Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου, 8:00μ.μ., Εκδήλωση - Παρουσίαση - Συζήτηση: "Λίμνη Κουμουνδούρου και Βουρκάρι Μεγάρων"

>> Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ: Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Υγροτόπων (2/2/2012) φορείς της Δυτικής Αθήνας και bloggers για 4η συνεχή χρονιά διοργανώνουμε εκδηλώσεις, παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις με θέμα τη Λίμνη Κουμουνδούρου και το Βουρκάρι Μεγάρων. Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων αυτών θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση, παρουσίαση, συζήτηση για τους υγροτόπους της «Άγριας Δύσης».

Στην εκδήλωση παίρνουν μέρος:

Σπύρος Ψύχας (Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία) – Οι υγρότοποι της Αττικής και δυνατότητες παρέμβασης

Στέργιος Τσαρτακλέας (Φορέας Βουρκαρίου) -  Ο υγρότοπος Βουρκάρι Μεγάρων

Γιώργος Κόκκινος (Διαρκής Κίνηση Χαϊδαρίου) – Ο υγρότοπος της Λίμνης Κουμουνδούρου υπό συνεχή απειλή

Συντονίζει ο Κώστας Φωτεινάκης (ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. Χαϊδαρίου)

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον «ΙΣΤΟ» - Κουμουνδούρου και Νιμομηδείας (Παλαιό Δημαρχείου Χαϊδαρίου). Πληροφορίες: mbourd@tee.gr. Περισσότερες πληροφορίες  δείτε στο χάρτη.

Δείτε και την παρακάτω ανάρτηση με θέμα τους υγροτόπους και τη συγκέντρωση στη Λίμνη Κουμουνδούρου το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, 11:00 πμ.

Δημοσίευμα για το θέμα στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ ΕΔΩ


xpolis.blogspot.com.au/2012/01

Read more...

Λίμνη Κουμουνδούρου: Συγκέντρωση και πορεία διαμαρτυρίας 4/2/2012

>> Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Να σώσουμε την Λίμνη Κουμουνδούρου από την ρύπανση των ΕΛΠΕ Ασπροπύργου! ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ

Ο αγώνας για την σωτηρία του ευαίσθητου οικοσυστήματος της Λίμνης Κουμουνδούρου από την ρύπανση των ΕΛΠΕ Ασπροπύργου είναι αδιάκοπος, καθημερινός. Οι ευνοϊκές προβλέψεις για την Λίμνη του νέου Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας είναι το πιο χειροπιαστό αποτέλεσμα της συνεχούς δράσης μας για την Λίμνη σε όλα τα επίπεδα. Απαιτούμε την οριστικοποίηση των ρυθμίσεων αυτών και δεν εφησυχάζουμε αφού... 
...κανένα σχέδιο εξάλειψης των πηγών ρύπανσης της Λίμνης δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή.

Το φετινό επετειακό ραντεβού μας στην Λίμνη,με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων,τo  
Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 11:00π.μ.
 
θα συνδυαστεί με δράσεις προστασίαςτου περιβάλλοντος χώρου του υγροτόπου.

Τα ΕΛΠΕ Ασπροπύργου είναι ο κύριος και διαχρονικός ρυπαντής της Λίμνης Κουμουνδούρου. Πλήθος δημοσιευμένων επιστημονικών μελετών και ερευνών ενοχοποιούν το διυλιστήριο για την συνεχή εκροή πετρελαιοειδών προς την Λίμνη. Οι διαρροές των δεξαμενών εισχωρούν στα υπόγεια νερά τα οποία εκρέουν στην Λίμνη.

Το ευαίσθητο οικοσύστημα της Λίμνης Κουμουνδούρου συχνά οδηγείται σε οριακές καταστάσεις (νεκρά ψάρια, ακόμα και ανάφλεξη περιοχής της λίμνης στο παρελθόν).
Τα ΕΛΠΕ ουδέποτε αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους στο ρυπαντικό φορτίο της Λίμνης! Το 2009, μάλιστα, με επίσημη δήλωσή τους, απέκλειαν οποιαδήποτε συμμετοχή τους στην ρύπανση της Λίμνης με πετρελαιοειδή !

Η αδιάκοπη πίεσή μας προς τις αρχές συνεχίζεται (κινητοποιήσεις κάθε έτος την ημέρα των Υγροτόπων, στις 2 Φεβρουαρίου, συνεχής παρακολούθηση της λίμνης από ενεργούς πολίτες και καταγγελία των κάθε λογής αυθαιρεσιών και συμβάντων) ενώ η κρατική προστασία απουσιάζει.

Η απουσία οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής προστασίας της Λίμνης θα δικαιολογούσε την εκπόνηση, για λογαριασμό του ΥΠΕΚΑ και του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού , από Πανεπιστημιακά ή άλλα επιστημονικά ιδρύματα και σε συνεργασία με την Ορνιθολογική Εταιρεία, ολοκληρωμένων προγραμμάτων και δράσεων για την εξάλειψη των αιτιών ρύπανσης της Λίμνης, την ανάταξη του οικοσυστήματος αλλά και την ανάδειξή της με ταυτόχρονη ενεργοποίηση της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» για τον κύριο υπόχρεο, δηλ. τα ΕΛΠΕ.

Αντίθετα, η χρηματοδότηση από τα ΕΛΠΕ - και μάλιστα υπό μορφή αγαθοεργίας - έρευνας του ΕΛΚΕΘΕ για την λίμνη Κουμουνδούρου, αποσκοπεί στην αθώωση του υπόχρεου ρυπαντή, στην ανάδειξή του σε ευγενικό (!) χορηγό, και στην εκχώρηση στην εταιρεία δικαιωμάτων διαχείρισης της λίμνης και άσκησης ελεγχόμενης και προσανατολισμένης ενημέρωσης για την κατάστασή της!

Αποτελεί πρόκληση ότι το όλο εγχείρημα τίθεται υπό την αιγίδα του ΥΠΕΚΑ, το οποίο μάλιστα το θεωρεί «επιδεικτικό έργο προπομπό για τη συνεργασία της πολιτείας και των αξιόπιστων Ινστιτούτων της με τον ευαίσθητο περιβαλλοντικά επιχειρηματικό κόσμο»! Τέλος για το εγχείρημα κηρύσσεται μάλλον σε άγνοια το Υπουργείο Πολιτισμού και η Γ΄ ΕΠΚΑ παρότι η Λίμνη εκτός από οικοσύστημα είναι και κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος!

Ήδη, στο σχετικό site του «έργου» αποκρύπτεται η σημερινή κατάσταση της λίμνης με τα πετρελαιοειδή να αναβλύζουν στο βορειοανατολικό της μέρος και να γίνονται αντιληπτά δια γυμνού οφθαλμού. Αποκρύπτονται τα πλωτά φράγματα και οι αντλίες στο σημείο εκροής των πετρελαιοειδών. 
Σε μια κραυγαλέα πράξη αυτολογοκρισίας του ΕΛΚΕΘΕ δε δημοσιεύεται ούτε η πλέον πρόσφατη (2006) μελέτη που πραγματοποίησε το ίδιο το Κέντρο για λογαριασμό του Δήμου Ασπροπύργου με σκοπό να διερευνηθεί ο θάνατος σημαντικού αριθμού ψαριών στη Λίμνη τον Ιούλιο του 2006, ενώ ο χρηματοδότης του έργου κρύβεται επιμελώς μέσα στην «Ομάδα Έργου» και παραπλανητικά καταχωρείται στο πρωτοσέλιδο του site ως …εξωτερικός σύνδεσμος. 
Τέλος, οι ανυποψίαστοι επισκέπτες της ιστοσελίδας θα παραπληροφορηθούν ότι η δεύτερη Λίμνη του συστήματος των Ρειτών, η αφιερωμένη στην Δήμητρα, που μπαζώθηκε από τα Διυλιστήρια, «αποξηράνθηκε » μάλλον μόνη της…

Επισημαίνουμε ιδιαίτερα ότι τα ΕΛΠΕ έχουν ήδη εγκαταστήσει δικούς τους σταθμούς μέτρησης της ρύπανσης στην Ελευσίνα, στον Ασπρόπυργο και στην Λίμνη Κουμουνδούρου, μέσω των οποίων επιχειρούν να ελέγξουν την πληροφόρηση του κοινού για το είδος και το μέγεθος του ρυπαντικού φορτίου στο οποίο συμμετέχουν με τις ατμοσφαιρικές εκπομπές και τις διαρροές των δύο ρυπογόνων διυλιστηρίων. Εφιστούμε την προσοχή των κατοίκων στο να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί σε τέτοιες αναξιόπιστες πρακτικές.

Σταθερά προσηλωμένοι στην υπεράσπιση του ευαίσθητου οικοσυστήματος της Λίμνης Κουμουνδούρου και παρά τις δυσμενείς «μνημονιακές» συνθήκες που βιώνουμε, απαιτούμε από την πολιτεία:

Την λήψη άμεσων – ανεξαρτήτως κόστους- μέτρων για την εξάλειψη της ρύπανσης του υπόγειου υδροφορέα με πετρελαιοειδή κατάλοιπα από τις λειτουργίες του διυλιστηρίου Ασπροπύργου. Τα κατάλοιπα αυτά αποτελούν την βασική πηγή ρύπανσης της Λίμνης. Να τεθεί τριετές χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη του ανωτέρω στόχου που θα βαρύνει οικονομικά αποκλειστικά τον ρυπαίνοντα, δηλ. τα ΕΛΠΕ, στα πλαίσια της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει για την αποκατάσταση των βλαβών που δημιουργεί» .

Να εγκαταλειφθεί κάθε σχεδιασμός για τη δημιουργία συγκοινωνιακών κόμβων πέριξ της Λίμνης που θα συρρικνώσουν τα όριά της και θα υποβαθμίσουν αισθητικά το οικοσύστημά της.
 Να δεσμευτούν τα ανενεργά κτίσματα στο δυτικό άκρο της Λίμνης για τη δημιουργία Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
•  Να αναδειχθεί η οικολογική και η ιστορική αξία της Λίμνης. Παρά τη ρύπανση και το εχθρικό περιβάλλον, συνεχίζει να είναι ένας από τους σημαντικότερους υγροβιότοπους της Αττικής με το μεγαλύτερο αριθμό υδρόβιων πουλιών. 



Φιλοξενεί περίπου 80 είδη πουλιών κι ανάμεσά τους την βαλτόπαπια που έχει χαρακτηριστεί ως τρωτό είδος και περιλαμβάνεται στο κόκκινο βιβλίο των απειλούμενων με εξαφάνιση ειδών. 

Στα νερά της ζει το επίσης προστατευόμενο είδος ψαριού Aphanius fasciatus (ζαμπαρόλα ή γούργος). Από το 2009 έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των σημαντικών υγροτόπων της Αττικής από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία.

Σας περιμένουμε στο μόνιμο ραντεβού,  στην είσοδο της Λίμνης Κουμουνδούρου, το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, στις 11:00 το πρωί.


Την Πέμπτη 2/2/ 2012, 8:00μ.μ. θα γίνει εκδήλωση – προβολή για την ορνιθοπανίδα της Λ.Κουμουνδούρου και του υγρότοπου Βουρκάρι Μεγάρων. [Χώρος: ΙΣΤΟΣ (παλαιό Δημαρχείο Χαϊδαρίου) – Κουμουνδούρου και Νικομηδείας, πλησίον της εκκλησίας Κοίμηση της Θεοτόκου (Παναγίτσα)]

 

Mail Επικοινωνίας: 

diakinxaid@gmail.com, xpolis@gmail.com, vourkari@gmail.com

Read more...

Πρασινίζοντας το νησί μας!

>> Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Ο Περιβαλλοντικός Όμιλος Σαλαμίνας «ΠΕΡΙΒ.Ο.Σ» θα πραγματοποιήσει μία σειρά δενδροφυτεύσεων στα πλαίσια της προσπάθειάς του να βελτιώσει, τόσο την αισθητική εικόνα ορισμένων επιλεγμένων περιοχών, όσο και το μικροκλίμα του νησιού μας, αυξάνοντας το περιαστικό πράσινο.

Για το λόγο αυτό, σας προσκαλεί να πάρετε μέρος στις δύο δενδροφυτεύσεις του, το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου στο Καματερό (απέναντι από το Γήπεδο του Αμπελακιακού), ώρα 10.00 πμ. και την Κυριακή στη Σαλαμίνα στα Γήπεδα tennis (στο χώρο που πραγματοποιείται η λαϊκή αγορά), ώρα 10.00 πμ.

Το περιβάλλον και η ποιότητα ζωής είναι υπόθεση όλων μας!

ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ


Η διαδικασία της φύτευσης, πρέπει να ακολουθήσει κάποιους απλούς κανόνες για να έχει θετικά αποτελέσματα. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να τους τηρήσουμε Αν κάποιος δεν μπορέσει να τις εφαρμόσει είναι προτιμότερο να μην εμπλακεί στη διαδικασία.
Όσοι ελέγχετε κάποια ομάδα που θα παρευρεθεί στη δενδροφύτευση ενημερώστε την υπεύθυνα.

Α. ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΤΕΥΣΕΙΣ

1. Διάνοιξη λάκκων φύτευσης

Οι λάκκοι ανοίγονται με εργαλεία ή και με μηχανήματα σε θέσεις όπου θα υπάρχει έδαφος έστω και αν είναι σχετικά λίγο (ρηχό) και σε διαστάσεις βάθους 40-50 εκ και πλάτους 30-40 εκ.
2. Το πάνω χώμα από τα πρώτα 10-15 εκ. που σκάβουμε και αφού απομακρύνουμε πέτρες ή άλλα υλικά, το τοποθετούμε στην μία πλευρά του λάκκου, έτσι ώστε να το χρησιμοποιήσουμε αργότερα σαν πρώτο υλικό για να μπει στο λάκκο που ανοίξαμε, έτσι ώστε οι ρίζες του νεόφυτου να βρούν το καλύτερο χώμα που είναι το επιφανειακό. Το χώμα από βαθύτερα τμήματα το βάζουμε στην άλλη πλευρά, ώστε να μπει τελευταίο στο λάκκο φύτευσης (βλ. σχετικό σχήμα).

3. Αφού έχει ανοιχτεί ο λάκκος -καλόν είναι να διαβρέχεται προηγουμένως αν δεν έχουν υπάρξει βροχές, έτσι ώστε οι ρίζες των νεόφυτων να έχουν σχετική υγρασία όταν φυτευθούν και να μη τους πάρει το ξηρό έδαφος το νερό από τις ρίζες τους- τοποθετούμε το φυτάριο (ΠΡΟΣΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙ) κάθετα στο λάκκο αφού προηγουμένως έχουμε ρίξει μερικά εκατοστά από το καλό χώμα στο βάθος που θα ακουμπήσει το φυτάριο και με το πόδι μας πιέζουμε ελαφρά το χώμα ώστε να έρθει σε επαφή με τις ρίζες. Συνεχίζουμε να γεμίζουμε το λάκκο και όταν ολοκληρώσουμε, πατάμε με τα πόδια μας ώστε να συμπιεστεί το χώμα και να έρθουν σε απόλυτη επαφή οι ρίζες με αυτό.


4. Μόλις τελειώσετε τη φύτευση θα πρέπει το φυτάριο να είναι στη τελική του θέση χαμηλότερα κατά 3-5 εκ από το αρχικό έδαφος, τότε φτιάχνετε ένα περιμετρικό λάκκο με άνοιγμα όσο το άνοιγμα του λάκκου φύτευσης και αυτό για να κρατηθεί το νερό της βροχής ή ποτίσματος. Αυτός λέγεται λάκκος συντήρησης.


5. Συνήθως μετά τη φύτευση ποτίζουμε με 5-10 λίτρα νερό το φυτό αν ο καιρός είναι ξηρός, διαφορετικά αναμένουμε τις σωτήριες ... βροχές. Ακόμα μπορούμε και να τα λιπάνουμε με μικτό λίπασμα NPK 15-15-15 περίπου 50 g, σε ανάμειξη με το αρχικό χώμα ή να βάλουμε ταμπλέτες από βραδείας διάλυσης λιπάσματα (slow release fertilizers).


6. Αν τα φυτά είναι μεγάλα σε μέγεθος >1.5 μ τότε θα πρέπει να τα υποστυλώνουμε, είτε με ξυλοπασσάλους, είτε με ειδικά υλικά πρόσδεσης.

Β. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Χρειάζεται να έχουμε μια τσάπα, μια αξίνα, άνετα ρούχα, νερό για να πιούμε.

ΜΕΛΕΤΗ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ

1. ΣΚΟΠΟΣ ΕΡΓΟΥ
Ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Σαλαμίνας «ΠΕΡΙΒΟΣ» στα πλαίσια του στόχου του για βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντος στο νησί, συνεχίζει και εφέτος μια σειρά δενδροφυτεύσεων με απώτερο σκοπό, την οικολογική και αισθητική βελτίωση κάποιων επιλεγμένων περιοχών.

2. ΠΕΡΙΟΧΗ
Οι περιοχές που επιλέγηκαν για τη δεύτερη φάση των εργασιών, είναι:
 
Α. Καματερό. Πιο συγκεκριμένα θα φυτευτούν τα πρανή του δρόμου που οδηγεί από το Γυμνάσιο-Λύκειο Αμπελακίων, διέρχεται από το γήπεδο του Αμπελακιακού και καταλήγει στην παραλιακή οδό κοντά στη συμβολή της με την Δ.Μπόγρη. 

 Β. Σαλαμίνα . Στο παρτέρι που υπάρχει στην οδό Σταδίου μήκους 300 μέτρων, πλησίον των γηπέδων τένις, 100 μέτρα νοτιοδυτικά του Δημαρχιακού κτιρίου Σαλαμίνας (θέση που γίνεται η λαϊκή αγορά ) 

Διοικητικά οι περιοχές υπάγονται στο Δήμο Σαλαμίνας.
 
3. ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Η περιοχή Α εμφανίζει σε κάποια σημεία βλάστηση από παλαιότερες δενδροφυτεύσεις ενώ, στο μεγαλύτερο μέρος της στερείται βλάστησης, εμφανίζοντας μια εικόνα που την υποβαθμίζει αισθητικά και περιβαλλοντικά.
Η περιοχή Β είναι διαμορφωμένη περιοχή πρασίνου (κατασκευή παρτεριού), η οποία όμως στερείται πλήρως από φυτά, δίνοντας μια εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής.

Οι περιοχές κλιματικά κατατάσσονται στον ημίξηρο όροφο, με θερμό χειμώνα και μέση ελάχιστη θερμοκρασία ψυχρότερου μήνα >7 C . Το μέσο ετήσιο ύψος βροχής είναι 372,9 mm, η απολύτως μέγιστη θερμοκρασία που σημειώθηκε ήταν 48 με θερμότερο μήνα τον Ιούλιο ενώ η απολύτως χαμηλότερη θερμοκρασία ήταν –5 με ψυχρότερους μήνες τους Ιανουάριο Φεβρουάριο. Η ξηρή περίοδος αρχίζει από τα τέλη Μαρτίου και διαρκεί μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. (Τα στοιχεία προέρχονται από τον πλησιέστερο Μ.Σ Ελευσίνας)
Οι περιοχές έχουν προκύψει από εναπόθεση φερτών υλικών, τα οποία καλύφθηκαν από στρώμα χώματος, ικανού πάχους ώστε να επιτρέπει την ανάπτυξη δενδρώδους βλάστησης όπως μαρτυρούν τα υπάρχοντα μεμονωμένα φυτά. 
 
Φυτοκοινωνιολογικά κατατάσσεται στη θερμομεσογειακή διάπλαση της Oleo-Ceratonion (ελιά-χαρουπιά) της Ανατολικής Μεσογείου. Στη ζώνη αυτή μπορούμε να συναντήσουμε τα εξής είδη : Pinus halepensis, (κοινή πεύκη) Olea europaea, Pistacia lentiscus, (σχίνος) Quercus coccifera (πουρνάρι), Juniperus s.p (άρκευθα) κ.α

4. ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΕΡΓΟΥ

Α. ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΛΑΚΚΩΝ
Συγκεκριμένα στο δρόμο (θέση Α) θα δημιουργηθεί δενδροστοιχία κατά μήκος και σε απόσταση 1 μέτρου από αυτόν. Στα παρτέρια θα φυτευτούν επιλεγμένες θέσεις, με φυτευτικό σύνδεσμο 2Χ2 μ.. Τα σημεία φύτευσης σημειώνονται και στο χάρτη που ακολουθεί στο τέλος. 
 
Και για τις δύο περιοχές θα ανοιχτούν λάκκοι από30Χ30εκ έως 50Χ50εκ ανάλογα με το μέγεθος του φυτού. Για το άνοιγμα των λάκκων θα χρησιμοποιηθούν μέλη του «ΠΕΡΙΒΟΣ», αλλά και εκσκαφτικό αυτοκινούμενο μηχάνημα. Το βάθος των λάκκων θα κυμαίνεται από 0,40-0,50 ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες. Κατά τη διάνοιξη των λάκκων το επιφανειακό χώμα θα φυλάσσεται στο πλάι του φυτού, για να χρησιμοποιηθεί κατά τη φύτευση. Μετά το τέλος της φύτευσης, θα διαμορφωθεί λάκκος διαμέτρου 60εκ, για την συγκράτηση του νερού κατά το πότισμα.
Για την προστασία των φυτών θα τοποθετηθούν πάσσαλοι στήριξης.

Β. ΦΥΤΕΥΣΗ

Κατά τη φύτευση τα φυτά θα τοποθετούνται κατακόρυφα μέσα στους λάκκους και αφού αφαιρεθεί ο φυτόσακος. Στον πυθμένα του λάκκου, τοποθετείται επιφανειακό έδαφος που είχε φυλαχτεί στο πλάι του φυτού και συμπληρώνεται με το υπόλοιπο χώμα. Τέλος διαμορφώνεται ο λάκκος έτσι ώστε η τελική του επιφάνεια να βρίσκεται 5-10 εκ χαμηλότερα από την επιφάνεια του φυσικού εδάφους.
Γ. ΦΥΤΑ
Τα φυτά που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι κυρίως μεσογειακά, απόλυτα προσαρμοσμένα στα συγκεκριμένα οικοσυστήματα. Πιο αναλυτικά θα φυτευτούν :

Δενδρώδη

Πεύκο (40)
Κουκουναριά(30)
Κυπαρίσσι (30)
Χαρουπιά (10)
Μουριά (5)
Κουτσουπιά (8)
Γαζία (20)
Καζουαρίνα (60)

Θαμνώδη

Πικροδάφνη (30)
Μυρτιά. (10)

Τα συγκεκριμένα είδη εμφανίζουν μεγάλη αντοχή στην ξηρασία, στα φτωχά ασβεστολιθικά εδάφη, αντοχή στα σταγονίδια της θάλασσας (όσα φυτευτούν σε ανάλογες θέσεις), ενώ παράλληλα διαμορφώνουν ένα φυσικό τοπίο, με ελάχιστες απαιτήσεις συντήρησης. Επίσης επιδρούν θετικά στην ορνιθοπανίδα και γενικότερα στην πανίδα της περιοχής, προσφέροντας τροφή και δυνατότητα φωλεοποίησης. 
 
Οι διαστάσεις και η ηλικία των φυτών έχουν επιλεγεί, με κριτήριο την μέγιστη δυνατή προσαρμοστικότητα και την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των οικονομικών μας πόρων.
Η προμήθεια των φυτών θα γίνει από το εμπόριο και συγκεκριμένα από τα «Φυτώρια Αντεμισάρη Α.Ε» Αγ. Δημητρίου 209 Αγ. Δημήτριος, ενώ το χρηματικό ποσό για την αγορά τους είναι ευγενική χορηγία της «Κοινοπραξίας Πορθμείων Σαλαμίνας Αγ. Νικόλαος» καθώς και της «Κοινοπραξίας Ε/Γ Ο/Γ Σαλαμίνας»

Δ. ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ
Για τη συντήρηση προβλέπεται βοτάνισμα και σκάλισμα, τουλάχιστον δυο φορές την άνοιξη . Το έδαφος σκαλίζεται σε επιφάνεια 1τ.μ γύρω από το φυτό και σε βάθος 10εκ. , απομακρύνονται τα χόρτα, συμπληρώνεται χώμα αν έχει παρασυρθεί από τις βροχές και διαμορφώνεται ξανά ο λάκκος για να δέχεται το νερό του ποτίσματος ή της βροχής. 
 
Η εργασία αυτή λόγω του ξηροθερμικού κλίματος, πρέπει να γίνεται νωρίς, όταν τα χόρτα έχουν εκβλαστήσει και βρίσκονται σε ύψος 10-15 εκ και πριν διαμορφώσουν καρπούς και αντλήσουν το διαθέσιμο νερό από το έδαφος των λάκκων.

Λίπανση προτείνεται να γίνει με μικτό λίπασμα 11-15-15. Η πρώτη λίπανση γίνεται με τη φύτευση ενώ η δεύτερη την άνοιξη του δεύτερου έτους, με το σκάλισμα (100 gr λιπάσματος ανά φυτό.)

Τα δενδρύλλια θα ποτιστούν αμέσως μετά τη φύτευση καθώς και την πρώτη και τη δεύτερη θερινή περίοδο.
Συγκεκριμένα την πρώτη περίοδο προβλέπεται να γίνεται κάθε 7-8 μέρες και με ποσότητα 10-15lt ανά φορά. Κατά τη δεύτερη θερινή περίοδο τα ποτίσματα θα επαναλαμβάνονται κάθε 15 περίπου μέρες.
Οι εργασίες αυτές, προβλέπεται να γίνονται από μέλη του «ΠΕΡΙΒΟΥ» καθώς και από άτομα της θεραπευτικής κοινότητας «ΝΟΣΤΟΣ». Στην περιοχή Β υπάρχει παροχή νερού, ενώ για τα πιο απομακρυσμένα σημεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί υδροφόρο όχημα του Δήμου Σαλαμίνας.

5. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Το κόστος για την αγορά των φυτών ανέρχεται στο ποσό των 1560 ευρώ τα οποία θα είναι ευγενική χορηγία των κοινοπραξιών «E/Γ-Ο/Γ Σαλαμίνας» και «Αγ. Νικόλαος», ενώ όλες οι άλλες εργασίες, εργαλεία και οχήματα, θα προσφέρονται από μέλη και φίλους του ομίλου, από την θεραπευτική κοινότητα «ΝΟΣΤΟΣ» και από το Δήμο Σαλαμίνας.

Read more...

Ωκεανοί, Νερό, Υγρότοποι… πάρτε μια ανάσα!



http://naturefriends-gr.blogspot.com

Read more...

Συντονιστικός Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του Βουρκαρίου

Ο "Συντονιστικός Φορέας των Συλλόγων για την Προστασία του Βουρκαρίου" ξεκίνησε μια νέα κινητοποίηση για την προώθηση του αιτήματος για την διάσωση και προστασία του υγροτόπου των Μεγάρων.

Κομβικό σημείο θεωρούμε σήμερα την τελική έγκριση και υπογραφή από τον Υπουργό, του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος που έχει επεξεργαστεί και εγκρίνει ο Οργανισμός του Ρυθμιστικού της Αθήνας.

Με ανακοίνωση - υπόμνημα του προς τους βουλευτές της περιφέρειας έθεσε το ζήτημα και ζήτησε τη συνδρομή τους. Η πρώτη έμπρακτη απάντηση ήρθε χθες από τον βουλευτή κ.Οικονόμου με ερώτηση που κατατέθηκε στη Βουλή.

Φυσικά ο αγώνας για την προστασία του Βουρκαρίου δεν τελειώνει με την έγκριση του ΠΔ. Θα είναι όμως ένα πρώτο καθοριστικό βήμα. Ένα βήμα για να αναστραφεί το σημερινό κλίμα της περιβαλλοντικής οπισθοδρόμησης που απειλεί ολόκληρη την παραλιακή Μεγαρίδα. Για να πάρει μια άλλη στροφή ο τόπος, να δοθεί μια νέα πνοή και ελπίδα!


Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΜΟΝΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ!
ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΠΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΚΗΣ ΜΕΓΑΡΙΔΑΣ ΜΕ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ!

Read more...

Γυμνάσιο Αιαντείου & Οικολογική Μετακίνηση

www.ecomobilityaianteio.blogspot.com

Read more...

Ιερά Οδός: Τα λεφτά υπήρχαν αλλά δεν ήταν για τον Πολιτισμό και την Ιστορία

CHRISTOPHER WORDSWORTH - Περιγραφή της αρχαίας ΙΕΡΑ ΟΔΟΥ (1839)

http://ieraodo.blogspot.com

Read more...

…φτου κι απ' την αρχή…

>> Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012


Read more...

Θόδωρος Αγγελόπουλος: «Η παιδεία έχει ανάγκη τον καλό κινηματογράφο»

>> Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012



Δεκέμβριος 24, 2010: «Μακάρι να αποκτούσε λειτουργική σχέση η παιδεία και με τον κινηματογράφο» υποστηρίζει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «Παιδεύω» καταξιωμένος σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος.

Παιδεύω: Κύριε Αγγελόπουλε, το ταξίδι σας στον κινηματογράφο ήταν άραγε η ενσάρκωση κάποιου παιδικού σας ονείρου, ή ξεκίνησε σε κάποια άλλη, ωριμότερη φάση της ζωής σας;

Θ. Αγγελόπουλος: Γεννήθηκα το 1935.  Το 1946 όταν είδα την πρώτη μου ταινία ήμουνα 11 χρονών. Θυμάμαι ότι ήτανε μια αμερικάνικη ταινία, όπου κάποιος πέθαινε και φώναζε «δεν θέλω να πεθάνω!». Ήταν καταδικασμένος σε θάνατο και τον είχαν οδηγήσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Έκανα μέρες να κοιμηθώ. Εκείνη η  κραυγή ήτανε για μένα  τραγική. Αυτή ήταν η πρώτη εντύπωση από την πρώτη ταινία που είδα. Μου έμειναν από τότε οι σκιές στον τοίχο, όλα αυτά που με επηρέασαν. Αργότερα άρχισα να γράφω διηγήματα, ποιήματα. Παρακολουθούσα συνέχεια σινεμά. Ιδιαίτερα όταν  ήμουνα φοιτητής παρατούσα τα πάντα και πήγαινα στον κινηματογράφο. Μερικοί κινηματογράφοι της εποχής δούλευαν από τις δέκα το πρωί. Πήγαινα από τις δέκα το πρωί μέχρι το βράδυ. Έτσι, λοιπόν άρχισε η περιπέτεια του σινεμά ώσπου ξαφνικά αποφασίζω, ενώ έπρεπε να τελειώσω τη νομική – είχα φτάσει στο τέλος, μου απέμενε μόνο να πάρω το πτυχίο – να τελειώνω με το στρατιωτικό και φύγω για τη Γαλλία. Αφού έκανα γαλλική φιλολογία και φιλμολογία στην Σορβώνη, μπήκα στην σχολή κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος είναι τρόπος έκφρασης, έτσι όπως τουλάχιστον εγώ τον έχω βιώσει. Έτσι ακριβώς όπως είναι η λογοτεχνία, η μουσική, κλπ.

Παιδεύω:
Με βάση την αντίληψη που εκφράζετε αρκετές φορές στο έργο σας για τον χρόνο, πόσο συμφωνείτε με την άποψη πως μέσα σε κάθε ενήλικα βρίσκεται πάντα ένα παιδί;

Θ. Αγγελόπουλος: Δεν ξέρω αν μέσα σε όλους τους ενήλικες υπάρχει ένα παιδί. Δεν το ξέρω… μπορεί και ναι. Ξέρω όμως ότι μέσα σε όλους τους καλλιτέχνες υπάρχει ένα παιδί.  Είναι μια «παιδική ασθένεια» το να ασχολείσαι με την τέχνη. Είναι ένα παιδικό όνειρο. Πρέπει να έχεις αρκετή αφέλεια για να ασχοληθείς. Είναι μια πάρα πολύ δύσκολη ιστορία και πάρα πολύ οδυνηρή κάποιες στιγμές.\




Παιδεύω:
Οι σημερινοί μεσήλικες γονείς μεγάλωσαν με πολύ κινηματογράφο, που σήμερα τον αποκαλούμε συχνά «παλιό ελληνικό κινηματογράφο», με λίγο θέατρο και πάρα πολύ λίγη τηλεόραση, μιας και η οθόνη ήταν είδος πολυτελείας για τα περισσότερα σπίτια. Μιλήστε μας για την αξία της κινηματογραφικής τέχνης τότε και σήμερα.

Θ. Αγγελόπουλος: Ο κινηματογράφος τότε ήτανε ένα από τα κύρια σημεία αναφοράς, όπως είναι η τηλεόραση σήμερα. Αυτό σημαίνει ότι ολόκληρες γενιές μεγάλωσαν με τον σινεμά. Με τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο μεγάλωσε μία μερίδα του κόσμου, αλλά μια άλλη μερίδα με τον κινηματογράφο γενικότερα. Τότε η δυνατή πλευρά του κινηματογράφου ήταν η κωμωδία. Αντίθετα ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος δεν τα κατάφερε καθόλου σε αυτό που ονομάζουμε  «δράμα». Η κωμωδία στηρίχτηκε σε πάρα πολύ σημαντικούς κωμικούς ηθοποιούς. Νομίζω πως αυτό ήταν που έδωσε και διάρκεια στον κινηματογράφο. Αργότερα ήλθε η δική μου γενιά. Όπως σήμερα που υπάρχει αυτή η λεγόμενη ομίχλη – οι νέοι δηλαδή κινηματογραφιστές που θέλουν να κάνουν κάτι το καινούργιο, έτσι ξεκινήσαμε και εμείς γύρω στο ’70 – ίσως και νωρίτερα – με μικρού μήκους ταινίες, ιδιαίτερα από το 1965 και μετά.

Παιδεύω: Υπάρχουν ελπιδοφόρα δείγματα στην κινηματογραφική παραγωγή στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια;

Θ. Αγγελόπουλος: Τώρα τελευταία, ναι, υπάρχουν. Είναι κάποιοι νέοι κινηματογραφιστές που παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Θα παρακολουθήσουμε βέβαια την εξέλιξη, και την διάσταση που θα πάρει αυτό το πράγμα, γιατί ξέρετε, καμιά φορά επειδή πέρασαν πάρα πολλά χρόνια μέχρι να ανανεωθεί ο χώρος του κινηματογράφου, ξαφνικά βγαίνει μια ταινία και νομίζουμε ότι έγινε και  κίνημα. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα.

Παιδεύω: Πως κατά την εκτίμησή σας, παρακολουθεί και πως διαβάζει ένα παιδί μια κινηματογραφική ταινία; Το ίδιο όπως ένας μεγάλος;

Θ. Αγγελόπουλος: Όχι, βέβαια! Καταρχήν το παιδί επηρεάζεται πολύ περισσότερο. Ήδη σας διηγήθηκα την επίδραση που είχε σε εμένα τον ίδιο όταν ήμουνα παιδί. Με συγκλόνισε εκείνη η ταινία που είδα. Δε μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Άκουγα τη φωνή που έλεγε «δεν θέλω να πεθάνω!». Αυτά επηρεάζουν πάρα πολύ. Καλό είναι ορισμένες ταινίες να μη τις βλέπουνε πολύ νωρίς τα παιδιά, γιατί δημιουργούν προσωπική σχέση η οποία μπορεί να αποδειχθεί καλή, αλλά μπορεί και όχι.




Παιδεύω: Πόσο συμβάλλει η σύγχρονη κινηματογραφική τέχνη στην αφύπνιση της συνείδησης των παιδιών, στην καλλιέργειά τους έτσι ώστε μεγαλώνοντας να αντιμετωπίσουν με δύναμη και αισιοδοξία την σκληρή πραγματικότητα της ζωής;

Θ. Αγγελόπουλος: Δυστυχώς τα παιδιά βλέπουν πολύ περισσότερο τηλεόραση παρά κινηματογράφο. Η τηλεόραση είναι παραπλανητική. Οδηγεί στην πρόσκαιρη ευκολία. Συνηθίζεις σε μία αισθητική και μια ηθική με την πλατύτερη έννοια του όρου που δεν είναι αντικειμενικά αποδεκτή. Η τηλεόραση είναι το μέσο της ευκολίας, και αν θέλετε,  της ευκολίας των συναισθημάτων και της σκέψης.

Αντίθετα, θα έπρεπε να δίνουμε στα παιδιά μας ερεθίσματα που να τα βοηθούν να αναπτύξουν το μυαλό και την ευαισθησία τους. Αυτό δεν το κάνει η τηλεόραση. 

Ο κινηματογράφος το κάνει, βέβαια όχι πάντα. Θα πρέπει, λοιπόν, κανείς να επιλέγει. Από την άλλη, η επιλογή πώς αλλιώς μπορεί να γίνει, παρά μέσα από τους γονείς.




Παιδεύω: Σε ποιο βαθμό πιστεύετε πως ανταποκρίνεται η σημερινή παγκόσμια αλλά και εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία, ιδιαίτερα στο κομμάτι το παιδικό, στον πνευματικό και ανθρωπιστικό της ρόλο;

Θ. Αγγελόπουλος: Η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία παράγει παιδικές ταινίες. Μερικές από αυτές είναι αρκετά συμπαθητικές. Ωστόσο στις περισσότερες ταινίες νομίζω ότι επικρατεί η βία. Συχνά ακούμε  δυσάρεστα γεγονότα που συμβαίνουν στην Αμερική. Παιδιά μπαίνουν με αυτόματα όπλα μέσα στα σχολεία και σκοτώνουν συμμαθητές και δασκάλους. Σε όλα αυτά τα επεισόδια έχουν πάρει υποδείγματα από την τηλεόραση ή από τον κινηματογράφο της βίας. Αυτό θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα.

Παιδεύω: Σε τι θα μπορούσε να συμβάλλει μια πιθανή ενσωμάτωση της κινηματογραφικής τέχνης στο σχολικό πρόγραμμα, μάλιστα σαν μάθημα ή σαν προγραμματισμένη ενασχόληση των παιδιών; Mήπως τέτοιες σκέψεις είναι υπερβολικές, ή άσκοπη πολυτέλεια στην εποχή που ζούμε;

Θ. Αγγελόπουλος: Αντίθετα, το θεωρώ στοιχείο απαραίτητο. Αρχίζοντας με ταινίες που ανάλογες με την ηλικία των παιδιών.  Μακάρι να υπήρχε μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση από πλευράς του κράτους. Μακάρι να αποκτούσε λειτουργική σχέση η παιδεία και με τον κινηματογράφο. Στην Γαλλία στα λύκεια προβάλλονται συστηματικά ταινίες και στη συνέχεια συζητιούνται.

Παιδεύω: Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στα σημερινά παιδιά, και τους δασκάλους τους;

Θ. Αγγελόπουλος: Είχα πάρει ένα γράμμα από παιδιά ενός δημοτικού σχολείου της περιφέρειας της Αθήνας, όπου μου λέγανε ότι ο δάσκαλος τους έδειχνε ταινίες μου στον υπολογιστή. Μου έγραψαν πως είχαν αγαπήσει τις ταινίες αυτές και πως θα θέλανε να πάω στο σχολείο τους για να συζητήσουμε. Δυστυχώς, δεν τα έχω καταφέρει μέχρι σήμερα να πάω και το αισθάνομαι λίγο σαν βάρος. Θα πρέπει κάποια στιγμή να το πραγματοποιήσω, ανεξάρτητα από το εάν έχει περάσει κάποιος καιρός. Έχω την εντύπωση ότι ο ρόλος του δασκάλου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ σημαντικός και θα πρέπει ένας δάσκαλος που αγαπάει το σινεμά και μάλιστα το καλό σινεμά, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά ώστε να διερευνήσουν μια περιοχή που πιθανόν να μην ήξεραν και να μην την γνωρίζανε ούτε στο σπίτι τους, ανοίγοντάς τους νέους δρόμους.


Περισσότερα: http://www.paidevo.gr/?p=1277


 
Φωτογραφίες: http://www.theoangelopoulos.gr

Read more...

"Η Ελλάδα πεθαίνει. Έκανε τον κύκλο της. Μα αν είναι να πεθάνει, να το κάνει γρήγορα, γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο"


Read more...

Δωρεάν πετρέλαιο!

>> Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012


Read more...

Κι αν η Ελλάδα αξίζει να καταρρεύσει;

>> Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012



Αναρωτήσου το εξής:

Γιατί είμαστε έτσι;

Γιατί σε κάθε φανάρι συμπολίτες μας περνάνε την ουρά και έρχονται και στέκονται μπροστά για να περάσουν πρώτοι; Γιατί οι ΛΕΑ είναι μονίμως γεμάτες με γκαζομένους βλάκες;

Για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι τελευταία από τις 27 χώρες της Ευρώπης σε συμμετοχή σε εθελοντικές οργανώσεις; Γιατί είμαστε τελευταίοι στην εθελοντική αιμοδοσία; Γιατί καπνίζουμε όπου θέλουμε, γιατί τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα με σκατούλες σκύλων, γιατί τα πάρκα και οι δημόσιοι χώροι μαραζώνουν; Γιατί οι πόλεις μας δεν έχουν πεζοδρόμια;

Γιατί ζούμε έτσι;

Γιατί αποδεικνύουμε σε κάθε ευκαιρία ότι εμείς δε θέλουμε να ζούμε σε κοινωνία –θέλουμε ο καθένας να ζει μόνος του;

Δεν έχουμε περάσει κακουχίες εμείς; Δεν έχουμε ζήσει σεισμούς, κατοχές, χούντες, πείνες; Γιατί δεν μας ανάγκασαν όλα αυτά να φτιάξουμε μια κοινότητα ανθρώπων, να βρούμε τους τρόπους και να κάνουμε τους συμβιβασμούς που θα μας επιτρέψουν να ζήσουμε μαζί;

Πριν από λίγο καιρό διάβασα ένα βιβλίο που το είχα πολλά χρόνια αλλά δεν είχα προλάβει να ασχοληθώ μαζί του. Ασχολήθηκα τώρα γιατί με τράβηξε ο τίτλος: Λέγεται «Collapse: How Societies Choose To Fail Or Succeed» και το ‘χει γράψει ένας Αμερικανός παν-επιστήμονας, ο Τζάρεντ Ντάιμοντ. Το βιβλίο μελετάει την ιστορία πολιτισμών που για κάποιο λόγο έπαψαν να υπάρχουν, κατέρρευσαν, έσβησαν από το χάρτη, και προσπαθεί να εξηγήσει την κατάρρευσή τους, να βρει μήπως και υπάρχει κάποιος κοινός παράγοντας που οδηγεί τους πολιτισμούς στο χαμό.


Η προφανής ιδέα που μπήκε στο μυαλό μου διαβάζοντας ήταν η εξής: Μήπως η Ελλάδα, αυτή η περίεργη χώρα-άνευ-κοινωνίας δεν αξίζει να υπάρχει; Μήπως της αξίζει να καταρρεύσει;

Αποφάσισα να το εξετάσω λίγο πιο προσεκτικά το θέμα.

Στο βιβλίο του ο Ντάιμοντ (ένας επιστήμονας πολυσχιδής και πολυάσχολος, που έχει καταπιαστεί με ένα σωρό επιστημονικούς τομείς, από την ορνιθολογία μέχρι τη γεωγραφία), μελετάει τις ιστορίες παλιών πολιτισμών που αφανίστηκαν από τη Γη, σε κάποιες περιπτώσεις ξαφνικά και αναπάντεχα, σε άλλες πιο μακρόσυρτα.

Στα νησιά Πίτκερν και Χέντερσον, για παράδειγμα, ο πολιτισμός κατέρρευσε όταν σταμάτησαν να τους στηρίζουν οι εμπορικοί τους σύμμαχοι. Στο νησί του Πάσχα οι κάτοικοι κατέστρεψαν από μόνοι τους τους φυσικούς πόρους του νησιού τους (έκοψαν όλα τα δέντρα, για παράδειγμα), ενώ οι Βίκινγκς που αποίκισαν τη Γροιλανδία αυταφανίστηκαν μεταξύ άλλων κι επειδή δίσταζαν να φάνε ψάρια. Δεν το έβρισκαν πολύ σικ, οπότε τελικά πέθαναν όλοι από την πείνα (και για άλλους λόγους, βεβαίως).

Το συμπέρασμα του βιβλίου είναι πως οι κυριότεροι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν έναν πολιτισμό στην κατάρρευση είναι πέντε:


Η κλιματική αλλαγή
Εχθρικοί γείτονες
Διακοπή εμπορικών σχέσεων με άλλους λαούς
Περιβαλλοντικά προβλήματα
Αδυναμία προσαρμογής σε περιβαλλοντικά θέματα


Όπως βλέπεις, οι τρεις από τις πέντε αιτίες έχουν να κάνουν με το περιβάλλον. Λαοί που ιστορικά δεν μπορούν να προσαρμοστούν στις περιβαλλοντικές τους συνθήκες είναι καταδικασμένοι να χαθούν (πράγμα που επιτρέπει στο συγγραφέα να φτάσει σε συμπεράσματα βαρύγδουπα για τον πλανήτη σήμερα).

Προσπαθώντας τώρα να βάλουμε το θέμα της Ελλάδας στην όλη συλλογιστική, αντιμετωπίζουμε προβλήματα. Γιατί οι Έλληνες ασφαλώς και αδυνατούν να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους (οι παράνομες χωματερές μας είναι αναγνωρισμένες διεθνώς, ενώ οι Πασχαλονησιώτες θα μπορούσαν να μάθουν πολλά από τις δικές μας επιδόσεις στον αφανισμό δασών και την ανέγερση πέτρινων μνημείων –αυθαιρέτων- στη θέση τους –άσε που πλέον τα κόβουμε ακόμα και για καυσόξυλα), αλλά ο αφανισμός τους πιθανότατα δεν θα προκληθεί από αυτό. Η τρέχουσα Ελληνική κρίση δύσκολα μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως οφείλεται σε περιβαλλοντικά αίτια, και αν είναι αυτή που θα φέρει την κατάρρευση, μάλλον δεν εξηγείται εύκολα από κανέναν από τους πέντε λόγους που θέτει ο Ντάιμοντ.

Βεβαίως, ίσως εδώ να κάνουμε ένα λογικό άλμα θεωρώντας την Ελλάδα, μια χώρα που έχει εκχωρήσει μέρος της διακυβέρνησής της σε μια πολυεθνική συνομοσπονδία, και που δρα σε ένα εξαιρετικά πολυσύνθετο διεθνές περιβάλλον, ώς ξεχωριστή και αυτάρκη οντότητα, σαν τα νησάκια του Ειρηνικού ή τον πολιτισμό των Μάγιας. Από την άλλη, μπορεί οι λόγοι που περιγράφει ο Ντάιμοντ να μην ισχύουν οικουμενικά, ή να μην είναι οι μόνοι. Ο ίδιος αποδεικνύει πως αυτοί ισχύουν σε περιπτώσεις τεκμηριωμένες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν έναν πολιτισμό (ή όπως θες πες το) στην κατάρρευση.

Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι προσέγγισε το θέμα της κατάρρευσης των ανθρώπινων πολιτισμών αλλιώς (ως ιστορικός), γράφοντας το γιγάντιο «A Study of History» (σε 12 τόμους, το ξεκίνησε το 1934 και το τελείωσε το 1961 –υπάρχουν και περιλήψεις εκεί έξω, ευτυχώς): Πιστεύει πως η κατάρρευση των πολιτισμών δεν προκαλείται από το ότι χάνουν τον έλεγχο του περιβάλλοντος ή εξωτερικές επιθέσεις, αλλά από την εξαφάνιση αυτού που αποκαλεί «δημιουργική μειονότητα», μια ομάδα του πληθυσμού που κινητοποιεί τη δημιουργία και την εξέλιξη στην κοινωνία.

Σε κάποιο στάδιο της ζωής της κοινωνίας, αυτή η ομάδα μπορεί να μετατραπεί απλά σε «κραταιούσα μειοψηφία», η οποία επιβάλλεται στην πλειοψηφία χωρίς όμως να δικαιολογεί αυτή την επιβολή με πράξεις. Ο Τόινμπι πιστεύει πως αυτή η κραταιούσα μειοψηφία προσπαθεί να κρατήσει την εξουσία με κάθε τρόπο ακόμα κι αν δεν την αξίζει, με αποτέλεσμα το προλεταριάτο (αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί, δεν κάνω πλάκα) ανταποδίδει «την αδικία με φθόνο, το φόβο με μίσος και τη βία με βία». Η διαδικασία σύγκρουσης που ακολουθεί μπορεί πρόσκαιρα να είναι και δημιουργική, αλλά τελικά οδηγεί στον κατακερματισμό του πολιτισμού και την κατάργηση της συνοχής του. Πρόκειται για μια ιδέα που ο Τόινμπι την τεκμηριώνει μελετώντας την ιστορία των μεγάλων πολιτισμών της ανθρωπότητας (σύμφωνα με τον υπολογισμό του έχουν υπάρξει 23 όλοι κι όλοι), και όχι μεμονωμένων κρατών. Ωστόσο, κάποιος μπορεί να δει την Ελληνική περίπτωση μέσα από αυτή την υπόθεση με μια σημαντική παραλλαγή.

Στην Ελλάδα είναι προφανές ότι δεν υπάρχει η «δημιουργική μειονότητα» που τροφοδοτεί την ανάπτυξη και παρασέρνει ολόκληρη την κοινωνία προς τα μπρος. Αν έχουμε κάτι, αυτό είναι μια «κραταιούσα μειοψηφία» (και μάλιστα έχω την εντύπωση πως πρόκειται για «κραταιούσα πλειοψηφία» μιας αλλόκοτης μορφής –αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) η οποία μάλιστα προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία με κάθε τρόπο κι αυτό πυροδοτεί (και στο μέλλον θα πυροδοτήσει πιο έντονα) μια διαδικασία σύγκρουσης. Το περίεργο εδώ είναι το εξής: Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ μια δημιουργική μειοψηφία. Ποτέ δεν πέρασε την περίοδο ευημερίας με την ορθολογική μορφή που περνάνε τέτοιες περιόδους οι μεγάλοι πολιτισμοί που μελέτησε ο Τόινμπι.

Η βραχύβια περίοδος ευημερίας των τελευταίων δεκαετιών ήταν τόσο στρεβλή που περιλάμβανε μόνο ένα από τα χαρακτηριστικά της ευημερίας –τα λεφτά-, και προφανώς γι’ αυτό ήταν και τόσο βραχύβια.

Αλλά ποτέ δεν υπήρχε μια ισχυρή και ικανή μειοψηφία που υποστήριζε την ανάπτυξη πυροδοτώντας την καινοτομία και τη δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς.

Η θεωρία μου ήταν πάντα πως η Ελλάδα πράγματι όδευε προς την ανάπτυξη μιας «δημιουργικής μειονότητας», αλλά πολύ πολύ αργά. Δηλαδή δεν είχαμε φτάσει στο σημείο που άλλοι λαοί έφτασαν πριν από δεκαετίες ή αιώνες (σκέψου πότε βρίσκονταν σε ακμή διάφορες χώρες), ή που πολλοί λαοί βρίσκονται σήμερα, αλλά ήμασταν καθ’ οδόν. Στο δρόμο. Κούτσα κούτσα.
Πολύ σχετική και ενδιαφέρουσα βρήκα την ανακοίνωση έρευνας του Πανεπιστημίου Rensselaer το περασμένο καλοκαίρι, σύμφωνα με την οποία αν μόνο το 10% του πληθυσμού πιστεύει ακράδαντα σε μια ιδέα, αυτή θα γίνει αποδεκτή από την πλειοψηφία του πολιτισμού.

    «When the number of committed opinion holders is below 10 percent, there is no visible progress in the spread of ideas. It would literally take the amount of time comparable to the age of the universe for this size group to reach the majority,» said SCNARC Director Boleslaw Szymanski, the Claire and Roland Schmitt Distinguished Professor at Rensselaer. «Once that number grows above 10 percent, the idea spreads like flame.»

Νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι μια «δημιουργική μειοψηφία»: Ένας πυρήνας ανθρώπων που γεννούν ιδέες και κοινωνικά πρότυπα τα οποία υιοθετούνται (φυσιολογικά, οργανικά) από τον υπόλοιπο πληθυσμό και γίνονται κτήμα του. Στην Ελλάδα είναι οπωσδήποτε σίγουρο ότι αυτό δεν το έχουμε. Καθώς ο πληθυσμός ωριμάζει, μεγαλύτερο ποσοστό του μορφώνεται, και οι νέες τεχνολογίες κάνουν ξένες ιδέες και κουλτούρες εύκολα προσβάσιμες, η μειοψηφία αυτή μεγαλώνει. Ετούτη η κρίση, όμως, ενδέχεται να επιβραδύνει αυτή την πορεία (προς το 10%, ας πούμε) ή, αν είναι εξαιρετικά έντονη και μακρόχρονη (η κρίση), και να την αναστρέψει τελείως.

Αν συμβεί αυτό, η κατάρρευση θα είναι αναπόφευκτη.

Υπάρχουν κι άλλα συμπτώματα/ενδείξεις που υποδεικνύουν μια πορεία προς το ναδίρ: Ο ιστορικός και ανθρωπολόγος Τζόζεφ Τέιντερ γραφει στο «The Collapse of Complex Societies» (1988) πως η κατάρρευση των πολιτισμών έρχεται όταν συσσωρεύεται πολλή πολυπλοκότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν προβλήματα. Όταν δηλαδή τα κράτη μεγαλώνουν και γίνονται περίπλοκα, αναπτύσσοντας αρτηριοσκληρωτικές δομές, γραφειοκρατεία, και τάξεις που καταναλώνουν πόρους χωρίς να συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή τους (γκουχ δημοσιογράφοι γκουχ), είναι καταδικασμένα να καταρρεύσουν. Ο Τέιντερ βρήκε την υπόθεσή του να ισχύει σε δεκαεφτά πολιτισμούς ιστορικά. Όπως αντιλαμβάνεσαι, η θεωρία ταιριάζει γάντι σε χώρες όπως η Ελλάδα (άλλο ένα παράδειγμα: η Ουγγαρία), όπου η αρτηριοσκλήρωση είναι το σύνηθες modus operandi.

Το συγκεκριμένο επιχείρημα αναλύεται εξαντλητικά στο σημαντικότερο πράγμα που διάβασα πρόσφατα, το βιβλίο του Νομπελίστα οικονομολόγου Μάνκουρ Όλσον με τ’ όνομα «The Rise and Decline of Nations«.

Η ιδέα που περιγράφει ο Όλσον είναι απλή: Σε κάθε χώρα υπάρχει η τάση να εμφανίζονται μικρές ομάδες-συμμαχίες κοινών οικονομικών συμφερόντων, όπως τα καρτέλ και τα συνδικάτα. Αυτές οι ομάδες έχουν ισχυρό συμφέρον να επηρεάζουν τη διεξαγωγή της πολιτικής προωθώντας μέτρα προστατευτισμού για τον εαυτό τους. Έτσι αποτελούν τροχοπέδη για την ανάπτυξη της χώρας. Τα κέρδη από τις πολιτικές που τους προστατεύουν είναι μεγάλα για τα μέλη τους, αλλά η ζημία για την ευρύτερη κοινωνία είναι μικρότερη για κάθε μέλος της ξεχωριστά, έτσι η κοινωνία συνήθως δεν αντιδρά σε τέτοιου τύπου πολιτικές, και έτσι η δύναμη αυτών των ομάδων ολοένα μεγαλώνει. Σε βάθος χρόνου, η οικονομία ενός τέτοιου κράτους είναι καταδικασμένη να υποφέρει.

Ο Όλσον τεκμηριώνει τη θεωρία του με εκτενή και αναλυτικά παραδείγματα σε έξι κεφάλαια (το έβδομο είναι μια μαρτυρική αντιπαραβολή της ιδέας του απέναντι σε όσα πρεσβεύουν οι σύγχρονες μακροοικονομικές θεωρίες, και μου έβγαλε την παναγία). Τα παραδείγματα κρίνουν την ανάπτυξη των οικονομιών διαφόρων χωρών διαχρονικά, από τη Νότια Αφρική και την Ινδία με τις κάστες μέχρι την ανάπτυξη των οικονομιών των ΗΠΑ, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ιαπωνίας μετά τον πόλεμο.

Η Γαλλία, για παράδειγμα, παρ’ όλες τις καταστροφές που έζησε με την ήττα της στον πόλεμο, και μετά από αιώνες αναταραχών και επαναστάσεων (τέσσερις φορές καταλήφθηκε από στρατούς ξένους σε δυο αιώνες, αν το καλοσκεφτείς), κατάφερε μεταπολεμικά να αναπτυχθεί ραγδαία.
Το ίδιο και πιο έντονο συνέβη στη Γερμανία και την Ιαπωνία.

Και μπορεί κάποιος να πει ότι η ραγδαία ανάπτυξη σε χώρες που είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο είναι φυσιολογική, καθώς τα περιθώρια για ανάπτυξη ήταν πολύ μεγαλύτερα, αλλά απ’ ότι αποδείχτηκε η ανάπτυξη των συγκεκριμένων χωρών συνεχίστηκε με τον ίδιο ρυθμό ακόμα και όταν έφτασαν –και στη συνέχεια ξεπέρασαν- τα οικονομικά μεγέθη των χωρών που τις είχαν νικήσει στον πόλεμο. Η ανάπτυξή τους, όπως αποδεικνύει ο Όλσον, δεν οφειλόταν στην καταστροφή των υλικών τους υποδομών από τον πόλεμο –αλλά στην καταστροφή των δυσκοίλιων κοινωνικών δομών, των συνδικάτων, των προστατευτισμών και των καρτέλ, που μεταπολεμικά δεν υπήρχαν για να εμποδίσουν την ανάπτυξη.

Αντίθετα η Αγγλία έχει αξιοσημείωτη σταθερότητα από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και μετά. Δεν έχει ζήσει κατοχές. Δεν έχει ζήσει μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις. Οι δομές της είναι ανέπαφες. Και έτσι η ανάπτυξή της είναι πολύ πιο αργή και η ικανότητά της να υιοθετεί καινοτομίες και να προσαρμόζεται σε νέα οικονομικά μοντέλα πολύ μικρότερη.

Ο Όλσον αναλύει εξαντλητικά τα χαρακτηριστικά των μικροσυμφερόντων σε πολλές χώρες και τον τρόπο με τον οποίο εμποδίζουν την ανάπτυξη της οικονομίας και το επιχείρημά του πείθει: Όποιος πιστεύει ότι οι προστατευτισμοί, τα κλειστά επαγγέλματα και τα ισχυρά συνδικάτα είναι πράγματα θετικά για μια οικονομία, καλά θα κάνει να το διαβάσει άμεσα, με ανοιχτό μυαλό, έτοιμος για μια απότομη κι ακαριαία νοητική χειροφρενιά 180 μοιρών.



Αν θέλουμε να δούμε τώρα πώς έρχεται και κολλάει η Ελλάδα στην υπόθεση του Όλσον, θα καταλήξουμε αρκετά γρήγορα σε δύο προφανή συμπεράσματα: Πρώτον, ότι στην Ελλάδα η ανάπτυξη είναι αδύνατη εξαιτίας της πολύ μεγάλης δύναμης των επιμέρους συμφερόντων, των επιχειρηματικών καρτέλ, των συντεχνιών και των συνδικάτων. Είναι μια κλειστή και αρτηριοσκληρωτική οικονομία ολόιδια με όλες τις κλειστές και αρτηριοσκληρωτικές οικονομίες που περιγράφει ο Όλσον. Το δεύτερο και φοβερότερο, όμως, είναι ότι η Ελλάδα πρόλαβε και έστησε όλες αυτές τις αρτηριοσκληρωτικές δομές πάρα πολύ γρήγορα. Η δικιά μας η χώρα καταστράφηκε σε αρκετά μεγάλο βαθμό στον πόλεμο (όπως η Γαλλία και η Γερμανία, και αντίθετα με την Αγγλία) και πράγματι ξεκίνησε με τις πρότερες δομές της κατεστραμμένες. Υποθέτω ότι δύο παράγοντες (πιο ασαφώς ο διχασμός του εμφυλίου και πιο εμφατικά ο Ανδρέας Παπανδρέου) έπαιξαν ρόλο στο να αναπτυχθεί στην Ελλάδα μέσα σε λίγες δεκαετίες οικονομική αρτηριοσκλήρωση που σε άλλες χώρες χρειάστηκε αιώνες. Αλλά τα καταφέραμε.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι πως σχεδόν όλα τα βιβλία που περιγράφουν το γιατί οι χώρες και οι πολιτισμοί καταρρέουν περιγράφουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την Ελλάδα όπως είναι σήμερα. Επιβεβαιώνουν ότι είμαστε υπό κατάρρευση. Αυτό που νιώθουμε όταν βλέπουμε τη συμπεριφορά των συμπολιτών μας, και το πολιτικό προσωπικό που έχουν αναδείξει, αυτή η αόριστη αίσθηση πως η ύπαρξη αυτής της μη-κοινωνίας είναι ένα λάθος που δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει για πολύ ακόμα, από ό,τι φαίνεται είναι δικαιολογημένη. Βασίζεται σε ιστορικά προηγούμενα. Τεκμηριώνεται επιστημονικά.

Το θέμα είναι: Τι σημαίνει «κατάρρευση»;

Τόσο καιρό αντιμετωπίζουμε την κρίση ώς κάτι που θα μας φέρει οικονομική στενότητα για πολλά χρόνια. Το χειρότερο σενάριο που σκεφτόμαστε για την πατρίδα μας είναι να επιστρέψει σε δικό της νόμισμα και να ζήσει την ακραία φτώχεια.

Μήπως όμως αυτό το σενάριο δεν είναι το χειρότερο;

Μήπως η ίδια η υπόσταση της χώρας είναι αδύνατη;

Κι αν είναι, τί υπάρχει για να την αντικαταστήσει;

Τα βιβλία δεν ορίζουν τί σημαίνει «κατάρρευση» -αφήνουν την ιστορία να το κάνει: Το νησί του Πάσχα έγινε ακατοίκητο. Οι Βίκινγκς εξαφανίστηκαν από τη Γροιλανδία, δεν έμεινε ούτε ένας. Οι Μάγιας, οι Ρωμαίοι, οι Ινδιάνοι, όλοι οι πολιτισμοί που κατέρρευσαν στο παρελθόν δεν συνέχισαν να υπάρχουν, απλά πιο φτωχοί, όπως φοβόμαστε ότι θα πάθουμε εμείς: Έγιναν κάτι άλλο.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι μόνες περίοδοι σχετικής ευημερίας και ανάπτυξης που έχει γνωρίσει ετούτη εδώ ή άκρη της Βαλκανικής, αυτές τις οποίες «νοσταλγούν» οι υπερπατριώτες, αυτές που ακόμα μνημονεύουν τα βιβλία της ιστορίας με αγαλλίαση, ήταν δύο, και απείχαν χιλιετίες μεταξύ τους: Η κλασσική αρχαιότητα, όταν η χερσόνησός ήταν κατακερματισμένη σε ξέχωρες και ανεξάρτητες πόλεις-κράτη (που τσακώνονταν), και το Βυζάντιο, όταν ετούτο το κομμάτι γης ήταν μόνο ένα -πολυεθνικό και πολύγλωσσο- κομμάτι μιας μεγαλύτερης συνομοσπονδίας.

Σκέψου το λίγο:

Μια μεγάλη και ενιαία και ανεξάρτητη χώρα γεμάτη Έλληνες ίσως και να μην είναι εφικτή.

Είναι μια ιδέα κάπως περίεργη και ρηξικέλευθη αυτή, και πάσχει αφ’ ενός στο ότι η έρευνά μου δεν είναι πλήρης (δεν έχουν γραφτεί μόνο τέσσερα βιβλία για το θέμα, και τα τέσσερα συγκεκριμένα δεν αρκούν για συμπεράσματα καθώς έχουν πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις και η εξαγωγή κοινών συμπερασμάτων από αυτά απαιτεί απλοποιήσεις και γενικεύσεις) και αφ’ ετέρου στο ότι βασικά σημεία της συλλογιστικής (ακόμα και το τι είναι «κοινωνία» και το πώς ορίζεται η λέξη «κατάρρευση») είναι έννοιες ρευστές.

Αλλά νομίζω ότι οπωσδήποτε αξίζει περισσότερη διερεύνηση. Αν κάτι έχει γίνει προφανές τα τελευταία δύο χρόνια της καταστροφής, είναι ότι δεν έχουμε μάθει τίποτα απολύτως, και ότι όποια και αν είναι η επόμενη μέρα, εμείς (μάλλον) θα συνεχίσουμε να είμαστε ίδιοι. Αλλά αν συνεχίσουμε ίδιοι, μάλλον δεν θα μπορούμε να συνεχίσουμε καθόλου. Δεν ξέρω τί θα σημαίνει αυτό, με βάση τα παραπάνω. Χρειάζονται λογικά άλματα εδώ, με μπόλικη φαντασία μέσα, και γι’ αυτό δε γράφω ούτε εικασίες (δοκίμασα, μοιάζουν εξωφρενικές, τις ξανάσβησα).

Τώρα, το ξέρω: Είναι λίγο στενάχωρο να τα σκέφτεται αυτά κάποιος που έχει ζήσει τα τελευταία 10-15 χρόνια της αφελούς και επιφανειακής ευμάρειας. Πιστεύω ότι το συναίσθημα περιγράφεται άψογα σε ένα απόσπασμα ομιλίας Προέδρου μιας μεγάλης χώρας, καθώς ετοιμαζόταν να αναλάβει τα καθήκοντά του κι ενώ η χώρα του βούλιαζε στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της. Ο Πρόεδρος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν, η χώρα ήταν οι ΗΠΑ και η κρίση ήταν ο εμφύλιος πόλεμος που μόλις ξεκινούσε. Το Φεβρουάριο του 1861, καθώς έφευγε από τη γενέτειρά του για να πάει στη Ουάσινγκτον και να κυβερνήσει, ο Λίνκολν είπε τα εξής:

    «Ίσως έχουμε φτάσει σε μια τρομερή ημέρα αφύπνισης, και ίσως το όνειρο να ‘χει τελειώσει. Αν ναι, τότε φοβάμαι ότι το όνειρο θα ‘χει τελειώσει για πάντα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι άνθρωποι θα έχουν ξανά την ευκαιρία που είχαμε εμείς».


http://www.georgakopoulos.org/work/ideas/collapse/

Read more...

Άνθρωπος και Πουλιά

>> Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

http://www.paleosearch.com

Τα πουλιά, σταθμός στην αλυσίδα της εξέλιξης των ειδών πάνω στη Γη, εμφανίστηκαν πριν από 160 εκατομμύρια χρόνια. Όταν ο άνθρωπος ξεχώρισε σαν διακριτό είδος πάνω στον πλανήτη, ξεκινώντας τη δική του εξελικτική πορεία μέσα στο μεγάλο ρεύμα της ζωής, είναι βέβαιο ότι υπήρχε μια μεγάλη ποικιλία φτερωτών ειδών, πολλά από τα οποία ήταν τα ίδια ή πολύ όμοια με τα σημερινά. Ο βηματισμός της εξέλιξης είναι βραδύς και "ασυγκίνητος" από τον "ανθρώπινο χρόνο".

Ο άνθρωπος, από την αρχή της γνωριμίας του με τον κόσμο των πουλιών, ανέπτυξε μαζί τους μία σχέση ποικιλότροπη, όσο και ενδιαφέρουσα. Τα κυνήγησε για το κρέας και για το φτέρωμά τους, έβαλε στη διατροφή του τα αβγά τους, μετέτρεψε πολλά είδη τους σε οικόσιτα, άλλα τα εξημέρωσε για την ομορφιά ή τα φυλάκισε για το κελάηδημά τους, κι από νωρίς ζήλεψε το φτερούγισμά τους στα ουράνια, που ήταν η αφορμή για να τους αποδώσει μαγικές ιδιότητες και να τα συνδέσει με θρησκευτικούς συμβολισμούς. Σε όλους τους πολιτισμού, τα πουλιά συνδέθηκαν με το υπερβατικό, τη λατρεία, τις ιερουργίες, αναρίθμητοι μύθοι και παραδόσεις σχετίζονται με αυτά. Απεικονίσεις πουλιών φθάνουν ως εμάς από τα βάθη του χρόνου, χαραγμένες στα τοιχώματα σπηλαίων που υπήρξαν κατοικίες πρωτόγονων προγόνων μας, όπως π.χ. στο Σπήλαιο Λασκό στη Γαλλία και στο Tajo Segura στην Ισπανία, από καλλιτέχνες που έζησαν εκεί πριν από 6.000 χρόνια.

Οι αποδημίες των πουλιών τράβηξαν την προσοχή του ανθρώπου από την αρχαιότητα. Ο Αριστοτέλης, στην "Ιστορία των Ζώων", είναι ο πρώτος που προσήγγισε επιστημονικά το φαινόμενο, όμως οι μαρτυρίες ότι οι μεταναστεύσεις αυτές δεν περνούσαν απαρατήρητες, είναι πολύ παλαιότερες: Υπάρχουν στην Ιλιάδα του Ομήρου, στον Ανακρέοντα, στον Ησίοδο ("Έργα και Ημέρες"), στον Αριστοφάνη ("Όρνιθες") κι επίσης στην Παλαιά Διαθήκη (Ιώβ, ΧΧΧΙΧ,29 και Ιερεμίας VII,7). Οι Έλληνες -για τους οποίους η κουκουβάγια ήταν σύμβολο της θεάς Αθηνάς και καλός οιωνός, προάγγελος νίκης και ευτυχίας, εξ ου και το ρητό "γλαυξ ίπταται"- θεωρούσαν τα μεταναστευτικά πουλιά ταχυδρόμους του Ολύμπου, ενώ άλλοι λαοί, σε δοξασίες τους που επιβίωναν σαν κοινή πίστη και μετά τον ύστερο μεσαίωνα, θεωρούσαν ότι τα πουλιά όταν αποδημούσαν πήγαιναν στο φεγγάρι.

Κατά τον μεσαίωνα, εξάλλου, είδη αρπακτικών πουλιών χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα στο κυνήγι άλλων φτερωτών ειδών, αλλά και μικρών θηλαστικών, ενώ είναι γνωστό ότι η ιερακοθηρία συναντάται στις στέππες της κεντρικής Ασίας και την Κίνα, στην Ινδία, την Περσία, την Αραβία κ.ά. Στον Ελλαδικό χώρο, μαρτυρίες για την χρησιμοποίηση αρπακτικών πουλιών στο κυνήγι, συναντούμε στον Αριστοτέλη ("Ιστορία των Ζώων"), ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει: "Στην περιοχή της Θράκης, που κάποτε ονομαζόταν Κεδρίπολη, οι άνθρωποι κυνηγούσαν τα μικρά πουλιά στους βάλτους με τη βοήθεια γερακιών". Στην Αγγλία, τα γεράκια χρησιμοποιήθηκαν στο κυνήγι από το 800 π.Χ.

Στη μεσαιωνική Ευρώπη, τα αρπακτικά πουλιά έγιναν σύμβολο δύναμης και δείκτης κοινωνικής ιεράρχησης. Ανάλογα με την τάξη ισχύος στην οποία ανήκε κανείς, χρησιμοποιούσε και διαφορετικό είδος αρπακτικού θηρευτή. Έτσι, π.χ., οι βασιλικές οικογένειες χρησιμοποιούσαν το Falco rusticolis, οι αριστοκράτες τον Πετρίτη, οι κυρίες της αριστοκρατίας το Νανογέρακο, οι κληρικοί το Σαΐνι και το Διπλοσάϊνο. Είναι η εποχή όπου στην Αγγλία περίμενε η βέβαιη θανάτωση όποιον συλλαμβανόταν να έχει αιχμαλωτίσει χωρίς άδεια γεράκι ή να έχει καταστρέψει τη φωλιά του.

Τους τελευταίους τέσσερις αιώνες, οπότε άρχισε η επιστημονική καταγραφή των διαφόρων ζωϊκών και φυτικών ειδών, έχουν βεβαιωμένα χαθεί εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων 104 είδη πουλιών, το 90% από τα οποία ζούσαν σε μικρά τροπικά νησιά. Σϋμφωνα με την World Conservation Union και την Birdlife International, σήμερα απειλούνται με εξαφάνιση 1.107 είδη πουλιών, το 11% του συνόλου των ειδών που υπάρχουν.

Ως ευαίσθητες περιοχές, όπου τα πουλιά διατρέχουν τους περισσότερους κινδύνους, έχουν χαρακτηρισθεί οι Φιλιππίνες και η Νέα Ζηλανδία, καθώς το 15% των φτερωτών ειδών που ζουν εκεί απειλείται με εξαφάνιση και επίσης η Χαβάη, όπου το ποσοστό φτάνει το 33%. Επίσης, και εξαιτίας της καταστροφής των τροπικών δασών, σοβαρούς κινδύνους εξαφάνισης αντιμετωπίζουν και τα πουλιά της Νότιας Αμερικής.

Στο τέλος του 17ου αιώνα ή στις αρχές του 18ου, χάθηκε ο Ντόντο, ένα πουλί μεγάλων διαστάσεων, από το νησί του Αγίου Μαυρικίου στον Ινδικό ωκεανό. Οι ναυτικοί που έφθαναν εκεί με ιστιοφόρα άρχισαν να σκοτώνουν ομαδικά τα πουλιά αυτού του είδους. Την καταστροφή ολοκλήρωσαν τα τρωκτικά που βγήκαν από τα αμπάρια των πλοίων και έτρωγαν τα αυγά των πουλιών αυτών.

Το 1810, ο Αμερικανός ορνιθολόγος Alexander Wilson, παρατήρησε στην κοιλάδα του ποταμού Οχάιο ένα κοπάδι αποδημητικά περιστέρια. Ο πληθυσμός του είδους αυτού ξεπερνούσε τότε τα δύο δισεκατομμύρια άτομα. Η "Μάρθα", το τελευταίο αποδημητικό περιστέρι πέθανε στο Ζωολογικό Κήπο του Σινσινάτι των Ηνωμένων Πολιτειών ακριβώς έναν αιώνα μετά, την 1η Σεπτεμβρίου 1914.

Τα αποδημητικά περιστέρια ζούσαν και αναπαράγονταν σε μεγάλες ομάδες, φωλιάζοντας κατά εκατομμύρια σε μερικές εκατοντάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα, με συνέπεια να γίνονται εύκολος στόχος για τους κυνηγούς. Οι θηρευτές, που τα κυνηγούσαν κυρίως για το νοστιμότατο κρέας τους, τα εξολόθρευαν μαζικά, κόβοντας μάλιστα απερίσκεπτα τα δέντρα στα οποία φώλιαζαν, για να πιάνουν τους νεοσσούς. Από τα μέσα του 1800 άρχισαν να δημιουργούνται τα πρώτα προβλήματα στον μηχανισμό αναπαραγωγής του είδους. Η τελευταία φωλιά εντοπίστηκε το 1894 και το τελευταίο, ελεύθερο στη φύση, αποδημητικό περιστέρι θεάθηκε το 1899.

Αλλο θύμα της άφρονης συμπεριφοράς του ανθρώπου, είναι ο Παπαγάλος της Καρολίνας, στις ΗΠΑ. Το είδος αυτό είχε την ατυχία να βρεθεί αντιμέτωπο με τα ανθρώπινα συμφέροντα, που μετέτρεψαν τις βαλτώδεις εκτάσεις και τα δάση από κυπαρίσσια, όπου ζούσε, σε καλλιέργειες και φρουτόδεντρα. Και καθώς τα πουλιά δημιουργούσαν προβλήματα στη σοδειά, μπήκαν μποραία στο στόχαστρο των αγροτών, με συνέπεια ο Παπαγάλος της Καρολίνας να αφανιστεί μέσα σε λίγα χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 1914 πέθανε στο Ζωολογικό Κήπο του Σινσινάτι ο τελευταίος εκπρόσωπος του είδους.

Συγγραφέας: Γρηγόρης Τσούνης  
Email επικοινωνίας: greenapple@greenapple.gr

http://www.greenapple.gr/articlesdesc.php?id=136

Read more...

Ντοκιμαντέρ: Earthflight (BBC - 2012)











Read more...

Περίπτερο Καλμόλ… ανακουφίζει πάντοτε!

>> Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Μοντέλο Ελληνικού περιπτέρου,το οποίο καλύπτει ιστορικά την περίοδο 1940-1970. Δίνεται κλειστό,με ανεβασμένες τέντες,λάμπες φωτισμού και ταμπέλες οροφής και διακοσμητικά φουρούσια ως εξτρά επιλογή.

Περισσότερα: http://www.slingshotmodels.com/2011/09/greek-kiosk

Read more...

Ο κίνδυνος για περαιτέρω περιβαλλοντική υποβάθμιση είναι υπαρκτός για τα Μέγαρα!

>> Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Με πρόσφατο δελτίο τύπου, η δημοτική αρχή του δήμου Μεγαρέων μας διαβεβαιώνει ότι έχει πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να αποτραπεί η περιβαλλοντική υποβάθμιση της Μεγαρίδας!

Σημαντικό είναι βέβαια να εμφανίζεται η δημοτική διοίκηση αισιόδοξη. Ελπιδοφόρο να διακηρύττει την προσήλωσή της στην προστασία του περιβάλλοντος. Θετικό να προβαίνει σε μηνύσεις και καταγγελίες.

Αλλά από που προέρχεται αυτή η τόση σιγουριά; Σε τι στηρίζεται αυτή η πρωτοφανής διαβεβαίωση; Τι αλήθεια έχει καταφέρει μέχρι σήμερα ο δήμος; Ποιούς, από τους εφιαλτικούς κινδύνους υποβάθμισης που κυκλώνουν τα Μέγαρα
έχει αποτρέψει;

Ιχθυοκαλλιέργειες - αγκυροβόλιο - επέκταση Ρεβυθούσας. 

Αυτοί είναι οι ΝΕΟΙ κίνδυνοι υποβάθμισης. Αυτά είναι τα νέα μέτωπα. Δυστυχώς και τα τρία παραμένουν ανοιχτά ...για την ακρίβεια ορθάνοιχτα!! Και η πικρή αλήθεια είναι ότι οι μέχρι τα τώρα ενέργειες της διοίκησης δεν έχουν καταφέρει τίποτα σημαντικό.

Περιμέναμε από την διοίκηση να αναγνωρίσει τις δυσκολίες, να παραδεχθεί τις αποτυχίες και αστοχίες της και να καλέσει την Μεγαρική κοινωνία σε συστράτευση σε ένα δυναμικό σχέδιο υπεράσπισης της πόλης, της ιστορίας και των κατοίκων της. Αντί γι αυτό μας διαβεβαιώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο!

Καλή είναι βέβαια η αισιοδοξία. Κακή όμως είναι η παραγνώριση της πραγματικότητας. Και φυσικά καταστροφικός ο εφησυχασμός...

Την ευθύνη έχει η δημοτική αρχή. Οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη θα της χρεωθεί αυτούσια.

Το χειρότερο όμως είναι ότι οι αποδέκτες της όποιας απευκταίας αρνητικής εξέλιξης θα είναι για μια ακόμα φορά οι κάτοικοι αυτής της πόλης...

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP