YouTube βίντεο: Η Ελλάδα πεθαίνει

>> Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Read more...

.

http://dondarkside.blogspot.com/

Read more...

Ντοκιμαντέρ: Η Γοητεία της Οργής

>> Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Από τις πιο ξεχωριστές μουσικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. «Η Γοητεία της Οργής», όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του "Filth and the Fury", είναι πιθανώς το πιο αντιπροσωπευτικό ντοκιμαντέρ που έγινε για το κίνημα της Punk, το οποίο διέγραψε τη δική του πορεία στο χώρο της Rock αλλά και της μουσικής σκηνής γενικότερα. Από τον Βρετανό σκηνοθέτη Julien Temple και το 2000.

Η υπόθεση της ταινίας:
 Η 26μηνη ιστορία του πιο γνωστού punk συγκροτήματος, των Sex Pistols, μέσα από αφηγήσεις των ίδιων των μελών, αλλά και ανθρώπων που έζησαν από κοντά την πολυτάραχη πορεία του.

 Η ιστορία των Sex Pistols, της απόλυτης punk μπάντας που ξεκίνησε από το μηδέν, στοχεύοντας στο τίποτα και στη διαδρομή κατέκτησε τα πάντα... Η καταγραφή της ιστορίας της μουσικής μέσα από ένα ντοκιμαντέρ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πέρα από τη γνώση και την έρευνα, χρειάζεται ισχυρό απόθεμα οράματος και πάθους για το αντικείμενο που θα καταπιαστεί κανείς. Ο Βρεττανός σκηνοθέτης Τζούλιαν Τέμπλ (Absolute Begginers) φανατικός οπαδός του rock n roll και του punk κινήματος και απόλυτος γνώστης των παρασκηνίων, γυρίζει το απόλυτο ντοκιμαντέρ για την πορεία των Sex Pistols και σκαλίζει την Ιστορία με σεβασμό, περιέργεια και μεγάλη αγάπη για το punk και τους ανθρώπους που κινήθηκαν μέσα και γύρω από αυτό.

Τα πράγματα είναι απλά. Γουστάρεις την Punk; Τότε θα λατρεύεις τους Sex Pistols. Ακόμη όμως κι αν το συγκεκριμένο μουσικό είδος σε αφήνει αδιάφορο, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις στο πρόσωπο των Sex Pistols τον κύριο εκπρόσωπο αυτού του ανατρεπτικού κινήματος.

 Γιατί η Πανκ ήταν, πριν και πέρα από οτιδήποτε άλλο, κίνημα. Και ως επί το πλείστον, τέτοια κινήματα γεννώνται είτε στη Μεγάλη Βρετανία είτε στην Αμερική. Στην περίπτωσή μας, έχουμε να κάνουμε με μία μπάντα, που ξεκίνησε στην Αγγλία, το 1976, με αφετηρία την αντίδραση των πολιτικοκοινωνικών γεγονότων της εποχής, αλλά και του τέλματος στο οποίο είχε επέλθει η ακμάζουσα στα 60s Ροκ μουσική.



 Είμαστε στα μέσα των 70s και στην Αγγλία αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα, κυρίως με τον πληθωρισμό, τις αποκρατικοποιήσεις και την ανεργία, ενώ βλέπουν τα πολιτεύματα (ειδικά επί Θάτσερ) να γυρίζουν την πλάτη στους πολίτες. Σα να μην έφταναν αυτά, η Ροκ μουσική, που την περασμένη δεκαετία είχε διαγράψει εκπληκτική πορεία βγάζοντας σπουδαία συγκροτήματα και αστέρες - είδωλα, διανύει φθίνουσα πορεία, με τους νέους να βρίσκονται έτσι προ -κοινωνικού- αδιεξόδου.

 Ώσπου ξαφνικά ένα νέο και ιδιαίτερο μουσικό γκρουπ ξεπετάγεται ως αντίδραση στο παραπάνω απογοητευτικό σκηνικό. Είναι οι Sex Pistols με επικεφαλής τον Johnny Rotten και ψυχή τον Sid Vicious, ο οποίος δεν υπήρξε σπουδαίος μουσικός, κάθε άλλο, όμως αποτέλεσε μία εξέχουσα επαναστατική μορφή. Η punk χαρακτηρίζεται ως πιο σκληρή και άγρια από τη rock, ο τόνος και ο ρυθμός της μουσικής εξαντλητικά δυνατός, ενώ τα τραγούδια μιλούν για τη φτώχεια, την ανέχεια, την απογοήτευση και το αδιέξοδο των νέων ανθρώπων, την κενότητα συναισθημάτων και αξιών, την επιβολή τρόπων και γούστων από τους "ειδικούς", τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το βρώμικο ρόλο αυτών κ.ά. 

 Και όπως ήταν λογικό, το συγκρότημα αυτό απέκτησε -σταδιακά- φανατικούς οπαδούς, ενώ το κίνημα γενικά (με εκπροσώπους τους Jam, τους Clash, τους Stranglers κλπ) της νέας αυτής μουσικής εξαπλώθηκε ταχέως στη Βρετανία, την Αμερική και εν συνεχεία στην υπόλοιπη Ευρώπη, πραγματοποιώντας μία πολιτιστική επανάσταση και υιοθετώντας άτυπους κανόνες συμπεριφοράς, ντυσίματος κλπ.

 Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά, σχετικά με την ιστορία Sex Pistols, σύμφωνα με την οποία ο μάνατζερ του γκρουπ, Malcolm McLaren χρησιμοποίησε τα μέλη, στις πλάτες των οποίων έβγαλε πολλά εκατομμύρια δολάρια, ανοίγοντας παράλληλα το δρόμο για το marketing στη μουσική. Όχι πως δεν προϋπήρχε, καθώς μεγάλα ροκ συγκροτήματα όπως οι Rolling Stones είχαν μάνατζερς, όμως ο McLaren πήγε το πράγμα ένα βήμα παρακάτω...

 Προσωπικά λατρεύω τη Ροκ μουσική, όπως και τη Μέταλ, όμως η Πανκ δε με συγκίνησε ποτέ, δεν με ενθουσίασε ποτέ. Και συγκεκριμένα οι Sex Pistols, επιτρέψτε μου την «αυθαιρεσία», έγιναν αυτό που έγιναν από συγκυρία. Τα πιτσιρίκια (τότε) που ίδρυσαν το γκρουπ δήλωναν ότι ψάχνουν έναν τρόπο να βρουν χρήματα, για να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ, να «φτιαχτούν» και να αγοράζουν κανά καινούριο δερμάτινο! Να σημειωθεί επιπροσθέτως ότι ο ηγέτης τους, Sid Vicious διακρινόταν για την απίστευτη αφέλειά του ενώ έχει μείνει μέχρι σήμερα το μότο του Live Fast Die Young, το οποίο έκανε και πράξη "φεύγοντας" νωρίς, για να "συναντήσει" την αγαπημένη του Nancy Spungen. Παράλληλα εμφανίσθηκε και ο πανούργος και απατεώνας μάνατζερ και... το νερό κύλισε στο αυλάκι.



 Όμως, όντας ή μη κανείς φαν των Sex Pistols, οφείλει να παραδεχτεί στην προσφορά τους στο χώρο της Ροκ μουσικής, την οποία εν μέρει ανανέωσαν, ενώ με το κίνημα της Πανκ έδωσαν μία πραγματική γροθιά στο πολιτικό κατεστημένο.

 Στο καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι, ο Τζούλιαν Τεμπλ (του πήρε επτά χρόνια να ολοκληρώσει το φιλμ) δεν ήθελε να γυρίσει ακόμη ένα μουσικό ντοκιμαντέρ, αλλά αποπειράθηκε να αφηγηθεί μία ιστορία, για ένα θρυλικό μουσικό συγκρότημα, κρατώντας όσο μπορούσε μία αντικειμενική ματιά, κάτι που ίσως αποτρέψει πολλούς να παρακολουθήσουν την ταινία.

 Στα μπόνους της σημαντικής αυτής ταινίας του Τεμπλ, μια σπάνια και όμορφη συνέντευξη του σκηνοθέτη με τον Σιντ Βίσιους, λίγο πριν τον θάνατο του μπασίστα του συγκροτήματος!

http://greatdirectorsgreatmovies.blogspot.com/2011/06/filth-and-fury-julien-temple-2000.html



Read more...

Κύριε Πρωθυπουργέ… άκου!

>> Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Η επιστολή των ιδιοκτητών ακινήτων της Λάκκας Μεγάρων για το Βουρκάρι και οι θέσεις του Φορέα Προστασίας Βουρκαρίου

Με αφορμή την πρόσφατη επιστολή ιδιοκτητών της Λάκκας Μεγάρων (που αναδημοσιεύουμε κατωτέρω) επιθυμούμε να κάνουμε για ακόμα μια φορά γνωστές τις θέσεις μας αναφορικά με την αναγκαιότητα υποβολής της περιοχής του Βουρκαρίου σε ειδικό νομικό καθεστώς προστασίας (μέσω της ψήφισης του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος το οποίο έχει ήδη εγκριθεί από την Εκτελεστική Επιτροπή του Οργανισμού Αθήνας) με σκοπό τη διάσωση, διατήρηση, προστασία και ανάδειξη του υγροβιότοπου των Μεγάρων.

Α) Η προστασία μιας περιοχής συνεπάγεται αναγκαστικά και περιορισμούς στη χρήση γης. Για το λόγο αυτό είναι δεδομένο ότι πάντα δημιουργούνται σχετικά προβλήματα με διάφορες ιδιοκτησίες αλλά και προσωπικά συμφέροντα.

Οι χρήσεις γης αλλάζουν ανάλογα με τις ζώνες προστασίας που προβλέπονται ενώ ταυτόχρονα οι όροι δόμησης ακόμα και για τις ζώνες που διατηρούν τις πρότερες χρήσεις τους γίνονται πιο αυστηροί (π.χ. μικραίνει το ύψος των οικοδομών, περιορίζεται η οικοδομική κάλυψη των οικοπέδων, μειώνεται ο συντελεστής δόμησης, γίνεται υποχρεωτική η περιμετρική πρασιά, η κεραμιδωτή σκεπή κ.α.).
Είναι αλήθεια επομένως ότι τα μέτρα - αλλαγές που συνοδεύουν την απόφαση για την προστασία μιας περιοχής αφορούν και επηρεάζουν τους περισσότερους αν όχι όλους τους κατοίκους της.

Θεωρούμε όμως ότι παρά τον φαινομενικό περιορισμό του ιδιοκτησιακού δικαιώματος, τα μέτρα προστασίας σημαντικών περιοχών (όπως οι υγρότοποι) είναι στις μέρες μας απολύτως επιβεβλημένα και αναγκαία. Θεωρούμε επίσης, ότι η συνολική αναβάθμιση μιας περιοχής, εκτός από το πρώτιστο γενικό δημόσιο όφελος που υπηρετεί, μεσομακροπρόθεσμα ωφελεί και τις ιδιοκτησίες της περιοχής, αφού μια αναβάθμιση της περιοχής οδηγεί ακολούθως σε αναβάθμιση της χρηστικής αξίας των ιδιοκτησιών των κατοίκων της.

Θυμίζουμε επιπρόσθετα ότι το Σύνταγμα της Χώρας μας προβλέπει ότι «η ιδιοκτησία τελεί υπό την προστασία του Κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτή δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος» (άρθρο 17 του Συντάγματος), ενώ ταυτόχρονα επισημαίνει ότι

«η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας» (άρθρο 24 του Συντάγματος).

Β) Το τελευταίο χρονικό διάστημα, τέθηκε ξανά στο προσκήνιο το αίτημα για εκπόνηση ειδικής περιβαλλοντικής μελέτης ως προϋπόθεσης για το σχεδιασμό των μέτρων προστασίας για τον υγροβιότοπο του Βουρκαρίου.

Ο Οργανισμός Αθήνας βέβαια έχει απαντήσει με τρόπο πειστικό και ταυτόχρονα νομικά τεκμηριωμένο ότι οι μέχρι σήμερα εκπονηθείσες μελέτες για το Βουρκάρι* αποτελούν επαρκή επιστημονική βάση για την εκπόνηση του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για την προστασία του.

Θεωρούμε επομένως ότι η επαναφορά της συζήτησης για την εκπόνηση νέας μελέτης είναι προσχηματική και αποσκοπεί στην εκ νέου αναβολή της έγκρισης ενός νομοθετήματος κρίσιμου για την προστασία του. Κάποιοι πιθανόν να ονειρεύονται την εκπόνηση μιας νέας μελέτης που θα καταλήγει σε συμπεράσματα και προτεινόμενες ζώνες που να βολεύουν και να εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα μικροσυμφέροντά τους, καθώς αντιμετωπίζουν κάθε τι διαφορετικό ως περίεργο, διαβλητό και ύποπτο!

Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό ότι οι περισσότεροι από αυτούς που σήμερα μιλούν με θέρμη για την αναγκαιότητα πρόσθετης ειδικής περιβαλλοντικής μελέτης δεν έχουν συμμετάσχει ούτε κατ’ ελάχιστον στον πολύχρονο αγώνα για τη διάσωση, προστασία και ανάδειξη του υγροβιότοπου των Μεγάρων. Ανάμεσά τους και στελέχη δημοτικών διοικήσεων, που αν και είχαν εξαγγείλει και είχαν όλο το χρόνο, τη δυνατότητα και τους πόρους για την εκπόνηση μιας τέτοιας μελέτης δεν έπραξαν το παραμικρό.

Ενώ δηλαδή είχαν τη δυνατότητα αλλά και την υποχρέωση να προβάλλουν δυναμικά το πάγιο αίτημα της Μεγαρικής κοινωνίας και να απαιτήσουν τη νομοθετική κατοχύρωση της προστασίας του Βουρκαρίου, προκλητικά σιώπησαν, αδιαφόρησαν, είτε κωλυσιέργησαν. Τώρα όμως που το Προεδρικό Διάταγμα βρίσκεται προ των πυλών, ξύπνησαν μεν "ως δια μαγείας" από το χρόνιο λήθαργό τους, αλλά με τη στάση τους κάθε άλλο παρά το ενισχύουν.

Η άκαιρη και υποκριτική επομένως προβολή του αιτήματος για εκπόνηση ειδικής περιβαλλοντικής μελέτης το μόνο που θα μπορούσε να επιφέρει ως αντικειμενικό αποτέλεσμα θα ήταν μια περαιτέρω καθυστέρηση και ακύρωση τελικά στην πράξη των όποιων προσπαθειών καταβάλλονται χρόνια τώρα από συλλόγους, φορείς και ευαισθητοποιημένους πολίτες των Μεγάρων -και όχι μόνο- για την προστασία και αναβάθμιση της περιοχής.

Το Προεδρικό Διάταγμα για την προστασία του υγροβιότοπου «Βουρκάρι» Μεγάρων, πρέπει άμεσα να προχωρήσει ώστε να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο νομικής προστασίας ικανό να αποτρέψει την παραπέρα υποβάθμιση του μεγαλύτερου μεταναστευτικού σταθμού πουλιών στη Δυτική Αττική και να ανοίξει το δρόμο για την αναβάθμιση αυτής της τόσο σημαντικής οικολογικά περιοχής της Μεγαρίδας.

*1. Mελέτη του Εργαστηρίου Περιβάλλοντος και Χωρικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας(2003-2004),
2. Μελέτη του τμήματος Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου(2004),
3. Γνωμοδότηση του Συνηγόρου του Πολίτη(ΣτΠ)-2005,
4. Μελέτη του Ινστιτούτου Εσωτερικών Υδάτων του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.)-2006,
5. Γνωμοδότηση του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας-2008,
6. Πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη(ΣτΠ)-2008,
7. Μελέτη της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας(Ε.Ο.Ε.)-2009. 





http://vourkari.blogspot.com/2011/08/
Φωτογραφίες: http://vourkari.blogspot.com/

Read more...

Βιοηθική

>> Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Βιοηθική είναι ο κλάδος εκείνος της επιστήμης που ασχολείται με τα ηθικά προβλήματα που προέκυψαν από τις νέες ανακαλύψεις της Βιολογίας και τις εφαρμογές της Γενετικής Μηχανικής και συνίσταται στην προσπάθεια αποφυγής μη αντιστρεπτών καταστάσεων που σχετίζονται με τον χειρισμό του γενετικού υλικού. Η ραγδαία ανάπτυξη των Βιολογικών επιστημών και η δυνατότητα παρέμβασης του ανθρώπου σε διάφορες βιολογικές διαδικασίες έκαναν απαραίτητη την ανάπτυξη ενός νέου γνωστικού αντικειμένου, αυτού της Βιοηθικής. Από τη φύση της η Βιοηθική είναι το σημείο τομής διαφορετικών επιστημονικών πεδίων της Βιολογίας που περιλαμβάνουν τη Γενετική, τη Βιοτεχνολογία, τη Βιοϊατρική ενώ εμπλέκονται και τελείως διαφορετικοί γνωστικοί τομείς όπως η Νομική ή η Θεολογία. Το αντικείμενο της νέας επιστήμης ανέκυψε έπειτα από την αλματώδη πρόοδο που συντελέστηκε στην Ιατρική πρώτα και έπειτα στη Βιολογία, κυρίως από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Πράγματι με το πέρας του τελευταίου η διεθνής επιστημονική κοινότητα αντιλήφθηκε ότι υπήρχε έντονη η ανάγκη της καταδίκης των εγκληματικών, αποτρόπαιων πειραμάτων που πραγματοποίησαν οι ναζί γιατροί και βιολόγοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ποτέ μέχρι τότε ο άνθρωπος δεν είχε τη δυνατότητα πειραματισμού, τουλάχιστον σε τόσο μεγάλη κλίμακα, πάνω σε συνανθρώπους του και ποτέ ξανά δεν θα έπρεπε να επαναληφθεί η φρικώδης περιπέτεια των ανθρώπινων πειραματόζωων. [...] http://el.wikipedia.org/


..........................................................................................................................

Η βιο-ηθική μπορεί να θεωρηθεί μία εννοιολογική επιστήμη με φιλοσοφικές, διαστάσεις και ταυτόχρονα ένας οδηγός για τις πρακτικές μας δραστηριότητες. Από φιλοσοφική σκοπιά, πηγάζει από την αρχή του σεβασμού προς τη ζωή. Η βιο-ηθική προσφέρει τα ηθικά και φιλοσοφικά θεμέλια για την ιδέα της ειρηνικής και αρμονικής παράλληλης εξέλιξης της ανθρωπότητας και του βιο-περιβάλλοντος. Αυτή η άποψη, που κηρύσσει την ενότητα της ανθρώπινης και μη ανθρώπινης ζωής, συνεπάγεται την υπευθυνότητα των ανθρώπων για όλες τις μορφές βίου και είναι ένα ουσιαστικό τμήμα της βιοπολιτικής.1-4+

Η βιο-ηθική ασχολείται πρώτιστα με τα θέματα ηθικής που έχουν σχέση με όλες τις μορφές ζωής. Με αυτό τον τρόπο συμπληρώνει τη βιο-νομοθεσία.5 Σε πολλές περιπτώσεις, η βιο-ηθική και η βιο-νομοθεσία θα πρέπει να χρησιμο-ποιούνται από κοινού, όπως για παράδειγμα, στη γενετική μηχανική όπου έχουν ανακύψει θέματα με νομικές και ηθικές διαστάσεις.

Κεφαλαιώδη σημασία έχει για τη βιο-ηθική η φιλοσοφική άποψη ότι κάθε μονάδα, οποιασδήποτε μορφής βίου, έχει μοναδική, απόλυτη αξία. Αυτή η ιδέα προϋποθέτει μία σφαιρική αντίληψη "του Σύμπαντος, της Γης και όλων των ζώντων οργανισμών. Κάθε ένα έχει τη δική του φωνή, το δικό του ρόλο, τη δική του δύναμη πάνω στο σύνολο."6

Η ανάπτυξη της βιο-ηθικής απαιτεί την υπέρβαση της ακόλουθης αντιμε-τώπισης του βίου:7
    •    τεχνολογική αντιμετώπιση των εμβίων όντων ως χρήσιμων εργαλείων και μόνο,
    •    περιοριστική αντιμετώπιση της ζωής, η οποία αρνείται τη βασική διαφορά ανάμεσα στα έμβια και τα άψυχα όντα.

Αναλυτές συμπεριφοράς έδειξαν, ότι τα ζώα έχουν ικανότητα για μάθηση και επικοινωνία σε προχωρημένο στάδιο, δυνατότητα επιλογών, καταγραφής της γύρω περιοχής, καθώς και δημιουργίας νέων ιδεών. Αρκετοί κορυφαίοι ερευνητές έχουν την τάση να αποδίδουν στοιχεία συνείδησης στα πιο προηγμένα ζώα.

Οι βιολόγοι τείνουν να αποφεύγουν τη χρήση του όρου ένστικτο όταν ασχολούνται με τη συμπεριφορά των ζώων. Η έννοια του `ενστίκτου' εξηγεί μόνο φαινομενικά γιατί, π.χ μία μέλισσα χτίζει την κηρύθρα με τρόπο σταθερά γεωμετρικό. Οπως ξέρουμε τώρα, ακόμα και οι κατώτερες μορφές ασπόνδυλων, συνδυάζουν στη συμπεριφορά τους `έμφυτες' και επίκτητες αντιδράσεις με ένα πολύ περίπλοκο τρόπο και αυτό ισχύει ακομη περισσότερο στα εξελικτικώς προηγμένα ζώα. Η μέλισσα που χτίζει την κηρύθρα, στην πραγματικότητα, δεν χρησιμοποιεί πάντα το ίδιο γενετικώς προγραμματισμένο σχέδιο στην εργασία της.

Εχει τη δυνατότητα ορισμένων επιλογών. Οι επιλογές αυτές αντιπροσω-πεύουν στιγμές περιστασιακής εκμάθησης, ακόμα και ενστικτώδους συμπεριφο-ράς. Οι σημερινοί βιολόγοι αντί να εστιάζουν την προσοχή τους μόνο σε γενε-τικώς προσδιοριζόμενα πρότυπα συμπεριφοράς (παρόλο που αυτά πραγματικά υπάρχουν), προτείνουν την εισαγωγή του πιο ελεύθερου όρου ανοικτά ένστικτα.

Αυτό σημαίνει ότι μόνο η γενική στρατηγική, με άλλα λόγια η γαλούχηση των νεογνών ή η υπεράσπιση του ζωτικού χώρου μπορεί να καθοριστεί γενετικά, αλλά οι λεπτομέρειες της τακτικής διαφέρουν, ανάλογα με την κατάσταση και τις προϋπάρχουσες γνώσεις. Σε γενικές λοιπόν γραμμές, ο όρος ανοικτά ένστικτα αποδίδεται ακόμα και στον άνθρωπο, γιατί και εμείς έχουμε γενικά πρότυπα συμπεριφοράς, που καθορίζονται από τη φύση.
Πρόσφατες έρευνες σε ζώα έδειξαν ότι η ζωή τους δεν περιορίζεται μόνο στην πάλη για επιβίωση και στη φυσική επιλογή, παρ' ότι αυτή παίζει σημαντικό ρόλο στο βασίλειο των ζώων καθώς και στα άλλα βασίλεια της φύσης. Ο βίος χαρακτη-ρίζεται επίσης από την αμοιβαία βοήθεια και συνεργασία, παράγοντες δυνα-μικούς στην προοδευτική εξέλιξη.8 Πάντως, η ιδέα της μοναδικότητας του βίου έχει υιοθετηθεί τόσο από τα νέα κινήματα ηθικής όσο και από τις πρωτοβουλίες που πήραν πρόσφατα μορφή σε όλο τον κόσμο.

Βιο-Περιβαλλοντική Ηθική

Το φλέγον θέμα της εποχής μας αφορά στην τύχη του βιο-περιβάλλοντος που κινδυνεύει από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Αυτό το πρόβλημα έχει και μία ηθική διάσταση. Ενα ανθρώπινο ον, συνδέεται στενά και εξαρτάται από όλες τις μορφές ζωής στη Γη. Πώς λοιπόν μπορούμε να εναρμονίσουμε την ύπαρξή μας με την ταχεία καταστροφή του βίου, όπως απεικονίζεται με τα ακόλουθα παραδείγματα:9,10
    •    200 ελέφαντες σκοτώνονται καθημερινά,
    •    25.000 με 50.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα τροπικού δάσους καταστρέφονται κάθε χρόνο στη Βραζιλία,
    •    σε διάφορα μέρη του κόσμου τα εξωτικά ζώα αιχμαλωτίζονται για να πουληθούν,
    •    η ερήμωση εδαφών είναι η αιτία για τη μείωση κατά 7% των καλλιεργήσιμων εκτά διοξίνες και ιδιαιτέρως τοξικά στοιχεία συσσωρεύτηκαν σε τέτοιο βαθμό στα ψάρια της Βαλτικής που έχουν ανιχνευθεί στο πλάσμα αίματος των ανθρώπων που τρώνε από αυτά τα ψάρια.


Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι τα οικονομικά συμφέροντα και τα προβλήματα υγείας βρίσκονται σε θέση αμοιβαίας εξάρτησης με τα θέματα της βιο-ηθικής. Πρόσφατα ελήφθησαν ορισμένα επείγοντα μέτρα, για να αντιμε-τωπιστεί η κρίσιμη κατάσταση του πλανήτη. Αυτό όμως που χρειάζεται είναι αλλαγή συμπεριφοράς σε ό,τι αφορά επιχειρησιακά και οικονομικά θέματα.11-19 Σύμφωνα με την Οδηγία του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων της 27ης Ιουνίου 1985, η καλύτερη περιβαλλοντική πολιτική είναι η πρόληψη και όχι η απάλειψη των επιβλαβών καταστάσεων.11 Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να χρησιμο-ποιηθεί ο όρος περιβαλλοντική ηθική.

Παράδειγμα αποτελεί ο Κώδικας Περιβαλ-λοντικής Ηθικής για τους Μηχανικούς, που εκδόθηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Οργανώσεων Μηχανικών. Αυτός ο κώδικας δίνει έμφαση στην ελάττωση της χρήσης πρώτων υλών, στον περιορισμό της ενεργειακής κατανά-λωσης και της ρύπανσης του περιβάλλοντος.

19 Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στις αλλαγές συμπεριφοράς που απεικονίζονται στον πίνακα που ακολουθεί.12-22

Παρούσα συμπεριφορά
Συνιστώμενη συμπεριφορά
Επιλογή ανάμεσα σε εναλλακτικές λύσεις: είτε οικονομική ανάπτυξη, είτε περιβαλλοντική προστασία
Ταυτόχρονη προώθηση της οικονομικής προόδου και του βιο-περιβάλλοντος
Εστίαση σε βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα καιεταιρικά κέρδη
Εστίαση σε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην κοινωνική ευημερία και στην αναβάθμιση του βιο-περιβάλλοντος

Έλεγχος της ρύπανσης
Πρόληψη της ρύπανσης, οικονομία χωρίς απόβλητα, ανακύκλωση
Η οικονομική ανάπτυξη στηρίζεται στη χρήση σχετικών περιβαλλοντικών εισροών, η οποία ανακινεί την περιβαλλοντική απειλή
Έρευνα για την αποδέσμευση της οικονομικής ανάπτυξης από τους μη-ανανεώσιμους πόρους με τη βοήθεια της βιο-τεχνολογίας
Δικαιώματα του Βίου σε Σχέση με τη Βιο-Ηθική
Η βιο-ηθική, ένα από τα κύρια συστατικά μέρη της βιοπολιτικής, έχει ως γενική αρχή την έννοια των δικαιωμάτων του βίου,2-4 τα οποία περιλαμβάνουν:
    •    τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία προσλαμβάνουν νέες διαστάσεις εάν εξεταστούν υπό το πρίσμα των βιο-περιβαλλοντικών θεμάτων. Οι διάφορες μορφές του βίου στη Γη είναι σημαντικές όχι μόνο καθ' εαυτές, αλλά και για τη συμμετοχή τους στη σύσταση του βιο-περιβάλλοντος, που είναι ουσιαστικής σημασίας για την ύπαρξη και ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Το έργο της διατή-ρησης και προώθησης του βιο-περιβάλλοντος προσλαμβάνει βιο-ηθική διάσταση,
    •    τα δικαιώματα των ζώων, που αποτελούν αντικείμενο του επομένου τμήματος αυτού του κειμένου,
    •    τα δικαιώματα των φυτών, στα οποία συνδυάζεται τόσο η αισθητική όσο και η πραγματιστική διάσταση,
    •    τα δικαιώματα των μικροβίων, των οποίων ο ρόλος συνεχώς αναβαθμίζεται χάρη στην ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας.

Εχουν δημιουργηθεί διάφορες ομάδες που ασχολούνται με ερωτήματα που σχετίζονται με τις νομικές διαστάσεις και τη βιο-ηθική. Για παράδειγμα, ο Ομιλος Milazzo (Milazzo Group) για τη βιο-ηθική συστήθηκε το 1989 υπό την αιγίδα του Διεθνούς Ινστιτούτου Ηθικο-Νομικών Σπουδών πάνω στη Νέα Βιολογία (ISENB). Λειτουργώντας κατά τα πρότυπα του Ομίλου της Ρώμης (Club of Rome), που ασχολείται με θέματα βιο-ηθικής, ο όμιλος αυτός περιλαμβάνει περίπου δεκα-πέντε διακεκριμένους επιστήμονες, δικηγόρους, ψυχολόγους και κοινωνιολόγους. Ειδικευμένος στα προβλήματα της βιο-ηθικής, ο Ομιλος Milazzo έχει στόχους, όπως η αμερόληπτη συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων σε θέματα βιο-ηθικής.23,24 Επίσης, η επιστημονική ηθική και η νομοθετική πολιτική που εμπλέκονται σε αυτή, είναι το αντικείμενο του νεοιδρυθέντος Διεθνούς Νομικού Συλλόγου Ηθική και Επιστήμη.23

Στη συνέχεια εξετάζονται με συντομία θέματα ηθικής που αφορούν στη χρήση ζώων για πειραματικούς σκοπούς, στη θεραπεία στειρότητας, στη γενετική θεραπεία και στην περιβαλλοντική πολιτική, με βάση τα δικαιώματα του βίου όπως καθορίστηκαν πιο πάνω.


Ερευνες σε Ζώα και Βιο-Ηθική
Η πρόοδος των βιολογικών επιστημών καθ' όλη την πορεία της ιστορίας τους βασίστηκε κυρίως στα στοιχεία που προέκυπταν από τις έρευνες σε ζώα.

Ο Αριστοτέλης τεμάχιζε ζώα, ιδιαίτερα χοίρους και πιθήκους, επειδή ενδιαφερόταν για την ανατομία. Την προσοχή των επιστημόνων συγκέντρωσαν κάποια είδη, που φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα για τις εργασίες τους. Σε πολλές περιπτώσεις, ο κρίσιμος παράγοντας στην επιλογή του πειραματικού αντικειμένου ήταν η ομοιότητα και η εξελικτική σχέση του με τον άνθρωπο.

Ποντίκια, αρουραίοι, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, γάτες, σκύλοι και σε κάποιες περιπτώσεις πίθηκοι, θεωρήθηκαν ιδανικά ερευνητικά αντικείμενα.

Παρόλα αυτά, τα θέματα που αφορούν στη χρήση των ζώων για πειραματικούς σκοπούς παραμένουν ένα σοβαρό πρόβλημα. Αυτό αποδεικνύεται από τα αποτε-λέσματα π.χ. ενός σεμιναρίου για εναλλακτικές λύσεις στη χρησιμοποίηση ζώων για πειράματα στη Φαρμακολογία. (Charleroi, Φεβρουάριος 1991).25 Υποστη-ρίχθηκε έντονα, ότι ένας επιστήμονας πρέπει να ψάχνει για εναλλακτικές λύσεις που δεν περιλαμβάνουν ζώα.

Εγινε όμως φανερό κατά τη διάρκεια του συνεδρίου ότι πρέπει να αποσαφηνιστούν τα επόμενα σημεία:
    •    η έννοια των δικαιωμάτων των ζώων πρέπει να περιοριστεί στα θηλαστικά ή πρέπει να επεκταθεί σε όλα τα ασπόνδυλα, έντομα και πρωτόζωα;
    •    πρέπει η χρήση των ζώων για σκοπούς άλλους εκτός επιστημονικής έρευνας να μπεί στην ημερησία διάταξη της συζητήσης γύρω από τη βιο-ηθική;
    •    πρέπει να κάνουμε διαχωρισμό ανάμεσα στις φαρμακευτικές και τις βιο-ιατρικές σπουδές, όπου τα ζώα εμφανίζονται αναντικατάστατα για τον έλεγχο φαρμάκων (DL50, η δόση που προκάλεσε θάνατο στα μισά από τα πειραματόζωα στα οποία δοκιμάστηκε, είναι απαραίτητο να υπάρχει για να επιτραπεί η πώληση κάθε νέου φαρμάκου) και στις βασικές έρευνες, όπου ενδέχεται να υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές λύσεις;

Αυτά τα θέματα εξετάζονται τώρα σε διάφορα κράτη του κόσμου. Παρατη-ρείται μία αυξανόμενη αντίθεση στην εκτεταμένη χρήση ζώων σε ζωολογικούς κήπους και τσίρκο, καθώς και μία γενική τάση που ευνοεί τη δίαιτα χορτοφαγίας. Εχουν τεθεί, επίσης, θέματα, που αφορούν στη διακίνηση εξωτικών ζώων από την Ασία, Αφρική, Αυστραλία και τη Λατινική Αμερική.26

Πρόσφατες έρευνες της συμπεριφοράς των ζώων και της ψυχολογίας έχουν προκαλέσει ένταση σε θέματα βιο-ηθικής. Ειδικά σε μελέτες με δελφίνια, δεν είναι ασυνήθιστο το φαινόμενο να παίρνουν τα ίδια τα ζώα πρωτοβουλία κατά τη διάρκεια του πειράματος, παίζοντας το ρόλο του ερευνητή και υποβιβάζοντας τον επιστήμονα σε ένα απλό `αντικείμενο έρευνας'. Απαιτείται, επομένως, αναθεώ-ρηση της ερευνητικής στρατηγικής των βιολόγων, σε σχέση με τα ζώα.





Ανθρώπινο Εμβρυο και Βιο-Ηθικές Επιπλοκές
Υπάρχει μία έντονη τάση στη σύγχρονη κοινωνία για την αποδοση δικαιω-μάτων του βίου σε ένα αναπτυσσόμενο ανθρώπινο ον, από τα πρώτα στάδια εμβρυακής ανάπτυξης.

Ιστορικά η αντιμετώπιση του εμβρύου υπήρξε το κέντρο μεγάλης διαμάχης. Στην Αρχαία Ελλάδα, οι Στωικοί φιλόσοφοι αρνούνταν, ότι το έμβρυο αποτελούσε μία οντότητα (ένα ον) ανεξάρτητη από τον οργανισμό της μητέρας. Συνέδεαν την αρχή της νέας ανθρώπινης ζωής με την πρώτη ανάσα του νεογέννητου παιδιού.27 Την ίδια εποχή, η Πλατωνική Σχολή της Φιλοσοφίας αντιμετώπιζε το έμβρυο, ως ύπαρξη με οντολογική αυτονομία. Η τελευταία αυτή άποψη υποστηρίχτηκε αργότερα από τους Χριστιανούς, ιδιαίτερα από τον Τερτυλλιανό, ο οποίος θεώρησε την έκτρωση ως ανθρωποκτονία, γιατί ένα ον, που επρόκειτο να γεννηθεί, ήταν κι αυτό άνθρωπος.27 Στη Βυζαντινή νομοθεσία των Κανόνων, το αναπτυσσόμενο έμβρυο αποκτούσε τη θέση ενός όντος με δικαιώματα. Επίσης οι φιλόσοφοι της εποχής εκείνης υποστήριζαν, ότι η ψυχή εισερχόταν στο έμβρυο κατά την 40ή ή 80ή μέρα μετά τη σύλληψη, ανάλογα με το φύλο.27

Η αναγνώριση ή μη της ανθρώπινης οντότητας στο έμβρυο αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα σημαντικό θέμα. Η εμβρυακή ανάπτυξη συνίσταται σε μία σειρά σταδίων που είναι τα εξής:
    •    το γονιμοποιημένο ωάριο
    •    το έμβρυο πριν από την εμφύτευσή του στη μήτρα
    •    το εμφυτευμένο έμβρυο
    •    το έμβρυο που έχει αποκτήσει ανθρώπινα χαρακτηριστικά
    •    το έμβρυο αμέσως πριν από τη γέννα.

Τα δικαιώματα του αναπτυσσόμενου όντος σε όλα τα στάδια βρίσκονται υπό εξέταση. Μία καλά θεμελιωμένη άποψη για το έμβρυο συνίσταται στην απόδοση σε αυτό της θέσης ενός μέλλοντος να γεννηθεί ανθρώπινου όντος.28 Σε αυτήν την περίπτωση, ένα έμβρυο προστατεύεται νομικά, όπως κάθε ανθρώπινο ον.

Τα ηθικά προβλήματα που ανακύπτουν περιλαμβάνουν τη χρήση των εμβρυακών ιστών για τη θεραπεία ασθενειών, για λόγους έρευνας ή για άλλους λόγους. Γνωρίζουμε ότι ο εμβρυακός ιστός μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και της νόσου του Αλτζχάιμερ, στη δρεπανοκυτταρική αναιμία και στο διαβήτη.3,29 Ιδιαίτερη ανησυχία υπάρχει ως προς την εμπορευματοποίηση των εμβρυακών υλικών, η οποία έχει ωθήσει τις γυναίκες στις λιγότερο αναπτυγμένες χώρες να πωλούν τα έμβρυά τους. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την Πράξη 42/1988 του Βασιλιά της Ισπανίας, Χουάν Κάρλος του 1ου, πρέπει να εξετάζεται από τα νομοθετικά σώματα η χρησιμοποίηση εμβρυακού υλικού29 για σκοπούς άλλους εκτός ιατρικής θεραπείας ή διάγνωσης ή επιστημονικής έρευνας σχετικής με την ιατρική περίθαλψη. Εναπόκειται στη δική τους αρμοδιότητα να αποφασίσουν για το αν θα επιτρέψουν ή όχι την πραγματοποίηση μιας έρευνας που περιλαμβάνει έμβρυα.


Ακόμη και η στάση απέναντι στις αμβλώσεις εξαρτάται από τη θέση που αποδίδεται στο έμβρυο. Στο σύγχρονο κόσμο εξακολουθεί να είναι μία ευρέως διαδεδομένη τακτική. Οπως υπολογίστηκε, το 1990 1,5 με 1,6 εκατομμύρια αμβλώσεις πραγματοποιήθηκαν ετησίως μόνο στις Η.Π.Α..9 Η νομοθεσία σε αυτό το θέμα διαφέρει από χώρα σε χώρα. Παρά την ενοποίηση της Γερμανίας, η άμβλωση επιτρέπεται ακόμα στην Ανατολική και διώκεται ως αδίκημα στη Δυτική. Παρ' όλα αυτά, ακόμα και θερμοί υποστηρικτές της ιδέας της απαγόρευσης των αμβλώσεων, δεν μπορούν να αγνοήσουν τα εξής θέματα:

    •    πρέπει η άμβλωση να συνιστάται σε περιπτώσεις όπου εμφανίζονται θανατηφόρες ασθένειες,3 σοβαρές αναπηρίες, όπως το σύνδρομο Downs30 ή ανίατες οργανικές βλάβες;28 Σήμερα, η άμβλωση πραγματοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Η εισαγωγή της γενετικής διαγνωστικής θα εντείνει αισθητά αυτό το πρόβλημα (πρβλ. πιο κάτω).

    •    πρέπει η άμβλωση να επιτρέπεται εάν το παιδί είναι ανεπιθύμητο και αν/ή δεν μπορούν να υπάρξουν σωστές συνθήκες για την ανατροφή του; Στη Ρουμανία, η απαγόρευση των αμβλώσεων είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς παιδιών που στερήθηκαν σωστής φροντίδας.
Το θέμα της αμβλώσεως γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο, αν εξετάσουμε τα αποτελέσματά της στο γυναικείο οργανισμό. Μέχρι πρόσφατα, ο βασικός λόγος της προσπάθειας του γιατρού να αποτρέψει τη γυναίκα να καταφύγει στην άμβλωση ήταν η ανησυχία για την υγεία της και όχι τα δικαιώματα του εμβρύου.
Ενα άλλο σημείο διαμάχης είναι το κατά πόσον είναι νομικώς επιτρεπτή η αποθήκευση ανθρωπίνων εμβρύων με τη μέθοδο της συντήρησης (κρυοδια-τήρησης). Το πρόβλημα αυτό δημιουργείται σε περιπτώσεις γονιμοποίησης στο σωλήνα. Πρέπει τα έμβρυα που παράγονται όταν υπάρχει μεγάλη `ζήτηση' να κρυοσυντηρούνται;28

Η κρυοδιατήρηση οδηγεί στην εξέταση των βιο-ηθικών προβλημάτων της τεχνητής γονιμοποίησης, των σύγχρονων τεχνικών από την πλευρά τόσο των δικαιωμάτων του εμβρύου, όσο και των άλλων παραγόντων που εμπλέκονται.

Τεχνητή Γονιμοποίηση
Από το 1950 έχει παρατηρηθεί μια γενική τάση μείωσης του αριθμού των σπερματοζωαρίων στο ανδρικό σπέρμα. Γι' αυτό ενδέχεται να ευθύνονται οι αλλαγές στο περιβάλλον, στις συνήθειες του φαγητού, στον τρόπο ένδυσης και στο ρυθμό της ζωής.31 Αυτή η αρνητική τάση διαπιστώνεται στα ολοένα αυξανόμενα περιστατικά ανδρικής στειρότητας, παρ' όλο που και πολλές γυναίκες πάσχουν από στειρότητα. Αυτή η κατάσταση απαιτεί ιατρική θεραπεία και οι μέθοδοι που ακολουθούνται ή βρίσκονται υπό ανάπτυξη είναι οι εξής:
    •    χρησιμοποίηση φαρμάκων και ιδιαίτερα ορμονών,
    •    βελτίωση in vitro (στο σωλήνα) της ποιότητας του σπέρματος: επιλέγοντας σπέρμα με επιθυμητές ιδιότητες - κινητικότητα, γονότυπος - δια μέσου φυγοκέντρησης, φιλτραρίσματος με ίνες γυαλιού, θέτοντας σε λειτουργία την ενεργοποιητική ιδιότητα της μήτρας, προσθέτοντας στο εργαστήριο διεγερτικές του σπέρματος ουσίες και ακολούθως εισάγοντας το επιλεγμένο σπέρμα είτε στη μήτρα - ενδομητριακή εμφύτευση - είτε στο κατώτερο μέρος της κοιλιακής χώρας - αμεση κοιλιακή εμφύτευση.
    •    γονιμοποίηση του ωαρίου στο σωλήνα (Fivete). Στο στάδιο των εργαστηρια-κών δοκιμών βρίσκονται διάφορες παραλλαγές της μεθόδου όπως η εισαγωγή του σπέρματος στο κυτταρόπλασμα ή στον περιβιτελλινικό χώρο του ωαρίου.31


Η τεχνητή γονιμοποίηση χρησιμοποιείται επιτυχώς τις τελευταίες δεκαετίες. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Βέλγιο πριν από 25 χρόνια με τη χρήση σπέρματος είτε του συζύγου της ασθενούς, είτε ενός δωρητή. Πρόσφατα, χρησιμοποιήθηκαν μέθοδοι που περιλαμβάνουν τη δωρεά γονιμοποιημένων ωαρίων ή εμβρύων και έδωσαν ενθαρρυντικά, αν και περιορισμένα, αποτελέσματα.28
Τέτοιοι επιστημονικοί νεωτερισμοί έχουν πολλές ηθικές επιπλοκές. Αυτές οι εξελίξεις δίνουν ελπίδα σε ανθρώπους που επιθυμούν να κάνουν παιδιά. Σε γενικές γραμμές, καμμία από τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται δεν είναι δυνατόν να απορρίπτεται εκ των προτέρων. Κάθε περίπτωση που ανακύπτει πρέπει να αναλύεται ξεχωριστά.

Καθώς οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται απαιτούν μεγάλη επιστημονική γνώση, ενδέχεται η εφαρμογή τους να προξενήσει αμηχανία στους απλούς ανθρώπους και να οδηγήσει σε παρεξήγησεις. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι χρήσιμο να ζητείται η βοήθεια συγκεκριμένων ιδρυμάτων, όπως είναι τα κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού. Το προσωπικό των κέντρων αυτών αναμένεται να μπορεί να δώσει υψηλού επιστημονικού επιπέδου λύσεις στα προβλήματα των πελατών.

Οι επόμενες βιο-ηθικές οδηγίες μπορούν να χρησιμεύσουν ως βοήθεια σε όσους ασχολούνται με τεχνητή εμφύτευση ή γονιμοποίηση σε σωλήνα:28,32

    •    πρέπει να διαφυλάσσεται η ανεξαρτησία και το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής κάθε ανθρώπινου όντος. Στη διαμόρφωση της επιλογής τους τα άτομα πρέπει να συμβουλεύονται, να πληροφορούνται σωστά και να υποστηρίζονται από τα μέλη του κέντρου οικογενειακού προγραμματισμού, τα οποία, εντούτοις, δεν θα πρέπει να παίρνουν αποφάσεις για λογαριασμό τους.
    •    καθώς οι ανωτέρω τεχνικές εμπλέκουν έναν αριθμό ατόμων - το μελλοντικό παιδί, τους πιθανούς γονείς, το δότη σπέρματος/ωαρίου, το βοηθητικό προσωπικό, το γιατρό - είναι αναγκαίο να εξεταστούν προσεκτικά τα συμφέ-ροντα όλων των εμπλεκόμενων προσώπων.
    •    χρειάζεται, επίσης, να δοθεί έμφαση στο μέλλον του παιδιού. Γι' αυτό το λόγο, ιδιαίτερη έμφαση αποδίδεται στην ικανότητα των πιθανών γονέων να ανταπε-ξέλθουν στις υλικές και πνευματικές ανάγκες του παιδιού και να εξασφαλί-σουν την αρμονική του ανάπτυξη.
    •    τα πλεονεκτήματα της τεχνητής εμφύτευσης/γονιμοποίησης οφείλουν να ξεπερνούν τους πιθανούς ιατρικούς και ψυχολογικούς κινδύνους: η αρχή αυτή αποτελεί προϋπόθεση για την πραγματοποίηση των ανωτέρω διαδικασιών.28
Σύμφωνα με τις βιο-ηθικές κατευθυντήριες γραμμές, έτσι όπως καθορίστηκαν από τον καθηγητή Massarenti από τη Γενεύη, χρειάζεται να ληφθούν υπόψιν οι εξής αρχές:32
    •    μη-γενίκευση: κάθε πρόβλημα εξετάζεται από διαφορετική σκοπιά.
    •    μη-ταυτοποίηση: καθώς τα πράγματα και οι άνθρωποι είναι περιπλοκότεροι από κάθε σύστημα κατηγοριών, συνιστάται η αποφυγή ταξινόμησής τους σε κατηγορίες, εκτός αν είναι απαραίτητο.
    •    αυτο-συγκέντρωση: καθένας οφείλει να επιβάλει συνειδητό έλεγχο στις παρορμήσεις του.
Αυτές οι αρχές πρέπει, επίσης, να εφαρμόζονται και στα άλλα θέματα υπό εξέταση, κυρίως στα θέματα ηθικής σε σχέση με την τεχνητή εμφύτευση/ γονιμοποίηση.

Θάνατος και Ευθανασία

Η πρόοδος της επιστήμης άλλαξε τη στάση μας απέναντι στο θάνατο. Ενώ στο παρελθόν ο θάνατος είχε θεωρηθεί ως το αποτέλεσμα της απώλειας όλων των ζωτικών λειτουργιών της αναπνοής, της λειτουργίας της καρδιάς και ούτω καθ' εξής, σήμερα ένας άνθρωπος μπορεί να θεωρηθεί νεκρός, όταν η καρδιά του χτυπάει και η αναπνοή υποβοηθάται από μία συσκευή.

Αυτός είναι ο επονομαζόμενος εγκεφαλικός θάνατος. Εφόσον επιβεβαιωθεί ο θάνατος του εγκεφάλου ενός ανθρώπου, τότε μόνο θεωρείται νεκρός και τα όργανα και οι ιστοί του σώματός του μπορούν να χρησιμεύσουν προς όφελος αυτών που τα χρειάζονται. Αν και τα νομικά προβλήματα που συνδέονται με την κατάσταση του εγκεφαλικού θανάτου, έχουν κατά κύριο μέρος υπερνικηθεί, με τη θέσπιση λεπτομερών κανονισμών, τα βιο-ηθικά προβλήματα παραμένουν, ειδικά όταν εμπλέκονται θρησκευτικές αντιλήψεις. Επιπρόσθετα, ιδιαίτερα στην περίπτωση ενός εγκεφαλικού τραύματος, ενδέχεται να είναι εξαιρετικά δύσκολο, εάν όχι αδύνατον, να βεβαιωθεί με απόλυτη σιγουριά ότι η απώλεια της εγκε-φαλικής λειτουργίας είναι ανεπανόρθωτη. Τί γίνεται στην περίπτωση που κατα-γραφεί κάποια ασήμαντη ηλεκτρική δραστηριότητα;

Πιο πρόσφατη είναι η εισαγωγή του νεοφλοιώδους θανάτου. Αυτή η περίπτωση έπεται της χρόνιας καταστάσεως του κλινικού θανάτου (φυτό) όπου παρατηρείται απολυτη αναισθησία με διατήρηση των φυσιολογικών λειτουργιών και των οφθαλμών ανοικτών. Σε ορισμένες περιπτώσεις κανένας γιατρός δεν μπορεί να προβλέψει το τελικό αποτέλεσμα. Μετά από πολλούς μήνες σε αυτή την κατάσταση, οι άνθρωποι συνήθως, ανακτούν τις αισθήσεις τους, πράγμα που υπο-δεικνύει ότι ο νεοφλοιώδης θάνατος ενδέχεται να είναι μία λανθασμένη διάγνωση.

Στην περίπτωση της ακινητικής αλαλίας μόνο η μπροστινή περιοχή του εγκεφάλου καταστρέφεται. Ο ασθενής περνάει τον καιρό του έχοντας ανοικτά τα μάτια του και δείχνει να παρατηρεί με προσοχή όλα τα αντικείμενα γύρω του με εξαιρετικά έντονο ενδιαφέρον. Ομως, η πραγματοποίηση οποιασδήποτε επαφής μαζί του είναι αδύνατη. Πρέπει, επίσης, να ληφθούν υπόψιν τα εξής:

    •    η κατάσταση του λήθαργου, η οποία ενδέχεται να διαρκέσει πάνω από μία δεκαετία,
    •    η περίπτωση της ολικής παράλυσης των άκρων και των μυών που σχετίζονται με την ομιλία, με ανάκτηση των αισθήσεων. Σε αυτήν την περίπτωση, μόνο η γνώση της ειδικής γλώσσας της κινήσεως των οφθαλμών δίνει τη δυνατότητα στον ασθενή να έρθει σε επαφή με τους άλλους.
Η ηθική θέση όλων αυτών των καταστάσεων παραμένει ασαφής. Αυτά τα προβλήματα αντιμετωπίζονται σε βάθος στο βιβλίο που εκδόθηκε από τον W. Demeester De Meyer,28 όπου εξετάζονται θέματα που αφορούν στο ζήτημα της ευθανασίας. Ο συγγραφέας διακρίνει ανάμεσα σε:
    •    βοήθεια προς το πρόσωπο που πεθαίνει: ανακουφίζοντας τον πόνο του και αλλάζοντας την κατάσταση συνείδησης του ασθενούς,
    •    ορθοθανασία: αφήνοντας τον ανίατο ασθενή να πεθάνει από μόνος του, αποφεύγοντας τις περαιτέρω προσπάθειες για παράταση της ζωής του,
    •    παθητική ευθανασία: η αποφυγή οποιασδήποτε ιατρικής θεραπείας, που έχει σκοπό την καθυστέρηση του θανάτου,
    •    ενεργητική ευθανασία: η διακοπή της ζωής ενός ανθρώπου χωρίς πόνο, ύστερα από απαίτησή του και με σκοπό να εμποδίσει το πρόσωπο από το να υποφέρει,
    •    βοήθεια σε αυτοκτονία: η βοήθεια προς ένα πρόσωπο στο να αφαιρέσει την ίδια του τη ζωή.


Αυτά τα προβλήματα προκάλεσαν πρόσφατα τη λήψη ειδικών μέτρων, καθώς υπάρχουν πολλά περιστατικά σοβαρών ασθενειών, όπως ο καρκίνος, ή οι διαταραχές της εγκεφαλικής κυκλοφορίας του αίματος, τα οποία οδηγούν σε μία ανίατη, ανεπανόρθωτη βλάβη, που συνδέεται με περιόδους παρατεταμένου πόνου. Παρ' όλα αυτά υπάρχει ακόμη διαμάχη για τα συναφή νομικά και βιο-ηθικά προβλήματα.

Η ευθανασία θεωρείται ισότιμη με φόνο στη νομοθεσία ορισμένων κρατών, όπως είναι π.χ. η Γαλλία.28 Την ίδια στιγμή, η Γαλλική νομοθεσία δεν θεωρεί ως πράξη τιμωρητέα τη βοήθεια προς αυτοκτονία.28 Ενα σχέδιο νόμου, που προτάθηκε πρόσφατα από την Επιτροπή Αναθεώρησης του Ποινικού Δικαίου στην Αγγλία, επιτρέπει την παθητική ευθανασία με διακοπή της ιατρικής θεραπείας, σε περιπτώσεις όπως το ανεπανόρθωτο κώμα. Ο Αγγλικός νόμος, όμως, δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα στη βοήθεια προς αυτοκτονία και στο φόνο. Αυτές οι διαφορές στη νομοθεσία υπογραμμίζουν την περιπλοκότητα των βιο-ηθικών προβλημάτων, που ζητούν ακόμα λύσεις.



Ανθρώπινα Οργανα και Ιστοί
Με την πρόοδο στην καλλιέργεια ιστών και κυττάρων, ανέκυψε το ηθικό-νομικό πρόβλημα που αφορά στην ιδιοκτησία των ιστών/κυττάρων, που διατη-ρούνται στο εργαστήριο. Ανήκουν στο δωρητή ή σ' αυτούς που ασχολήθηκαν με την καλλιέργειά τους; Εχουμε ήδη αναφέρει το ερώτημα αυτό, σε μία ιδιαίτερα περίπλοκη παραλλαγή, όταν δηλαδή ο ιστός ανήκει σε ένα έμβρυο. Ενα επίσης περίπλοκο θέμα ανακύπτει, όταν ένα νεογέννητο μωρό είναι ο δότης αιματοκυττάρων, τα οποία έχει ζωτική ανάγκη κάποιος άλλος.

Το θέμα της ιδιοκτησίας συνδέεται στενά με το θέμα της νομιμότητας του εμπορίου ανθρωπίνων σωματικών οργάνων και ιστών. Οπως έχει αναφερθεί, τα Βρετανικά νοσοκομεία αγόραζαν νεφρά στην τιμή των 2.500 έως 3.360 λιρών ανά όργανο.9 Η σκέψη που κυριαρχεί αυτή τη στιγμή είναι να τεθούν φραγμοί στην εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων οργάνων και ιστών. Παρ' όλα αυτά, δεν έχουν ακόμα αναπτυχθεί επαρκώς κάποιες εναλλακτικές λύσεις, στη διάθεση, με αυτόν τον τρόπο, τμημάτων του ανθρωπίνου σώματος.

Ενας δωρητής νεφρού, μετά τη μεταμόσχευση, μένει με ένα μόνο νεφρό. Ανεξάρτητα από το αν δελεάζεται από τα οικονομικά ανταλλάγματα, που του προσφέρονται για τη δωρεά του νεφρού, ή επιθυμεί να σώσει τη ζωή ενός συγγενή του, το ηθικό και νομικό καθήκον του γιατρού είναι να πληροφορήσει σωστά τον εθελοντή για τους πιθανούς κινδύνους που συνδέονται με τη δωρεά αυτή. Για παράδειγμα, μία νέα κοπέλα, που σώζει την αδελφή της προσφέροντας το νεφρό της,33 αντιμετωπίζει τον κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών προβλημάτων κατά τη διάρκεια μίας μελλοντικής εγκυμοσύνης.

Τα άλλα ζωτικά όργανα που μεταμοσχεύονται, η καρδιά, το συκώτι και το πάγκρεας, δεν βρίσκονται εις διπλούν, σε αντίθεση με τα νεφρά. Κατά συνέπεια, το βιο-ηθικό θέμα είναι ότι το άτομο που περιλαμβάνεται σε μία λίστα αναμονής για μεταμόσχευση οργάνου, στην ουσία περιμένει το θάνατο κάποιου άλλου προσώπου. Ο δότης αυτός θα είναι κατά προτίμηση ένας νέος, υγιής άνθρωπος, ο ξαφνικός θάνατος του οποίου θα οφείλεται σε ατύχημα. Το θέμα έχει διαστάσεις τόσο νομικές όσο και ηθικές και περιλαμβάνει τα δικαιώματα των μελών της οικογενείας σε σχέση με τα όργανα του αποθανόντος.

Εχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν ως προς τη μεταμόσχευση ή όχι των οργάνων του συγγενή τους; Αυτά τα σοβαρά ηθικά ερωτήματα κατά ένα μεγάλο μέρος δεν υφίστανται, εάν έχει ήδη δοθεί η συγκατάθεση του δωρητή για μεταμόσχευση οργάνου. Με το να συγκατατίθεται κάποιο πρόσωπο από πριν στη χρήση των οργάνων πρός όφελος των άλλων, παίρνει μία εξαιρετικά σημαντική βιο-ηθική αποφαση, καθώς είναι εκ των προτέρων έτοιμος να βοηθήσει τους άλλους στην πραγματοποίηση του δικαιώματος προς το ζείν.

Στόχοι
    •    να αναπτυχθεί η ηθική και φιλοσοφική βάση για αρμονική συνεξέλιξη της ανθρωπότητας και του βιο-περιβάλλοντος,
    •    να προωθηθούν οι βιοκεντρικές ηθικές αξίες που οδηγούν στο βιο-πολιτισμό, εξασφαλίζοντας καλύτερη υγεία και ποιότητα ζωής,
    •    να ευαισθητοποιηθεί το κοινό ως προς την ανάγκη αντιμετώπισης των ηθικών διλημμάτων που προκαλούνται από την πρόοδο της τεχνολογίας,
    •    να επανέλθει η ηθική υπευθυνότητα απέναντι στα δικαιώματα του βίου,
    •    να γίνει κατανοητή η αλληλεξάρτηση ανάμεσα σε όλες τις μορφές ζωής,
    •    να διαφωτισθούν οι ηθικές διαστάσεις που προκύπτουν από τις εφαρμογές της σύγχρονης βιο-τεχνολογίας.






Βιβλιογραφία
    1.    Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., Oleskin, A. Biopolitics - The Bio-Environment - Bio-Syllabus, Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα, 1992
    2.    Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1985) Βιοπολιτική - Διαστάσεις της Βιολογίας, Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    3.    Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1990) Βιοπολιτική - Η Θεωρία του Βίου. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    4.    Βλαβιανού-Αρβανίτη, Α., (1991). "International University for the Bio-Environment", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.25-43. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    5.    Βλ. κεφάλαιο Βιο-Νομοθεσία του παρόντος τόμου.
    6.    Berry, T., (1988) The Dream of the Earth. Sierra Club Books, San Francisco.
    7.    Harre, R., (1991) "The Problem of the Definition of Bios", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.125-131. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    8.    Margulis, L., (1981) Symbiogenesis in Cell Evolution, New York.
    9.    Debry, J.M., (1990) "Les chiffres qui comptent", Athena, αρ.63, σελ.32.
    10.    Debry, J.M., (1991) "Le projet gιnome humain", σελ.25-31 Athena, αρ.71.
    11.    Vignal, C., (1990) "Amιnager et mιnager l'environnement", Athena, αρ.65, σελ.25-31.
    12.    Huisingh, D., (1989) "Good Environmental Practices-Good Business Practices", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.310-320 Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    13.    Simonis, U.E., (1989) "Industrial Restructuring for Sustainable Development-Three Strategic Elements", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.289-309. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    14.    Κυριακοπούλου, K., (1991) "Bios and Business", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.211-213. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    15.    Karakullukcu, O., (1991) "Bios and Developing Economies", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.214-216. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    16.    Manakov, M.N., και Gradova, N.B., (1991) "Industrial Biotechnology and Biopolitical Problems", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ. 152-162. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    17.    Μανιάτης, Μ.Γ., (1989) "Progress of Biological Sciences and the Future of Bios", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.140-143. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    18.    Μανιάτης, Μ.Γ., (1988) "Bio-Engineering: Medical Dimensions", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος I, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.239-242. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    19.    Huisingh, D., (1990) "Waste Reduction and Pollution Prevention at the Source: The Imperative for Sustainable Societies", Workshop on Renewable Energy and Clean Τechnology, σελ.19-25. 16-18 Μαϊου, Storstrom, Δανία.
    20.    Woolard, E.S., Jr., (1990) "Environmental Stewardship", Workshop on Renewable Energy and Clean Technology, σελ.23. 16-18 Μαϊου, Storstrom, Δανία.
    21.    Whiter, G., (1991) "Motivation of Personnel for more Environmental Protection in Practice", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.202-210. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    22.    Carroll, J.E., (1989) "Destruction of the Amazon and the Preservation of Bios", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.408-418. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    23.    Debry, J.M., (1990) "Bioιthique: le Group de Milazzo", Athena, αρ.63., σελ.33.
    24.    Biname, G., (1991) "La Rιvolution Gιnιtique", Athena, αρ.72, σελ.4-5.
    25.    Debry, J.M., (1991) "L'experimentation animale en question", Athena, αρ 70., σελ.11-13.
    26.    Debry, J.M., and Van Maele-Fabry, G., (1990) "Les animaux sauvages: un commerce odieux", Athena, αρ.66, σελ.19-27.
    27.    Τρωιάνος, Σ., (1991) "The embryo in Byzantine Canon Law", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος III, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.179-184. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    28.    Demeester-De Meyer, W., (1987) "Bioιthique dans les Annιes '90", τομ.I-II. Omega Editions, Gent
    29.    King of Spain, Juan Carlos I. Act 42/1988, of 28th December, on the Donation and Utilization of Human Fetus and Embryos or of their Cells, issues and Organs (@Boe N 314, of 31st December 1988).
    30.    Susanne, C., (1989) "Genetic Engineering - Ethical Dimensions", Βιοπολιτική - το Βιο-Περιβάλλον - Τόμος II, (Α. Βλαβιανού-Αρβανίτη, Εκδ.), σελ.48-54. Διεθνής Οργάνωση Βιοπολιτικής, Αθήνα.
    31.    Debry, J.M., (1988) "Seminologie: quand le gamete se fait rare", Athena, αρ.46, σελ.41-50.
    32.    Herbecq, P., (1991) "L'insoutenable manipulation de l'etre", Athena, αρ.70, σελ.36-39.
    33.    Video Tape The Gift of Life. Η.Π.Α.
    34.   


http://www.biopolitics.gr/HTML/PUBS/SYLLAB/greek/ethicd.htm

Read more...

Παγκόσμια Ημέρα της Φωτογραφίας

>> Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

http://motleynews.net/2011/07/06/electron-microscopic-scans-of-the-insects-among-us/

http://news.nationalgeographic.com/news/2011/01/

http://amazingintheworld13.blogspot.com/2011/02/ever-best-nature-photography-of-2011.html
http://yokotrix.blogspot.com/2010/12/best-dramatic-animal-photo-2011.html


http://www.imageblogs.org/





http://www.worldphotoday.org/

Read more...

"Γεωβοτανική Έρευνα της Σαλαμίνας, Αίγινας και μερικών άλλων Νησιών του Σαρωνικού Κόλπου" - Ειρήνης Βαλλιανάτου, Βιολόγου

Φωτογραφία: Centaurea achaia Boiss.; ex Herb. Zool.-Bot. Ges. Wien. http://ww2.bgbm.org/herbarium/Access.cfm?CurrentPage=9&Col=4&IsoCode=GR&Fam=Compositae&SubColl=all&Genus=all&FullNameCache=all

Η εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής με τίτλο «Γεωβοτανική έρευνα της
Σαλαμίνας, της Αίγινας και μερικών άλλων νησιών του Σαρωνικού Κόλπου» μου
ανατέθηκε το Φεβρουάριο του 1987.
Η εργαστηριακή έρευνα πραγματοποιήθηκε κυρίως
στο Εργαστήριο Συστηματικής Βοτανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η εργασία
υπαίθρου ολοκληρώθηκε το 1994 και στα τέλη του ίδιου έτους έγινε η τελική παρουσίαση
των αποτελεσμάτων της έρευνάς μου στην τριμελή συμβουλευτική επιτροπή, που είχε
ορισθεί από τη Γενική Συνέλευση του Τμήματος Βιολογίας.

Σκοπός της παρούσας έρευνας
Η βοτανική έρευνα για τα νησιά του Σαρωνικού Κόλπου, τα οποία βρίσκονται κοντά
στην Αττική, ήταν έως τώρα ελλειπής, ελάχιστη ή και ανύπαρκτη. Ίσως μάλιστα αυτή η
γειτνίαση είναι η αιτία για το μικρότερο ενδιαφέρον των βοτανικών για τα νησιά αυτά σε
σχέση με τα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου. Εξαιτίας του παραπάνω γεγονότος κρίθηκε
αναγκαία η διεξαγωγή μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης βοτανικής έρευνας για την περιοχή
αυτή, η οποία και μας ανατέθηκε. Αξίζει επίσης να σημειώσουμε ότι ιδιαίτερα για την
Αίγινα μόνο ένα μέρος των διαθέσιμων πληροφοριών από προηγούμενες έρευνες έχει
δημοσιευθεί και για τη Σαλαμίνα αυτό ισχύει σε μικρότερο βαθμό (βλέπε και Greuter et al.
1976). [...]

Στην περιοχή έρευνάς μας περιλαμβάνονται τα μεγάλα νησιά Σαλαμίνα και Αίγινα
καθώς και οι νησίδες και βραχονησίδες Παχάκι, Πάχη, Ρεβυθούσα, Μακρόνησος, Κυράδες
(Μεγάλη και Μικρή Κυρά), Αρπηδόνη, Άγιος Γεώργιος, Ψυττάλεια, Πούλισες, Κανάκια,
Περιστέρια (Δυτική και Ανατολική νησίδα), Πέρα, Διαπόριοι (τρεις από αυτές, οι: Άγιος
Θωμάς, Άγιος Ιωάννης και Μολάδι), Πρασού, Λαγούσες (δύο από αυτές, η Παναγίτσα και η
Λαγούσα) και Μονή, που βρίσκονται γύρω και ανάμεσά τους (Εικ. 1).
Κύριος σκοπός της έρευνας αυτής είναι η λεπτομερής και με σύγχρονες μεθόδους
μελέτη της χλωρίδας και της βλάστησης των παραπάνω νησιών και η συσχέτισή τους με τους
οικολογικούς παράγοντες.



ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ- ΣΧΟΛΗ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ - ΤΜΗΜΑ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ- ΤΟΜΕΑΣ  - ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΝΟΜΙΚΗΣ - ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΒΟΤΑΝΙΚΗΣ 


[...] Η Σαλαμίνα (Θεοφανίδης 1933, Βιολατζής κ. άλ. 1992, Σιμόπουλος 1999α, 1999γ)
είναι περισσότερο γνωστή για την ομώνυμη ναυμαχία ανάμεσα στους Έλληνες και τους
Πέρσες, η οποία έλαβε χώρα στα ανατολικά της το 480 π.Χ.

Κατά τους αρχαιότατους χρόνους η Σαλαμίνα αποτελούσε αυτόνομο κράτος με
βασιλιάδες του γένους των Αιακιδών. Στη θέση Κολόνες βρέθηκαν τα ερείπια της πόλης
εκείνης της εποχής. Κατά τους ιστορικούς χρόνους η πόλη μεταφέρθηκε κοντά στα σημερινά
χωριά Αμπελάκια και Καματερό, όπου διακρίνονται ερείπια τειχών και αρχαίων οικοδομημάτων.

Η αύξηση της δύναμης των Μεγάρων υπήρξε η κύρια αιτία της κατάπτωσης
της Σαλαμίνας και της στέρησης της αυτονομίας της. Την κατέλαβαν οι Μεγαρείς, ενώ
αργότερα αποτέλεσε κράτος υπό την αθηναϊκή κυριαρχία. Κύρια προϊόντα της ήταν το
κρασί, το λάδι, τα πτηνά, το τυρί και το μέλι. Όταν το 318 π.Χ. οι Αθηναίοι πολεμούσαν με
τον Κάσσανδρο, οι Σαλαμίνιοι ενώθηκαν με τους Μακεδόνες, γεγονός που εξόργισε τους
Αθηναίους κι έτσι, όταν το 232 π.Χ. πήραν ξανά το νησί στα χέρια τους, έδιωξαν όλους τους
κατοίκους και το μοίρασαν σε Αθηναίους κληρούχους. Όταν ο Παυσανίας επισκέφθηκε το
νησί περί το 170 μ.Χ. η πόλη ήταν ερειπωμένη.

Κατά το 12ο αιώνα η Σαλαμίνα είχε γίνει, όπως και η Αίγινα, ορμητήριο κουρσάρων.
Το 1204 το νησί περιήλθε στους Ενετούς, ενώ το 14ο αιώνα πλήρωνε φόρο στο Βυζαντινό
διοικητή της Μονεμβασίας. Από το Μεσαίωνα επικράτησε για το νησί το όνομα Κόλουρις ή
Κούλουρις. Αυτό δεν έχει σχέση με το σχήμα του νησιού αλλά με το όνομα του ακρωτηρίου
που βρίσκεται κοντά στην πόλη των ιστορικών αρχαίων χρόνων (σημερινή Πούντα), το
οποίο μεταδόθηκε σε όλο το νησί. Γύρω στα μέσα του 17ου αιώνα η περιοχή του Σαρωνικού
ήταν βασίλειο των κουρσάρων. Η Σαλαμίνα υπέστη επιδρομή το 1667 και λεηλατήθηκε.
Απέμειναν μόνο 400 ψυχές που κατοικούσαν στην πόλη της Κόλουρις αλλά κρύβονταν σε
σπήλαια για τον φόβο των κουρσάρων. Ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και
την αλιεία. Παρήγαν επίσης κατράμι και στάχτη για τους Αθηναίους σαπουνάδες.

Στις αρχές του 19ου αιώνα ο πληθυσμός υπολογίζεται σε 5000 ψυχές. Το 1881
εγκαταστάθηκε στη Σαλαμίνα ο Ναύσταθμος. Το 1928 ο πληθυσμός της ανέρχεται στους
15.200 κατοίκους, που ασχολούνται κυρίως με την αλιεία και εργάζονται σε διάφορες
υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυστάθμου. Την εποχή αυτή το νησί παράγει σιτάρι, κρασί και
λάδι, ενώ γίνεται και εξαγωγή ρετσινιού και άλλων δασικών προϊόντων από τα δάση του
νοτίου τμήματός του. Το 1961 έχει πληθυσμό 21.200 κατοίκους, ενώ με στοιχεία της
απογραφής του 1991 και του 2001, ζουν στη Σαλαμίνα μόνιμα 34.272 και 28.385 κάτοικοι
αντίστοιχα. Ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες το νησί έχει εξελιχθεί σε παραθεριστικό κέντρο
με πολλαπλάσιους από το σταθερό πληθυσμό μόνιμους παραθεριστές, με αποτέλεσμα
σήμερα οι ακτές του νησιού να έχουν γεμίσει παραθεριστικούς οικισμούς, οι οποίοι
εκτείνονται ακόμη και μέσα σε πευκόφυτες εκτάσεις.


Σήμερα, όπως προκύπτει και από δικές μας παρατηρήσεις, καλλιεργούνται κυρίως
ελιές αλλά και φιστικιές, εσπεριδοειδή, αμυγδαλιές, συκιές, σιτηρά και κηπευτικά. Έτσι τα
πεδινά καταλαμβάνονται είτε από κτίσματα είτε από καλλιέργειες. Το μεγαλύτερο μέρος των
κατοίκων εργάζεται ωστόσο στις υπηρεσίες του Ναυστάθμου, ενώ ένα μέρος ασχολείται με
την αλιεία. Κτηνοτρόφοι, με κοπάδια αιγοπροβάτων, βρίσκονται σε λίγα μέρη του νησιού.

Στον Άγιο Γεώργιο, κατά την αρχαιότητα είχε ιδρυθεί πορφυρείο, όμως το νησί έμεινε
ακατοίκητο μέχρι τον 20ό αιώνα, οπότε χτίστηκε σε αυτό λοιμοκαθαρτήριο. Από το 1946
και για δύο δεκαετίες λειτούργησε εκεί πειραματικό οστρεοτροφείο. Τις τελευταίες δεκαετίες
το λοιμοκαθαρτήριο μετατράπηκε σε ψυχιατρείο, το οποίο σταμάτησε να λειτουργεί το 1978,
όταν το νησί έγινε τμήμα του Ναυστάθμου (Βιολατζής κ. άλ. 1980). Σήμερα βρίσκονται
πάνω στο νησί τα ερείπια από τα οικήματα του ψυχιατρείου, που ήταν αρκετά (κατά την
απογραφή του 1961 ζούσαν στον Άγιο Γεώργιο 506 άτομα) και μόνο ένα οίκημα
χρησιμοποιείται από το Ναύσταθμο. Τη δεκαετία του 1980 κατασκευάσθηκε τεχνητός
ισθμός, ο οποίος ενώνει το νησί με την απέναντι ακτή της Σαλαμίνας, που ανήκει επίσης στο
Πολεμικό Ναυτικό.

Συνδεδεμένες με τεχνητό ισθμό μεταξύ τους και με την απέναντι ακτή της Αττικής
είναι και οι δύο Κυράδες, οι οποίες επίσης ανήκουν στο Ναύσταθμο. Το γεγονός αυτό έχει
καταστρέψει μεγάλο μέρος της Μικρής Κυράς, ενώ στη Μεγάλη Κυρά έχουν γίνει και άλλα
έργα από το Πολεμικό Ναυτικό.

Η βραχονησίδα Αρπηδόνη, που είναι και αυτή ιδιοκτησία του Πολεμικού Ναυτικού,
έχει αποφύγει τις ανθρώπινες δραστηριότητες

Η Ψυττάλεια (Λυκούδης 1934, Βιολατζής κ. άλ. 1994, Σιμόπουλος 1999α) είναι
γνωστή από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξε σπουδαιότατο
ρόλο λόγω της στρατηγικής της θέσης. Σύμφωνα με το Στράβωνα (Stravon 1853) η
Ψυττάλεια κατά την αρχαιότητα ήταν ακατοίκητη, ενώ κατά το Μεσαίωνα έβρισκαν εκεί
καταφύγιο πειρατές.

Το 1204 πέρασε στους Ενετούς, όπως και όλη η περιοχή, παρέμεινε
όμως ακατοίκητη. Κατά τους χρόνους της τουρκικής δουλείας αναφέρεται και ως
Λιψοκουτάλα (Λειψοκουτάλα) λόγω του σχήματός της. Την περίοδο αυτή ήταν επίσης
ακατοίκητη, κατάφυτη και ζούσαν εκεί λαγοί και αγριοκούνελα. Μάλιστα κατά το 17ο
αιώνα προμηθεύονταν από αυτήν ξύλα τα καράβια που φόρτωναν στον Πειραιά. Το 1856
χτίστηκε φάρος στο νησί και μέχρι πρόσφατα κατοικείτο από τον εκάστοτε φαροφύλακα.
Πολύ αργότερα ιδρύθηκαν στο δυτικό άκρο της Ψυττάλειας φυλακές του Πολεμικού
Ναυτικού, οι οποίες λειτουργούσαν μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Μάλιστα κατά την απογραφή του 1951 στο νησί ζούσαν 74 άτομα (προσωπικό και κρατούμενοι των φυλακών) και το 1961, 80 άτομα. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών μας στο νησί (1986-1991)
υπήρχαν επίσης τάφοι επιφανών ανδρών, το κενοτάφιο του "Αφανούς Ναύτη", ένα μικρό
εκκλησάκι και μια μικρή καλλιεργημένη έκταση με κηπευτικά και λίγα δενδρώδη είδη δίπλα
στο φάρο. Κατά το 1986 ξεκίνησαν στο νησί έργα για τον πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο
καθαρισμό των λυμάτων και αποβλήτων του λεκανοπέδιου της Αττικής. Τα έργα, τα οποία
σήμερα έχουν ολοκληρωθεί, έχουν αφήσει άθικτο μόνο το δυτικό και το ανατολικό παράλιο
τμήμα του νησιού.

Η Μονή (Γιαννούλη 1986) είναι ένα ακατοίκητο νησί, το οποίο παλαιότερα ανήκε στη
Μονή Χρυσολεόντισσας και λεγόταν Μόνη. Από το 1913 λειτουργεί φάρος στο ΝΔ άκρο
της, ενώ στην κορυφή του νησιού χτίστηκε από τους Γερμανούς κατά το Δεύτερο
Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρητήριο. Το νησί έχει παραχωρηθεί στην Ελληνική Περιηγητική
Λέσχη και χρησιμοποιείται τα καλοκαίρια ως χώρος κατασκήνωσης. Για να εξυπηρετούνται
οι επισκέπτες χτίσθηκαν δύο καταστήματα, τα οποία λειτουργούν μόνο κατά τη θερινή
εποχή. Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού είναι περιφραγμένο και απρόσιτο στους επισκέπτες,
όμως έχουν εισαχθεί στη Μονή παγώνια, αγριοκούνελα και κρητικοί αίγαγροι, οι οποίοι
επιφέρουν καταστροφές στη χλωρίδα και τη βλάστηση με τη βόσκησή τους.

Για τα υπόλοιπα μικρά νησιά, οι ανθρώπινες δραστηριότητες είτε δεν υπάρχουν
(Πούλισες, Πρασού, Μολάδι), είτε είναι ήδη καταστροφικές (έργα φυσικού αερίου στη
Ρεβυθούσα που έχουν "εξαφανίσει" το νησί), είτε είναι περιορισμένης έκτασης, όπως ισχύει
για τα περισσότερα από αυτά. Πολλά από τα νησιά χρησιμοποιούνται από τους κατοίκους
των κοντινότερων ακτών ως χώροι βόσκησης γιδιών ή αγριοκούνελων και άλλων
θηραμάτων, οπότε χρησιμοποιούνται και ως χώροι κυνηγιού.

Σε κάποια από αυτά υπάρχουν εκκλησάκια ή φάροι (Άγιος Θωμάς, Άγιος Ιωάννης, Παναγίτσα, Λαγούσα) ή κτίσματα τα οποία σήμερα είναι ακατοίκητα (Παχάκι). Εκτός από τους κυνηγούς συχνοί επισκέπτες τους είναι οι ψαράδες, ενώ τα νησάκια τα οποία είναι πολύ κοντά στις ακτές τα προτιμούν και οι κολυμβητές (Παχάκι, Πάχη, νησίδες Περιστέρια). Τέλος, κοντά στη νησίδα Πέρα υπάρχουν και ιχθυοκαλλιέργειες.


Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η εγκατάσταση ανθρώπινων πληθυσμών στην περιοχή
που ερευνήσαμε, είναι μακραίωνη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι επεμβάσεις στα μεγάλα και
στα περισσότερα από τα μικρά νησιά να είναι ιδιαίτερα έντονες. Έτσι, οι ανθρώπινες
επιδράσεις στο περιβάλλον των νησιών γενικότερα και ειδικότερα στη χλωρίδα και τη
βλάστησή τους, ιδιαίτερα κατά τα τελευταία χρόνια, είναι σημαντικές.  [...]

Γεωβοτανική Έρευνα της Σαλαμίνας, Αίγινας και μερικών άλλων Νησιών του Σαρωνικού Κόλπου - Ειρήνης  Βαλιανάτ...







 22 Μαΐου 2011: Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας/ Η χλωρίδα και η πανίδα στο Όρος Αιγάλεω - Ποικίλο


Στη χώρα μας ψηφίστηκε πρόσφατα ο νόμος για τη διατήρηση της Βιοποικιλότητας. Διαβάστε ΕΔΩ το ιστορικό από την κατάθεση μέχρι τη ψήφιση του νόμου και "κατεβάστε" τα αρχεία που σας ενδιαφέρουν.

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011 Πριν από λίγες ημέρες (ΕΔΩ) είχαμε κάνει μια "προδημοσίευση" του άρθρου που έγραψε η κα Ειρήνη Βαλλιανάτου (Δρ. Βιολογίας, συτηματικός βοτανικός - φυτοκοινωνιολόγος, προϊσταμένη του "Βοτανικού Κήπου Ι.&Α.Ν.Διομήδους") με τίτλο "Αιγάλεω - Ποικίλο, Η κρυμμένη βιοποικιλότητα σε ένα βουνό - έκπληξη". Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΦΥΣΗ τ.132 και το δημοσιεύουμε σήμερα.

Το αφιερώνουμε στους πεζοπόρους, στους ποδηλάτες βουνού και σε όσους επισκέπτονται με σεβασμό το βουνό. Συνιστούμε να το διαβάσουν όλοι όσοι φιλοδοξούν να "προστατέψουν" το βουνό με τον "έναν ή τον άλλον τρόπο" και να πάρουν υπ΄ όψιν τους τις επιστημονικές, νομικές, ιστορικές προσεγγίσεις που παρουσιάζονται στην πρόταση για την

ΥΠΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΟΡΕΙΝΟΥ ΟΓΚΟΥ ΑΙΓΑΛΕΩ - ΠΟΙΚΙΛΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΩΣ ΕΝΙΑΙΟΥ ΟΙΚΟΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΑΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.

http://xpolis.blogspot.com/2011/05/22.html


Ειρήνη Βαλλιανάτου: "Αιγάλεω - Ποικίλο, Η κρυμμένη βιοποικιλότητα σε ένα βουνό - έκπληξη".

Read more...

Πόσα φυτά συνθέτουν τη χλωρίδα της Ελλάδας;

>> Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Φώτο: Globularia alypum (στουρέκι). Φωτογραφήθηκε την 27-2-2011. Είναι χαμηλός θάμνος διεσπαρμένος σε όλο το Ποικίλο, σε πετρώδεις θέσεις. Φυτό αρωματικό με καθαρκτικές ιδιότητες.  http://xaidari.blogspot.com/2011/03
Αν και η Ελλάδα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κέντρα βιοποικιλότητας στην Ευρώπη, δυστυχώς αυτή η ερώτηση δεν μπορεί ακόμη να απαντηθεί με ακρίβεια παρά μόνο κατά προσέγγιση. Αυτή τη στιγμή λοιπόν η απάντηση είναι ότι περίπου πάνω από 6.000 είδη και υποείδη συνθέτουν τη χλωρίδα της Ελλάδας.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ελλάδα κατέχει το 6% της έκτασης της Μεσογείου, αλλά το 26% της Μεσογειακής χλωρίδας με υψηλό ποσοστό ενδημισμού (~17-20%), αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντική είναι η έλλειψη ενός ολοκληρωμένου καταλόγου φυτών για την προστασία και τη διαχείριση του φυσικού περιβάλλοντος.

Την ακριβή απάντηση σε αυτό το σημαντικό ερώτημα θα έρθει να δώσει η έκδοση του πρώτου ολοκληρωμένου καταλόγου των φυτών της Ελλάδας. Η έκδοση του καταλόγου αποτελεί πρωτοβουλία της Ελληνικής Βοτανικής Εταιρίας μέσω της συγκρότησης Επιτροπής Συντονισμού για την κατάρτιση ενός επεξεργασμένου και με σχόλια καταλόγου Φυτών της Ελληνικής Χλωρίδας.

Στην Επιτροπή Συντονισμού συμμετέχουν πολλοί βοτανολόγοι της Ελλάδας, εκπροσωπώντας όλα τα πανεπιστήμια της χώρας μας, καθώς και ξένοι ερευνητές αναγνωρισμένου επιστημονικού κύρους με μακροχρόνια εμπειρία στη μελέτη της ελληνικής χλωρίδας.

Στην Πρέσπα και συγκεκριμένα στα γραφεία της Εταιρίας Προστασίας Πρεσπών (ΕΠΠ), στις 24 Ιουνίου, υπογράφθηκε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της Ελληνικής Βοτανικής Εταιρίας, της Επιτροπής Συντονισμού και του Βοτανικού Μουσείου του Βερολίνου βάσει της οποίας προδιαγράφονται τα επόμενα βήματα για την έκδοση του καταλόγου τον Ιούνιο του 2012.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι τα μέλη της Επιτροπής Συντονισμού συμμετέχουν εθελοντικά, ενώ η έκδοση χρηματοδοτείται από το Βοτανικό Μουσείο του Βερολίνου. Τα μέλη της Επιτροπής είναι οι:

Καθ. Παναγιώτης Δημόπουλος (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) – Συντονιστής, Καθ. Γρηγόρης Ιατρού (Πανεπιστήμιο Πατρών), Καθ. Στέλλα Κοκκίνη (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), Επικ. Καθ. Θεοφάνης Κωνσταντινίδης (Ε. & Κ. Πανεπιστήμιο Αθηνών), Καθ. Δημήτριος Τζανουδάκης (Πανεπιστήμιο Πατρών), Prof. Αrne Strid (Ørbæk, Denmark), Prof. Erwin Bergmeier (University of Göttingen, Germany), Dr. Thomas Raus (BGBM- Frei University Berlin, Germany).

Οι άνθρωποι της Εταιρίας Προστασίας Πρεσπών (ΕΠΠ)  είναι ιδιαίτερα περήφανοι  που η Πρέσπα επελέγη ως σημείο συνάντησης για την κατοχύρωση μίας τόσο σημαντικής συνεργασίας και αναμένουν  με ανυπομονησία την έκδοση του καταλόγου που μεταξύ άλλων θα συμβάλει σημαντικά στις δράσεις τους  για την προστασία της χλωρίδας της Πρέσπας η οποία ξεπερνά τα 1.500 είδη φυτών

http://www.gonatural.gr/?p=6434

Read more...

Λίμνη Κουμουνδούρου - Στο Φράγμα


Tα ΕΛΠΕ είναι ο κύριος και διαχρονικός ρυπαντής της Λίμνης Κουμουνδούρου. Πλήθος δημοσιευμένων επιστημονικών μελετών και ερευνών ενοχοποιούν το διυλιστήριο για την συνεχή εκροή πετρελαιοειδών προς την Λίμνη. Οι διαρροές των δεξαμενών εισχωρούν στα υπόγεια νερά τα οποία εκρέουν στη Λίμνη. Το ευαίσθητο οικοσύστημα της Λίμνης Κουμουνδούρου συχνά οδηγείται σε οριακές καταστάσεις (νεκρά ψάρια, ακόμα και ανάφλεξη περιοχής της λίμνης στο παρελθόν). Τα ΕΛΠΕ ουδέποτε αποδέχτηκαν τη συμμετοχή τους στο ρυπαντικό φορτίο της Λίμνης! Το 2009, μάλιστα, με επίσημη δήλωσή τους, απέκλειαν οποιαδήποτε συμμετοχή τους στην ρύπανση της Λίμνης με πετρελαιοειδή !


http://xaidari.blogspot.com/2011/08/blog-post_14.html

 Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τον Γ.Κ., ο οποίος εισπνέοντας τα τοξικά αέρια της λίμνης εδώ και τέσσερα χρόνια την "φωτογραφίζει" για να συμβάλλει στην ανάδειξη των ακραίων προβλημάτων της



Read more...

Η Σφαγή των Μαγιάτικων


Μάιος 2009  
Απάντηση σχετικά με τη γνησιότητα. Το βίντεο είναι απολύτως γνήσιο, το βάθο ήταν 22-30 μέτρα και η απόσταση απο την ακτή, 300 μέχρι 500. Το βίντεο, μαζί με το plot του GPS κατετέθη στο Λιμεναρχείο και μετά απο αυτό, ο τότε Λιμενάρχης, αναγκάστηκε να στείλει σήμα στα Χανιά, για να μετρήσουν το δίχτυ του γρι γρι, διότι το σκάφος ελέγχου, "δεν είχε μαζί του μέτρο" ούτε μπορούσε να "διαπιστώσει" το ακριβές βάθος. Φυσικα το ζαργανόδιχτο που τους δώσανε και μετρήσανε στα Χανιά, ήταν απολύτως νόμιμο.

http://kostasandreopoulos.blogspot.com/2011/07/blog-post_27.html


Read more...

>

>> Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011


Read more...

Βιβλίο: Περί της ελευθερίας των ιστολογίων (blogs)

>> Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Τα σύνθετα νομικά ζητήματα που έχουν προκύψει από την ευρύτατη χρήση των blogs στην Ελλάδα έχουν απασχολήσει μέχρι τώρα την αρθρογραφία στα επιστημονικά περιοδικά. Σε επίπεδο γενικής βιβλιογραφίας, υπάρχει το έργο του Μανώλη Ανδριωτάκη "Blogs: ειδήσεις από το δικό σου δωμάτιο", ο οποίος προσεγγίζει το θέμα από κοινωνιολογικής κι επικοινωνιακής πλευράς.

Μία νέα μονογραφία ξεδιπλώνει τον καμβά του νομικού τοπίου, από την σκοπιά της ελευθερίας των ιστολογίων και των περιορισμών αυτής της ελευθερίας. Μετά το βιβλίο της για τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, η Φερενίκη Παναγοπούλου - Κουτνατζή παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα έργο που αφηγείται από την αρχή την νομική περιπέτεια των blogs στην Ελλάδα.

Πρόκειται για μία νομική παρουσίαση, η οποία βεβαίως λαμβάνει υπόψη τα τεχνικά χαρακτηριστικά του νέου μέσου και τοποθετείται στα κρίσιμα ερωτήματα που έχουμε αντιμετωπίσει όσοι ασχολούμαστε με το δίκαιο της κοινωνίας της πληροφορίας, με απλή και εύληπτη γλώσσα που μπορεί να παρακολουθήσει και ο μη νομικός.

Η συγγραφέας αφιερώνει αρκετές σελίδες στην περιγραφή της λειτουργίας και της επιρροής των ιστολογίων στο δημόσιο χώρο, παρουσίαζοντας ενδιαφέροντα παραδείγματα που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά. Όπως η επίδραση των νομικών blogs στις ΗΠΑ - σε μία περίπτωση το Ανώτατο Δικαστήριο αναγκάστηκε να εκδόσει διορθωτική απόφαση, λόγω παράλειψης που είχε τονιστεί από νομικό ιστολόγο!

Η παρουσίαση του βιβλίου γίνεται με μία ροή από το γενικό προς το ειδικό, η οποία αποτελεί παράλληλα και μία χρονική εξελικτική πορεία: από τους συνταγματικούς κανόνες και το διεθνές δίκαιο, περνάει στο σύνθετο θέμα της άρσης του απορρήτου (όπου διαφωνεί με τις γνωμοδοτήσεις της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι δήθεν τα ψηφιακά ίχνη που αφήνει ο ανώνυμος χρήστης δεν καλύπτονται από το απόρρητο), διέρχεται από τις μυλόπετρες του δυσχερούς ζητήματος περί της εφαρμογής ή μη του νόμου περί Τύπου στα blogs, καθώς και της ευθύνης ή μη του ιστολόγου για τα σχόλια των αναγνωστών και βλέπει προς το μέλλον, στην ανάγκη υιοθέτησης ενός Κώδικα Δεοντολογίας Ιστολογίων.

Μέσα στις 120 σελίδες του πονήματος καλύπτεται έτσι οριζόντια κάθε πτυχή της προβληματικής, με το βλέμμα στις αντίστοιχες εξελίξεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. [...]

Περισσότερα: http://elawyer.blogspot.com/2011/08

Read more...

Καρκινογόνα κατάλοιπα (αμμοβολής) στο Θριάσιο

Το θέμα αυτό το γνωρίζουμε σχετικά καλά...
Τα κατάλοιπα της αμμοβολής, όχι μόνο των ναυπηγείων αλλά και της βιομηχανίας (γέφυρες, κατασκευές, δεξαμενές, διυλιστήρια κ.λπ,) πετιούνται όπου "λάχει" χωρίς να τηρούνται οι προδιαγραφές και οι νόμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ισχύουν και στη χώρα μας.
Και δεν πετιούνται μόνο τα κατάλοιπα της αμμοβολής όπου "λάχει" αλλά και τα δοχεία των χρωμάτων μετά τη χρησιμοποίησή τους.

Ίσως το πρόβλημα να έχει περιοριστεί όσον αφορά τα Ναυπηγεία (Σκαραμαγκά, Ελευσίνας κ.λπ) και τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Πειραιά - Περάματος - Σαλαμίνας, λόγω της συρρίκνωσης των εργασιών, οι συνέπειες πάντως της ρύπανσης παραμένουν ιδιαίτερα στο κόλπο της Ελευσίνας και ακόμα περισσότερο στον ιστορικό χώρο της Κυνοσούρας (Σαλαμίνα).

Υπενθυμίζουμε την έκθεση της Greenpeace (1999) για τα χρώματα που περιέχουν TBT (έχει απαγορευτεί διεθνώς από το 2001 η χρήση του στην παραγωγή):

"Η επιλογή των περιοχών αυτών έγινε με βάση την πυκνότητα διέλευσης και παρουσίας πλοίων. Πιο συγκεκριμένα, επιλέχθηκε μία περιοχή (Κυνοσούρα) όπου γίνεται αμμοβολή και απομάκρυνση των υφαλοχρωμάτων των πλοίων, δύο περιοχές με υψηλή κυκλοφορία πλοίων (Ικόνιο Πειραιά και Λιμάνι Θεσσαλονίκης) και δύο περιοχές χαμηλής κυκλοφορίας πλοίων (Λιμνιώνας/Σελήνια Σαλαμίνας και θαλάσσια περιοχή Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης).

Τα δείγματα στάλθηκαν για ανάλυση στο εξειδικευμένο εργαστήριο GALAB της Γερμανίας. Σε όλες ανεξαιρέτως τις περιοχές παρατηρήθηκαν υψηλές συγκεντρώσεις ΤΒΤ και μάλιστα σαφώς ανώτερες από το σχετικό όριο που έχει προτείνει το 1997 η διεθνής Σύμβαση Όσλο-Παρισιού για την Προστασία του ΒΑ Ατλαντικού (OSPAR) και το οποίο ορίστηκε σε 0,05 μg ΤΒΤ/Kg ιζήματος.

Συγκεκριμένα, οι συγκεντρώσεις ΤΒΤ κυμάνθηκαν από 85 έως 89.600 μg ΤΒΤ/Kg. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις παρατηρήθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, στην περιοχή της Κυνοσούρας, όπου πραγματοποιούνται αμμοβολές και απόρριψη του ΤΒΤ που περιέχεται στα υφαλοχρώματα απ' ευθείας στη θάλασσα

 (μια πρακτική που θεωρείται αδιανόητη σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες)."

Ωστόσο όπως σημειώσαμε ανωτέρω, παρά τον περιορισμό της αμμοβολής στα ναυπηγεία και στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, η αμμοβολή ως μέθοδος αποσκωρίασης και προετοιμασίας των επιφανειών συνεχίζεται σε βιομηχανικούς χώρους (διυλιστήρια, στέγαστρα, δεξαμενές κ.λπ), σε μεταλλικές γέφυρες κ.λπ.


[Δείτε το Video. Συγχαίρουμε τους παραγωγούς του video για την έρευνά τους, τους οποίους και δεν γνωρίζουμε]



Και μια πρόταση προς τους Επιθεωρητές Περιβάλλοντος... 

 ...οι οποίοι παίζουν το ρόλο του "χωροφύλακα" και συχνά απευθυνόμαστε σ΄ αυτούς:  Ας ερευνήσουν που τοποθετήθηκαν τα κατάλοιπα της αμμοβολής και τα άδεια δοχεία χρωμάτων που χρησιμοποιήθηκαν για τη συντήρηση της γέφυρας το 2010 στη συμβολή της Λ. Αθηνών και του Κηφισού...  Υπήρχε στη σύμβαση όρος για την απομάκρυνση των καταλοίπων; Αυτός ο όρος αν υπήρχε τηρήθηκε; Υπάρχουν έγγραφα που πιστοποιούν την τήρηση του όρου; Αν δεν υπήρχε όρος γιατί δεν υπήρχε; Και αν δεν υπήρχε θα υπάρχει στο μέλλον τουλάχιστον για τα έργα του δημοσίου;

Περισσότερα: http://xpolis.blogspot.com/2011/08/blog-post_14.html

Read more...

Ο Αιγαιόγλαρος

Ο Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) είναι ο μόνος γλάρος που απαντάται αποκλειστικά στη Μεσόγειο. Εκ πρώτης όψεως, μοιάζει πολύ με ένα κοινό είδος γλάρου, τον Ασημόγλαρο (Larus cachinnans), με άσπρο σώμα και γκρίζες φτερούγες με μαύρες άκρες. Είναι όμως λίγο μικρότερος (50εκ.), με κόκκινο ράμφος και σκούρα πόδια και επιπλέον, στον αέρα είναι πιό φίνος και ευκίνητος.

Όπως και για τα περισσότερα θαλασσοπούλια, οι γνώσεις μας για τον Αιγαιόγλαρο εστιάζονται γύρω από την εποχή της αναπαραγωγής. Αναπαραγώμενοι πληθυσμοί έχουν καταγραφεί στην Αλγερία, στην Κύπρο, στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στο Μαρόκο, στην Ισπανία, στην Τυνησία και στην Τουρκία. Οι χώροι φωλεοποίησης του είδους διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους αν και στην πλειοψηφία τους οι αποικίες βρίσκονται σε απομονωμένες βραχώδεις νησίδες με αραιή βλάστηση.

Οι Αιγαιόγλαροι εμφανίζονται στις θέσεις ωοτοκίας στα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου και φτιάχνουν απλές φωλιές στο έδαφος γύρω στα τέλη Απριλίου. Γεννούν 2-3 αυγά τα οποία επωάζουν για τρεις περίπου εβδομάδες. Τα αυγά εκκολάπτονται στα μέσα Μαίου και οι νεοσσοί παραμένουν στην φωλιά για λίγες μέρες. Τα νεαρά, που έχουν καφε-γκρί χρώμα, αρχίζουν να πετάνε μετά από 20-30 μέρες και από τα μέσα Ιουλίου, ενήλικα και νεαρά, εγκαταλείπουν την αποικία. Τον χειμώνα εξαπλώνεται κυρίως στα νότια και ανατολικά παράλια της Μεσογείου.

Τρέφεται κοντά στις ακτές, κυρίως με μικρά αφρόψαρα τα οποία πιάνει από την επιφάνεια της θάλασσας με μία πολύ επιδέξια τεχνική, πετώντας αργά και χαμηλά πάνω από το νερό. Στην Δυτική Μεσόγειο το είδος τρέφεται βασικά με το παρεμπίπτον αλίευμα των αλιευτικών σκαφών.

 Στο παρελθόν ο Αιγαιόγλαρος ήταν πολύ πιό σπάνιος, οι αριθμοί του όμως αυξήθηκαν πρόσφατα και υπολογίζονται τώρα στα 18.700 ζευγάρια.

Αυτή η απότομη αύξηση οφείλεται πιθανότατα στην μεγάλη διαθεσιμότητα τροφής στη δυτική Μεσόγειο. Παρ’ όλα αυτά όμως, το είδος θεωρείται πολύ ευάλωτο καθώς το 90% του πληθυσμού του βρίσκεται συγκεντρωμένο σε δύο αποικίες της Ισπανίας (στο δέλτα του ποταμού Ebro και στα νησιά Chafarinas). Έτσι, ο Αιγαιόγλαρος χαρακτηρίζεται από την Birdlife International ως είδος που "εξαρτάται από προστασία" και καταγράφεται ώς "κινδυνεύον" στο Ελληνικό Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Σπονδυλόζωων. Επίσης περιλαμβάνεται στο Παράρτημα Ι της Οδηγίας 79/409/ΕΟΚ για την προστασία των πουλιών, στο Παράρτημα ΙΙ της Συνθήκης της Βέρνης και στο Παράρτημα Ι της Συνθήκης της Βόννης.

Η κύρια απειλή που αντιμετωπίζει το είδος σχετίζεται με την ενόχληση των αναπαραγώμενων πουλιών από την παρουσία του ανθρώπου πάνω στις νησίδες, κάτι που συνδέεται με δραστηριότητες όπως η κτηνοτροφία, ο τουρισμός, η αλιεία, το κυνήγι και η συντήρηση και κατασκευή υποδομών. Απειλή επίσης αποτελεί η μείωση του ιχθυαποθέματος που είναι διαθέσιμο στα πουλιά και ο πνιγμός σε αλιευτικά εργαλεία, αλλά και η ρύπανση των θαλασσών και η θήρευση.

Αρνητική επίδραση τέλος, πιθανώς να έχει και ο ανταγωνισμός του με τον Ασημόγλαρο για χώρο φωλεοποίησης και τροφής, καθώς και η αλλαγή της φυσικής μορφολογίας των νησίδων από την υπερβολική βόσκηση.


Από το 1997 η Ορνιθολογική διεξάγει τριετές πρόγραμμα LIFE για την προστασία του Αιγαιόγλαρου που περιλαμβάνει τόσο άμεσες δράσεις όσο και την προετοιμασία διαχειριστικών προτάσεων για έξι περιοχές του δικτύου Natura 2000 στις οποίες απαντάται το είδος. Άμεσος στόχος είναι η μείωση της ενόχλησης στις αποικίες ωοτοκίας μέσω της φύλλαξης, της έρευνας της αναπαραγωγικής δραστηριότητας των πουλιών και της παρακολούθησης της ανθρώπινης παρουσίας.

Έχουν επίσης γίνει ενέργειες για να εμποδιστεί η προσέγγιση των κοπαδιών στις αποικίες (χτίσιμο ξερολιθιών και μετακίνηση αιγοπροβάτων). Παράλληλα, διεξάγεται πρόγραμμα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των τοπικών αρχών, κατοίκων και τουριστών μέσω συναντήσεων, έντυπου υλικού και εγκατάστασης δύο κέντρων πληροφόρησης.

Μετά από ένα χρόνο διεξαγωγής του προγράμματος εκτιμάται ότι υπάρχουν στην Ελλάδα περίπου 600 ζευγάρια Αιγαιόγλαρων σε πάνω από 20 μικρές διάσπαρτες αποικίες, που είναι ο μεγαλύτερος πληθυσμός στην ανατολική Μεσόγειο. 

Στόχος της Ορνιθολογικής είναι να επεκταθούν οι δράσεις και η έρευνα σε όλες τις περιοχές όπου απαντώνται Αιγαιόγλαροι, αξιοποιώντας το είδος για την ανάδειξη και την προστασία της μοναδικής φύσης του Αιγαίου.

http://www.ornithologiki.gr/page_cn.php?aID=29


http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/144194/0

Read more...

Τα αποτσίγαρα παραμένουν με διαφορά το νούμερο ένα σκουπίδι στις ακτές

>> Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Ενας παραθεριστής είναι ξαπλωμένος στην ψάθα του και κάνει ασυναίσθητα μία κίνηση για να χαλαρώσει: βυθίζει τα πόδια του στην άμμο. Αμέσως όμως τινάζεται επάνω. Κι αυτό διότι τα πόδια του ακούμπησαν σε αποτσίγαρα που κάποιοι είχαν πετάξει στην ακτή. Ετσι, πήρε την ψάθα του και πήγε λίγο παραπέρα. Αλλά κι εκεί, κοιτώντας προσεκτικά γύρω του, διαπίστωσε ότι υπήρχαν παντού πεταμένες γόπες τσιγάρων...
Το περιστατικό συνέβη πριν από λίγες ημέρες σε μία αμμουδερή και απομακρυσμένη παραλία, σε νησί των δυτικών Κυκλάδων.

Οπως τονίζουν όμως στα «ΝΕΑ» οι ειδικοί, παρόμοιες άσχημες εμπειρίες έχουν σχεδόν όλοι οι πολίτες - έλληνες και ξένοι - που κάνουν τα μπάνια τους στις παραλίες. Οπως λένε, η κάκιστη συνήθεια μεγάλης μερίδας πολιτών να πετούν τα αποτσίγαρα στην παραλία εγκυμονεί κινδύνους για τα θαλάσσια είδη και ρυπαίνει αισθητικά το περιβάλλον.

Χαρακτηριστικό είναι ότι τα αποτσίγαρα παραμένουν τα τελευταία χρόνια με διαφορά το νούμερο 1 απόρριμμα σε αριθμό τεμαχίων στις ελληνικές ακτές. 

Αυτό προκύπτει από τους καθαρισμούς που κάνουν εθελοντές υπό τον συντονισμό της HELMEPA (Ελληνική Ενωση Προστασίας Θαλασσίου Περιβάλλοντος) κάθε χρόνο. Το 2010, για παράδειγμα, συλλέχθηκαν από τις ακτές 38.182 αποτσίγαρα.

Μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο συντονιστής επικοινωνίας του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» (www.archipelago.gr) Γιάννης Κουτελίδας τόνισε πως η καθημερινή ρίψη εκατομμυρίων αποτσίγαρων αποτελεί μια συνήθεια που προκαλεί αλόγιστη ρύπανση στο περιβάλλον και πολυάριθμες καταστρεπτικές συνέπειες για τη θαλάσσια και χερσαία πανίδα. «Ιδιαίτερα τα επιβατηγά πλοία αποτελούν την περίοδο που διανύουμε σημαντική πηγή ρύπανσης των θαλασσών. Μία προσεκτική ματιά στα καταστρώματα των πλοίων αρκεί για να δει κανείς την περισσή ευκολία με την οποία ρίχνονται τα αποτσίγαρα στο πέλαγος».


Προσθέτει δε ότι τα σκουπίδια που σχετίζονται με το κάπνισμα αντιστοιχούν στο 45% επί του συνόλου των θαλάσσιων απορριμμάτων την περίοδο 2002-2006 στην Ελλάδα.



ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΜΑΝΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4649123

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP