην «κτίση», δηλαδή τα πάντα, ανα- καινίζονται, λυτρώνονται, εξελίσσονται μετά του ανθρώπου δια του Χρι- στού. Η «κτίση» σ’ αυτή την περίπτωση (το φυσικό περιβάλλον, η ύλη), διαλαμβάνεται ως ζων οργανισμός, που εξελίσσεται και ανανεώνεται μαζί με τον άνθρωπο, δυνάμει του «Λόγου».


Ο Αρχέγονος Χριστιανισμός τοποθετεί το φυσικό περιβάλλον ως κτίση, στο κέντρο του σωτηριολογικού έργου του Χριστού, σε απόλυτη σχέση με τον άνθρωπο – ποτέ τον άνθρωπο άσχετα προς το φυσικό περιβάλλον. Το φυσικό περιβάλλον φέρει τα στίγματα της «πτώσης» του ανθρώπου και συ- μπάσχει βαθιά ως ζων οργανισμός, περιμένοντας τη λύτρωση και τη σωτη- ρία του από τη φθορά και τον θάνατο: «οίδαμεν γάρ ότι πάσα η κτίσις συ- στενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν» (Ρωμ. 8,22). Τα λόγια αυτά υπενθυμί- ζουν τη μητρότητα, τη γυναίκα που κοιλοπονάει για να γεννήσει. Σε μία τέ- τοια κατάσταση αναμενόμενου τοκετού, ευρίσκεται το φυσικό περιβάλλον, περιμένοντας μέσω ωδίνων και οδυνών την απολύτρωσή του. Πρόκειται για τη νίκη όλου του φυσικού περιβάλλοντος εναντίον της φθοράς και του θα- νάτου. 


Νίκη η οποία εκφράζεται με την εικόνα της γέννας, όχι μόνον από τον Απόστολο Παύλο αλλά και από τον ίδιο τον Χριστό. Ο Αρχέγονος Χρι- στιανισμός διέσωσε στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη τα εξής λόγια: «η γυνή όταν τίκτη λύπην έχει, ότι ήλθεν η ώρα αυτής· όταν δε γεννήση το παιδίον, ουκέτι μνημονεύει της θλίψεως δια την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κό- σμον». (Ιωαν. 16,21). Η μεταφορά αυτής της εικόνας στη διδασκαλία της ηθικής δεν ήταν άγνωστη στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Γι’ αυτό και τη χρησιμοποίησε ο ελληνομαθής και συνομιλητής των Στωικών και Επικού- ρειων φιλοσόφων (Πραξ. 17,18) Απόστολος Παύλος, για να εξηγήσει τη σχέση της Χριστιανικής σωτηριολογίας με το φυσικό περιβάλλον, σε μία εποχή, κατά την οποία τα δυαλιστικά σχήματα του Γνωστικισμού (και όχι μόνο) χώριζαν τον αγαθό Θεό από την ύλη, ως έδρα του κακού και το πνεύ- μα από το σώμα. 

Ο Αρχέγονος Χριστιανισμός, εκφραζόμενος μέσω του αποστόλου Παύλου, απέρριψε τον ποικιλόμορφο δυαλισμό και τη διχοτόμηση του ανθρώπου, που δίνει προτεραιότητα στο πνεύμα ή τη διάνοια έναντι του σώματος. Προϋπόθεση για μία τέτοια απόρριψη ήταν αφενός η πίστη στην ενσάρκωση του Λόγου, «ο Λόγος σάρξ εγένετο», αφετέρου στην ανάσταση των νεκρών, η οποία θα είναι ενσώματι.

Είναι φανερό και γίνεται αποδεκτό ότι στους στίχους 18-23 του 8ου κε- φαλαίου της προς Ρωμαίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου, έχουμε των πυρήνα των απόψεων του Αρχέγονου Χριστιανισμού για το φυσικό περι- βάλλον (κτίση). Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε ένα «οικολογικό σύμβολο πίστης» του Χριστιανισμού, ήδη από το 58 μ.Χ. Από αυτό το σύμβολο προκύπτει ότι δεν προστατεύουμε το φυσικό περιβάλλον, επειδή είναι ωραίο και ωφέλιμο ή μόνο γιατί μας ανάγει στον Θεό «το γάρ αόρατα αυτού από κτίσεως κόσμου τοίς ποιήμασι νοούμενα καθοράται» (Ρωμ. 1,19,20) αλλά διότι το φυσικό περιβάλλον, θεωρούμενο ως κτίση, με- τέχει του έργου του Θεού.


 Ειδικότερα, η ύλη έχει μοναδική, ανεπανάληπτη αξία. Και αυτό δεν λέγεται μόνο για τα στοιχεία παροχής ενέργειας ούτε μό- νο ρομαντικά για τα λουλούδια, τη γραφικότητα των τοπίων ή την ομορφιά της φύσης. Λέγεται για την ύλη γενικά, ακόμη και για την κατώτερη (τρόπος του λέγειν) μορφή της, το χώμα, τη λάσπη, τις πέτρες, Επιβάλλεται στο ση- μείο αυτό να τονισθεί ότι, το θετικό αντίκρισμα του φυσικού περιβάλλοντος, ο Αρχέγονος Χριστιανισμός το διοχέτευσε με επιμέλεια στην υμνολογία και στον μυστηριακό συμβολισμό της λατρείας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. 

Στην εποχή μας αρκεί να εμβαθύνει κανείς στις ευχές και τους ύμνους της εορτής των Θεοφανείων για να εννοήσει την κεντρική θέση, που έχει το υλικό φυ- σικό περιβάλλον και ο άνθρωπος στο λυτρωτικό έργο του ενσαρκωθέντος Λόγου του Θεού, Χριστού. (Βλέπε το εν χρήσει μηναίο ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, έκ- δοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος).

Βιβλιογραφία

Δίνουμε τη βασικότερη κατ’ επιλογή βιβλιογραφία για τα επιμέρους θέματα που μας απασχόλησαν.

Dodds E.R., Εθνικοί και Χριστιανοί σε μία εποχή αγωνίας, εκδόσεις Αλε- ξάνδρεια, Αθήνα 1995.
Long A.A., Η Ελληνιστική Φιλοσοφία, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέ- ζης, Αθήνα 1997.
Weiss Johannes, Ο αρχέγονος Χριστιανισμός-η ιστορία της περιόδου 30-150 μ.Χ., εκδόσεις Κέντρου Βιβλικών Μελετών «ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ», Αθήνα. Γιανναρά Χρήστου, Ορθοδοξία και δύση στη Νεώτερη Ελλάδα, εκδόσεις
ΔΟΜΟΣ, Αθήνα 1992.
Γιαννουλάτου Αναστασίου, Αρχιεπισκόπου Τιράνων & Πάσης Αλβανίας,
«Η διαχρονική μετοχή της Χριστιανικής Πίστεως στην οικοδόμηση
της Ευρώπης», Περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Μάιος 2003, Αθήνα. Ζηζιούλα Ιωάννου, Μητροπολίτη Περγάμου, «Ελληνισμός και Χριστιανι- σμός, η συνάντηση των δύο κόσμων», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,
τ. 6ος, Εκδοτική Αθηνών.
Του Ιδίου, «Χριστολογία και Ύπαρξη», περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ.
Του Ιδίου, Η κτίση ως ευχαριστία, εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ, Αθήνα.
Του Ιδίου, «Από το προσωπείον εις το πρόσωπον», περιοδικό ΕΠΟΠΤΕΙΑ
73/1982.
Ζιάκα Θεόδωρου, Αυτοείδωλον Εγενόμην, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, Αθήνα.
Του Ιδίου, Ο σύγχρονος μηδενισμός, εκδόσεις ΑΡΜΟΣ, Αθήνα.
Ιωαννίδου Βασιλείου, Ο Απόστολος Παύλος και οι Στωικοί Φιλόσοφοι,
Θεσσαλονίκη 1934.
Μαρίνου Αναστασίου, Επιτίμου Προέδρου του ΣτΕ, «Η συνάντηση Ελληνι-
σμού και Χριστιανισμού, βασικό Στοιχείο για τη δημιουργία της Ευ- ρωπαϊκής Ταυτότητας», περιοδικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ, αριθ. 10 /Νοεμ. 2004 /Αθήνα, σελ. 829-834.
Μεταλληνού Γεωργίου, Πρωτοπρεσβυτέρου, Ορθοδοξία και Ελληνικότητα, εκδόσεις Μήνυμα, Αθήνα 1987.
Νησιώτη Νικολάου, «Η φύση ως κτίση», στη συλλογή κειμένων του Από την ύπαρξη στη συνύπαρξη, εκδόσεις ΜΑΪΣΤΡΟΣ, Αθήνα 2004.
Του ιδίου, Προλεγόμενα εις την Θεολογικήν Γνωσιολογίαν, Αθήνα 1965. Παπαϊωάννου Κώστα, Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του, εναλλακτικές εκδό-
σεις/Θεωρία 17.
Στεφανίδου Β., Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήνα. Φαράντου Μέγα, «Φαινόμενα του Δαιμονικού και του Παραλόγου», Περιο-
δικό ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Δεκέμβριος 1994.
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος. ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ, κατά του Ο ́, Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας

Λεξικό Βιβλικής Θεολογίας, Έκδοση Κέντρου Βιβλικών Μελετών «ΑΡΤΟΣ ΖΩΗΣ», Αθήνα.




http://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0CB0QFjAA&url=http%3A%2F%2Fappliedmaths2.ee.duth.gr%2FTO%2520PHYSIKO%2520PERIVALLON%2520STIN%2520ARCHAIA%2520ELLADA.pdf&ei=KvplUM37BufI0AXH_YFI&usg=AFQjCNHv2DDYCRmHHryA4tL3Fb1d2B_gBA

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP