Κινηματογραφικό έργο: Η ζωή του Πι

>> Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

Ο Ανγκ Λι, σκηνοθέτης των Τίγρης και Δράκος, BrokeBack Mountain, φέτος έχει αποφασίσει να μας εκπλήξει. Έχει καταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ακατόρθωτο. Προσάρμοσε κινηματογραφικά το βιβλίο του Γιαν Μαρτέλ «Η Ζωή του Πι» που το 2002 κέρδισε το βραβείο Booker και για πολλούς θεωρούνταν μη κινηματογραφήσιμο. Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία ενός 16χρονου αγοριού,  του Πι Πατέλ, που ταξιδεύει με την οικογένειά του και τα ζώα τους, από την Ινδία στον Καναδά. Το πλοίο όμως βυθίζεται και το αγόρι μένει μόνο του στη σωσίβια λέμβο, παρέα με μια τίγρη, μια ζέβρα, μια ύαινα και έναν ουραγκοτάγκο. Ο newcomer Σουράτζ Σάρμα κρατεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο και αν εμπιστευτούμε τις πρώιμες εγκωμιαστικές αντιδράσεις  τότε ο Ανγκ Λι όχι μόνο κατόρθωσε το άπιαστο, αλλά το κατάφερε με υπέροχο τρόπο. Πολλοί εκθείασαν την χρήση της 3D εικόνας, και μάλιστα κάποιοι μίλησαν ακόμη και για Όσκαρ. Δυστυχώς το απόσπασμα που σας παραθέτω παρακάτω, εκτός του ότι είναι μικρό σε διάρκεια, και σε δύο διαστάσεις, δεν ανταποκρίνεται στις υψηλές αυτές προσδοκίες. Ίσως σε μια αίθουσα τριών διαστάσεων να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Η ταινία έχει προγραμματιστεί να βγει στις αίθουσες το Νοέμβριο και εκτός από τον Σάρμα συμμετέχουν οι Τόμπι Μαγκουάιαρ, και Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα της ταινίας. Θα εντυπωσιαστείτε από τις εικόνες, ένα μείγμα νερομπογιάς και σκηνών από την ταινία.

http://www.movie-news.gr/?p=4015


...........................................................................................................


Ξενόγλωσση Λογοτεχνία: Η ζωή του Πι

Γράφει η Λίλλυ Σπαντιδάκη

Η εμπειρία της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου είναι από αυτές που είναι προνόμιο να τις ζεις. Η «ζωή του Πι» είναι ένα βιβλίο που βραβεύτηκε το 2002 με το βραβείο Man Booker Prize. Πρόκειται για την ιστορία ενός δεκαεξάχρονου αγοριού, μοναδικού διασωθέντα ναυαγού, ο οποίος ζει πάνω στην βάρκα διάσωσης μαζί με μία ύαινα, μία ζέμπρα με σπασμένο πόδι και μια ενήλικη τίγρη.


Η αποκάλυψη της πλοκής θα ήταν μοιραίο λάθος για όσους θέλουν να το διαβάσουν. Η παραπάνω περιγραφή της κατάστασης της οποίας βρίσκεται έρμαιο ο Πι είναι υπέρ αρκετή. Με κάθε κεφάλαιο, με κάθε σελίδα ο Μαρτέλ, καταφέρνει να μας συγκινήσει με κάθε δυνατό τρόπο.
Η αντιμετώπιση της κατάστασης από τον Πι με πηγαίο χιούμορ είναι το κλειδί της ιστορίας. Επιβίωση. Αυτό είναι το μόνο που υπάρχει στο μυαλό του αναγνώστη, κι όμως, όχι στο μυαλό του Πι. Υπάρχουν και πολλά άλλα, πολλές σκέψεις, πολλοί προβληματισμοί.

Ο Μαρτέλ, μέσω του Πι, μας οδηγεί σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας που κάνουμε αναγκαστικά μαζί του και μας εκπλήσσει με τον δικό του τρόπο και με την αγνότητα του παιδιού αυτού που έμελλε να είναι ο πρωταγωνιστής του.
Πού λήγει το ταξίδι αυτό και πώς οδηγούμαστε εκεί δεν είναι η θέση μου να τα αποκαλύψω. Η θέση μου είναι να υποκλιθώ μπροστά στην μαεστρία του Μαρτέλ και να κατατάξω αυτό το βιβλίο στα μεγαλύτερα λογοτεχνήματα της εποχής μας.

Ο Μαρτέλ δεν διστάζει να παίξει μαζί μας, να μας προκαλέσει τρόμο και συγκίνηση μέσα σε μία σελίδα ενώ στην επόμενη να ξεκαρδιστούμε στα γέλια με τις σκέψεις που κάνει ο Πι. Χαρακτηριστικό της παιδικής του καλής πίστης είναι το γεγονός ότι είναι καθήκον του να βαφτίσει τον συγκάτοικό του στην βάρκα. Η τρομερή και αδίστακτη τίγρης λοιπόν, μετονομάζεται σε Richard Parker με μια όμορφη και χαριτωμένη διαδικασία διήγησης αναμνήσεων.
Η ιστορία όμως δεν παύει να είναι μια ιστορία επιβίωσης και της θέλησης του παιδιού να ζήσει.

Ο Πι αναγκάζεται να κάνει θυσίες που αντιτίθενται στο προηγούμενο μοτίβο της καθημερινότητάς του. Ο θεατής βλέπει, παρόλη την καλή διάθεση και το χιούμορ του Μαρτέλ, πράξεις αποτρόπαιες, σκέψεις που ίσως και να μην είναι οι καλύτερες. Τα ζώα δεν αποδέχονται απλά τη μοίρα τους πάνω στην βάρκα και αυτό αναγκάζει και το αγόρι να δράσει αναλόγως. Το πρόβλημα είναι ότι η βάρκα δεν μπορεί να σηκώσει την εξουσία του ανθρώπου και της τίγρης ταυτόχρονα. Η πεμπτουσία του βιβλίου βρίσκεται εκεί, και οι απορίες μας λύνονται στο τέλος με απρόβλεπτο τρόπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο για τα λογοτεχνικά δρώμενα. Στην διαδικασία αυτή ο αναγνώστης είναι αναγκασμένος να αποφασίσει τι είναι αποδεκτό σε καταστάσεις ζωής και θανάτου.
Η θρησκεία είναι μοτίβο στο βιβλίο.


Χωρίς να προσηλυτίζει, χωρίς να προσβάλλει ή να ενοχλεί, παρά μόνο με έναν πρωτότυπο, ανθρώπινο τρόπο.

Μοτίβο είναι και δύο αρχέγονες ανάγκες κάθε ζωντανού οργανισμού σε αυτόν τον πλανήτη: η δίψα και η πείνα. 

Δύο ανάγκες που είτε είσαι άνθρωπος είτε είσαι ζώο, μετατρέπεσαι σε αγρίμι για να τις ικανοποιήσεις. Το όνομα του Πι είναι και αυτό ένα από τα μοτίβα του Μαρτέλ. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που παίζει μα το μυαλό των αναγνωστών με το γνωστό μας π(=3,14).  Υπάρχουν κι άλλα δεκαδικά σ’ αυτό το νούμερο, όσες και οι απόψεις που προβάλλονται σε αυτό το βιβλίο, όσες και οι πτυχές του χαρακτήρα του αγοριού, όσοι και οι προβληματισμοί από τα θέματα που θίγει. Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να τις συλλάβει όλες, γι’ αυτό κόβει και το π στο 3,14.
Τώρα πια που έχω τελειώσει την ανάγνωσή του βιβλίου θυμάμαι την ιστορία του Πι σαν μια εμπειρία.

Θυμάμαι την αγωνία που ένιωθα, τον φόβο, σαν να επρόκειτο για την δική μου ζωή και πάνω απ’ όλα την αισιοδοξία που κυριαρχεί σε όλες τις καταστάσεις, ακόμα και τις πιο μακάβριες. Πάνω στην βάρκα ο Πι δεν είναι μόνος του. Βρίσκεται και ο αναγνώστης και κάνει τις σκέψεις που κάνει ο Πι και ίσως να διαφωνεί με τις πράξεις του αλλά δεν έχει επιλογή. Πρέπει να τον εμπιστευτεί. Μόνο έτσι μπορεί να λήξει η ανάγνωση του βιβλίου αυτού, είτε με την ηθική ικανοποίηση μας, είτε με την απογοήτευσή μας. Γιατί μια μικρή δόση απογοήτευσης θα την είχαμε σε οποιαδήποτε εκδοχή τέλους της ιστορίας αυτή. Θυμάμαι και την υπόλοιπη ημέρα που είχα όταν είχα τελειώσει το βιβλίο. Τα συναισθήματα δεν με άφησαν.

Ο αντικατοπτρισμός στο πρόσωπο του Πι αναγκάζει τον αναγνώστη να δει τις δικές του πτυχές και τα εσώψυχά του. Ο αναγνώστης ανακαλύπτει τον εαυτό του, ανακαλύπτει τον Πι και ανακαλύπτει την τίγρη. Αυτό είναι το συγκλονιστικό σε αυτό το βιβλίο. Τελικά ταυτιζόμαστε με τον Πι ή με τον «Richard Parker»; Η αποκάλυψη αυτή, όποια κι αν είναι μένει μαζί μας για το υπόλοιπο της ζωής μας.
Ακριβώς αυτό είναι και ένα από τα νοήματα που θέλει να μας περάσει ο Μαρτέλ. Ότι και οι άνθρωποι και τα ζώα είναι ακριβώς οι ίδιοι οργανισμοί, με καμία διάκριση στο δικαίωμά τους στην επιβίωση.

Τίτλος Πρωτότυπου: Life of Pi
Συγγραφέας: Yann Martel
Εκδόσεις: Canongate 2003
Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» με τον τίτλο «Η ζωή του Πι»
Για τη φιλοξενία:

Έφη Μαυροπούλου
effiemavropoulou@hotmail.com


http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=588

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP