Ολοκληρωτισμός και αυταρχικός άνθρωπος

>> Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

http://obeygiant.com/sightings/obey-in-athens
Ο ολοκληρωτισμός δεν περιορίζεται στα νεοτερικά φαινόμενα όπως του φασισμού και του σταλινισμού. Η ύπαρξή του επίσης δεν περιορίζεται σε μια αυταρχική δομή εξουσίας αλλά και στην φοβική στάση της συνείδησης προς τον κόσμο. Ο αυταρχικός άνθρωπος είναι ο πρωταγωνιστής κάθε ολοκληρωτισμού. Ο αυταρχικός άνθρωπος είναι καθηλωμένος στο αρχαϊκό πρότυπο του ακραίου ανταγωνισμού. Αποτελεί το πρότυπο της εσφαλμένης αντίδρασης απέναντι στο φόβο του θανάτου. Η μαζική κοινωνία επειδή κυριαρχείται από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αγέλης όταν βρεθεί σε συνθήκες φόβου αναζητά αντανακλαστικά τον αυταρχικό άνθρωπο και την κλειστή κοινωνία. Αυτό θα συμβαίνει μέχρις ότου τη θέση της μαζικής κοινωνίας πάρει η φωτισμένη κοινή γνώμη.

Ο συγγραφέας προτείνει ως απάντηση στον ολοκληρωτισμό την αυτογνωσία, το Λόγο, το Διάλογο και την Παιδεία. (συντακτική ομάδα solon.org.gr)

 http://www.freerepublic.com/focus/f-news/2060383/posts






Ολοκληρωτισμός και αυταρχικός άνθρωπος

Ο προσδιορισμός της ύπαρξης του ολοκληρωτισμού δεν είναι θέμα μόνο της εξωτερικής δομής ενός συστήματος, αλλά επίσης των κινήτρων και των νοοτροπιών. Το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού αποτελεί πρωταρχικά θέμα της συνείδησης που προσδιορίζει το νόημα των εσωτερικών και των υποκειμενικών συλλογικών όρων. Το κυριότερο προσδιοριστικό στοιχείο ύπαρξης του ολοκληρωτισμού εντοπίζεται στη ζωή της υποκειμενικότητας. Η υποκειμενικότητα είναι η κρίσιμη δράση που ρυθμίζει τα εξωτερικά γεγονότα. Όπως λέει ο Αμερικανός φιλόσοφος Λιούις Μάμφορντ:
«Όσοι υποτιμούν τον ρόλο των ιδεών υποτιμούν τον καθημερινό αντίκτυπο των ανθρώπινων σχεδίων και επιλογών και υπαινίσσονται ότι όλη η διαδικασία κοινωνικής ανάπτυξης είναι εξωτερική και αυτόματη, αν όχι τυχαία» [1]
Ο αυταρχικός άνθρωπος ουσιαστικά είναι ένας αναχρονισμός, είναι μια επιβίωση του παρελθόντος. Ο αυταρχικός άνθρωπος διακυβεύει μια τεράστια συσσώρευση δυνάμεων που βασίζονται σε ποιοτικούς όρους (τεχνολογία, θεσμοί) και στην παγκοσμιότητα.

Ο αυταρχικός άνθρωπος είναι:
i) το ακραίο υπόδειγμα της ανταγωνιστικής χωριστικότητας,
ii) μια αναχρονιστική καθήλωση σε ένα αρχαϊκό πολιτισμικό πρότυπο

Η συλλογικότητα αυτής της ανθρώπινης υπόστασης και ιδιοσυγκρασίας -διαιωνιζόμενη- είναι ο μοχλός της διατήρησης των επικίνδυνων -για την πρόοδο του ανθρώπου- εκβάσεων του αγοραίου συστήματος. Μέχρι τώρα υποτιμήσαμε τον κίνδυνο για τον ανθρώπινο πολιτισμό που ενσαρκώνει ο αυταρχικός άνθρωπος. Συγκαλύψαμε τον αυταρχικό άνθρωπο στην ανευθυνότητα, στον ισοπεδωτικό φθόνο, στην νομιμοποίηση της διαπλοκής εξουσίας, προνομίων, τυραννικών σχέσεων αλλά και στην θεωρία και τις επιστήμες του ανθρώπου. 

Έτσι η δημοκρατική παιδεία έγινε φρούδα χωρίς βάθος αλήθειας, με μειωμένη εμβέλεια μεταλλαγής των συνειδήσεων και των συνθηκών. Ακόμη χειρότερα, η υπαρκτή δημοκρατική παιδεία είχε πολλές φορές τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα. [2]

http://owni.eu/2012/01/13/in-pictures-the-art-of-surveillance-cctv-banksy-art/


Ο αυταρχικός άνθρωπος είναι το θεμέλιο του ολοκληρωτισμού, είναι ο πόλος της μαζικής κοινωνίας και του μαζικού πολιτισμού της εμπάθειας που αποκλείει τον δημιουργικό ορίζοντα της Ανοικτής Κοινωνίας και του Ανοικτού Ανθρώπου.

Ο αυταρχικός άνθρωπος αυτοεξορίζεται από τον Λόγο και τον Διάλογο. Γλιστράει στην άβυσσο της αλλοτρίωσης και του φαντάσματος της κτήσης του κόσμου αντί της συνείδησης του Εαυτού, της Ενότητας και της ψυχικής ταύτισης της ατομικότητας, της ομαδικότητας και του όλου. Ο εσωτερικός φόβος είναι το θεμέλιο του αυταρχικού ανθρώπου. [3] Ο εσωτερικός αυτός φόβος διασυνδέεται με εξωτερικά πρότυπα και συνθήκες και ουσιαστικά δεν αποκαλύπτεται στις πραγματικές του διαστάσεις και την εσωτερική του φύση.

Η αλαζονεία του αυταρχικού ανθρώπου είναι ακέραιο κομμάτι της τραγικότητας. Τυραννεί την δημοκρατία και τεντώνει τον ολοκληρωτισμό στην ακρότητά του με μόνη διέξοδο την τραγική κάθαρση που επανατροφοδοτεί την δημοκρατία. 

Ο δρόμος από την αυτοδιάθεση έως τον αυταρχισμό και την αλαζονεία και από την συλλογικότητα έως τον ολοκληρωτισμό καλύπτεται από την απώλεια του μέτρου σύνθεσης και ταυτοποίησης. Όμως η ορθή σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο καταθέτει την Παρουσία του όντος ως συλλογικότητα και αυτοδιάθεση. [4]

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
 

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP