Φωτογράφος άγριας φύσης

>> Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

http://www.matebence.hu/
Ο παγκόσμιος διαγωνισμός «Φωτογράφος άγριας φύσης» διοργανώνεται από το περιοδικό «Wildlife Magazine» του BBC και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου. Αυτός ο φημισμένος στο είδος του διαγωνισμός συγκεντρώνει κάθε χρόνο τα πιο σημαντικά ονόματα στη φωτογραφία της φύσης κι ολοκληρώνεται με μεγάλη έκθεση στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που μετά περιοδεύει σε όλο τον κόσμο.

Η φετινή, που παρουσιάζεται σε 45 χώρες, περιλαμβάνει τις φωτογραφίες που ξεχώρισαν ανάμεσα σε 31.152 συμμετοχές, προέρχονται από 81 χώρες και παρουσιάζουν τη δουλειά τόσο επαγγελματιών όσο και ερασιτεχνών φωτογράφων. Οι κορυφαίοι στον κόσμο φωτογράφοι απεικονίζουν τον θρίαμβο της φύσης μέσα από μια σειρά συγκλονιστικών φωτογραφιών.

Η συλλογή καλύπτει μεγάλο εύρος θεμάτων και ύφους από πορτρέτα, συμπεριφορές και περιβαλλοντικές περιγραφές έως και αφηρημένες φωτογραφίες φύσης κι εξυμνεί τη λαμπρότητα, το δράμα και την ποικιλομορφία της ζωής στη Γη.


Η ελληνική έκθεση διοργανώνεται για Πέμπτη συνεχή χρονιά από τις εκδόσεις Polaris με την ευγενική χορηγία της Τράπεζας Πειραιώς. Η έκθεση θα παρουσιαστεί και πάλι με τον πλέον θεαματικό τρόπο, καθώς οι φωτογραφίες θα είναι σε διαφάνειες τοποθετημένες σε ειδικές θήκες και θα φωτίζονται εσωτερικά (light boxes), παρουσιάζοντας ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα όσον αφορά την απόδοση των χρωμάτων και τη δημιουργία «ατμόσφαιρας» στην έκθεση.

ΕΙΔΟΣ: ΕΚΘΕΣΗ
ΠΟΥ: CITYLINK
Στοά Σπυρομίλιου, Σταδίου 4,
ΠΟΤΕ: 09/05-04/06

http://greekforests.blogspot.com/2011/05/blog-post_28.html

Read more...

Διαρκής Κίνηση Χαϊδαρίου


Στο Θριάσιο συγκεντρώνεται το 50% της βιομηχανικής δραστηριότητας της χώρας και ο κόλπος της Ελευσίνας κυριαρχείται από τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της Πετρόλα, της Χαλυβουργικής, της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ, των διαλυτηρίων πλοίων, της ΠΥΡΚΑΛ, των ΕΛ.ΠΕ και των Ναυπηγείων.
Οι νέες επεκτατικές δραστηριότητες αποτελειώνουν ότι έχει απομείνει ζωντανό:

- Εδαφική επέκταση και γιγάντωση του διυλιστηρίου των ΕΛ.ΠΕ. (πρώην ΠΕΤΡΟΛΑ), στην Ελευσίνα.
- Κατασκευή κολοσσιαίας μονάδας ηλεκτροπαραγωγής (880 MW), στην Ελευσίνα, με τη σύμπραξη ΔΕΗ – ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ.
- Κατασκευή χωματερής τοξικών αποβλήτων στο καταπράσινο Μελετάνι της Μάνδρας.
- Σχεδιασμός νέας μονάδας ηλεκτροπαραγωγής (390 MW), σε απόσταση αναπνοής από τον οικισμό της Ν. Περάμου, με τη σύμπραξη ΕΛ.ΠΕ. – EDISON.

http://xaidari.blogspot.com/

Read more...

Greenpeace



Οι ακτιβιστές μας βρίσκονται σε σωστική λέμβο, 30 μέτρα πάνω από τα παγωμένα νερά της Αρκτικής, με σκοπό να σταματήσουν τη μόνη εξέδρα πετρελαίου που προορίζεται φέτος για γεωτρήσεις στην Αρκτική, μία από τις τελευταίες παρθένες περιοχές του πλανήτη.

http://www.greenpeace.org/greece/

Read more...

Με τόλμη πίσω από την κάμερα

>> Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011



Λίγοι στην Ελλάδα γνωρίζουν την ύπαρξη του «Earth Liberation Front», που κατέκτησε μια περίοπτη θέση στη λίστα των «τρομοκρατών» του FBI. Η οικολογική αυτή ομάδα, θεωρώντας πως ο ακτιβισμός τύπου Greenpeace δεν φέρνει αποτελέσματα, άρχισε να καίει εργοστάσια και άλλες επιχειρήσεις που κατέστρεφαν συστηματικά το περιβάλλον. Το πώς αντιμετωπίστηκε η οργάνωση αυτή από το αμερικανικό κράτος (αστυνομία, δικαστικό σύστημα) αλλά και το ποια ήταν η τύχη των πρωτεργατών του θίγει ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ: το «If a Tree Falls: Α Story of the Earth Liberation Front» των Μάρσαλ Κάρι και Σαμ Κάλμαν

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=256765

Read more...

‪Ιδιωτικοποιούν τώρα και τις θάλασσες‬

Τσουνάμι αντιδράσεων από όλη την Ελλάδα έχει προκαλέσει το Ειδικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης των Υδατοκαλλιεργειών.

Ανάστατοι πολίτες από την Ιθάκη μέχρι την ακριτική Σύμη, δήμοι, περιφερειακά συμβούλια, μιλούν για «παραλογισμό, έγκλημα και ιδιωτικοποίηση των θαλασσών»:

Υποστηρίζουν χαρακτηριστικά ότι «το "νομοθέτημα" διαμορφώθηκε χωρίς τη συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης, η θεσμοθέτησή του γίνεται χωρίς την ψήφισή του στη Βουλή, αλλά με την υπογραφή μιας Κοινής Υπουργικής Απόφασης (ΚΥΑ), ενώ το αντίθετο ίσχυσε για τις εταιρείες ιχθυοκαλλιέργειας».


Το 2009, με απόφαση των τότε υπουργείων ΠΕΧΩΔΕ και Αγροτικής Ανάπτυξης, η σύνταξη της μελέτης για τον χωροταξικό σχεδιασμό ανατέθηκε από τον ίδιο τον Σύνδεσμο Ελληνικών Θαλασσοκαλλιεργειών (ΣΕΘ) στις εταιρείες «Εργαστήρια Σύμβουλοι Α.Ε.» και APC, η οποία έχει στο πελατολόγιό της όλες τις μεγάλες εταιρείες ιχθυοκαλλιέργειας της χώρας. Μάλιστα ο επικεφαλής της APC είναι ταυτόχρονα μέλος της Επιτροπής Δημοσίων Φορέων του Σ.Ε.Θ. Η μελέτη εκπονήθηκε από τις δύο εταιρείες, υποβλήθηκε στον ΣΕΘ το 2009, εγκρίθηκε από αυτόν και εν συνεχεία κατατέθηκε στο πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ. Μετά την αλλαγή της κυβέρνησης η σύνταξη της μελέτης ολοκληρώθηκε από το ΥΠΕΚΑ, από το οποίο και δόθηκε τον Μάρτιο προς διαβούλευση.

Η Κατερίνα Τζαβέλλα, πολιτικός μηχανικός από την Παλαιά Επίδαυρο, τονίζει: «Ο χωροταξικός σχεδιασμός είναι "εργαλείο" εφαρμογής πολιτικής. Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο σχέδιο "ιδιωτικοποίησης" και εκμετάλλευσης της θάλασσας από ελάχιστους ομίλους, το οποίο αποκλείει κάθε άλλη δραστηριότητα. Ταυτόχρονα απαγορεύει τη χρήση τεράστιων θαλάσσιων περιοχών στους κατεξοχήν χρήστες της, τους ψαράδες. Η "βιωσιμότητα" του κλάδου που επιδιώκει αδιαφορεί για τη "βιωσιμότητα" των τοπικών κοινωνιών».

Η Ελλάδα είναι η πρώτη ιχθυοπαραγωγός χώρα της Μεσογείου. Χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία και λιγότερο η Ισπανία έχουν προτιμήσει, αντί να αναπτύξουν τον συγκεκριμένο τομέα, να ψωνίζουν τσιπούρες από την Ελλάδα. «Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα», ισχυρίζονται οι δήμαρχοι, «ο τρόπος με τον οποίο στοιχειοθετήθηκε η ΚΥΑ μεγαλώνει το χάσμα της σύγκρουσης μεταξύ υδατοκαλλιέργειας και τουρισμού».
Ο Γ. Δημητριάδης, επικεφαλής της Πρωτοβουλίας για την Προστασία του Θαλασσίου Περιβάλλοντος του Πόρου και της παράταξης μείζονος μειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου, αναφέρει:

«Ο Πόρος και οι τουριστικές περιοχές, οι οποίες έχουν επιλεγεί για τη χωροθέτηση βιομηχανικών ζωνών υδατοκαλλιέργειας, ζητούν την προστασία που οφείλει να τους παράσχει ο υπουργός Τουρισμού και Πολιτισμού, Π. Γερουλάνος, ο οποίος συνυπογράφει την ΚΥΑ και έχει την αρμοδιότητα να διαφυλάξει τον ελληνικό τουρισμό και τις ελληνικές ακτές, από τις "ορέξεις" κάθε συγκρουόμενης παραγωγικής δραστηριότητας. Ωστόσο, μας δημιουργεί εύλογη ανησυχία το γεγονός ότι μεταξύ των χωροθετήσεων που νομιμοποιούνται είναι και αυτές των οι οικογενειακών του μονάδων στην Κεφαλονιά, κάποιες εκ των οποίων έχουν ακυρωθεί από το ΣτΕ, αλλά και ότι η σύζυγός του Λάρα Γερουλάνου είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΣΕΘ, ο οποίος χρηματοδοτεί και διαμορφώνει το περιεχόμενο της ΚΥΑ. Ο τρόπος διαμόρφωσης της ΚΥΑ είναι σαν να αναθέτουμε τη δόμηση ενός δάσους στον συνεταιρισμό των οικιστών του, για να καθορίζει μόνος του όρους δόμησης και χρήσεις γης».

Να σημειωθεί ότι το ΣτΕ είχε ακυρώσει την άδεια λόγω έλλειψης νομοθετημένου χωροταξικού σχεδιασμού και η ιδιοκτήτρια εταιρία ζητούσε απ' το 2009 από τις αρμόδιες αρχές «να δώσουν οριστική λύση, επιταχύνοντας τις διαδικασίες νομιμοποίησης των χωροταξικών μελετών που έχουν γίνει στο παρελθόν».

Σε ό,τι αφορά τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της υδατοκαλλιέργειας, οι υπέρμαχοί της εκφράζουν με επιστημονικά επιχειρήματα την άποψη ότι τα ιχθυοτροφεία δεν υποβαθμίζουν το περιβάλλον. Απέναντι βρίσκονται κάτοικοι, ψαράδες, οικολόγοι που τα χαρακτηρίζουν καταστροφή για τις θάλασσες. Πού ακριβώς όμως βρίσκεται η αλήθεια; Η συνολική παραγωγή του κλάδου πρέπει να μην ξεπερνά την επιτρεπόμενη ανάπτυξη. Οι περιβαλλοντικοί όροι βάσει της νομοθεσίας είναι σαφείς: ετήσια παραγωγή 100 τόνοι για θαλάσσια έκταση 10 στρεμμάτων ανά περιοχή.

Ωστόσο, οι ιχθυολόγοι πέρυσι, στο 14ο Πανελλήνιο Συνέδριό τους, ανέφεραν ότι η χρηματοοικονομική αξιολόγηση μιας μονάδας που παράγει τις επιτρεπόμενες από τη νομοθεσία ποσότητες καθιστά την επένδυση μη βιώσιμη οικονομικά και ότι, για να καταστεί βιώσιμη, η ετήσια δυναμικότητά της πρέπει να υπερβεί το διπλάσιο της επιτρεπόμενης. Οπως μας ενημερώνει ο Γ. Δημητριάδης, οι υπερβάσεις στην παραγωγή των μονάδων που λειτουργούν χρόνια στον Πόρο άγγιξαν το 400%. Μάλιστα, η έρευνα του αρμόδιου εισαγγελέα και των επιθεωρητών Περιβάλλοντος κατέδειξε το 2010 υπερβάσεις, με συνέπεια την αυξημένη επιβάρυνση του περιβάλλοντος και του βυθού. Επίσης, σύμφωνα με την έρευνα, οι εταιρείες δεν προσκόμισαν, όπως ορίζει η νομοθεσία, στοιχεία για το πώς διαχειρίζονται νεκρά ψάρια και στερεά απόβλητα.

Η διαβούλευση της ΚΥΑ έληξε πριν από λίγες μέρες και οι αντιδράσεις έχουν αναρτηθεί στον σχετικό ιστότοπο. Τι προβλέπεται όμως στη συγκεκριμένη ΚΥΑ;

*Για να ολοκληρωθεί η χωρική οργάνωση των ιχθυοκαλλιεργειών πρέπει ο υποκείμενος χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός να εναρμονιστεί με τις κατευθύνσεις της υπουργικής απόφασης. Ανεξαρτήτως αν συνάδουν οι απαιτήσεις μιας περιοχής, αυτή οφείλει να τις προσαρμόσει ανάλογα με στις υδατοκαλλιέργειες, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο: οι ιχθυοκαλλιέργειες να προσαρμόζονται στις αναγκαιότητες του τόπου.

*Οι υδατοκαλλιέργειες, εκτός από χιλιάδες στρέμματα θαλάσσιου χώρου, χρειάζονται και εγκαταστάσεις στη χερσαία περιοχή, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, συσκευαστήρια ψαριών κ.ά. Η ΚΥΑ προβλέπει τροποποίηση των διατάξεων δόμησης (άρθρο 2 του διατάγματος 31/5/1985 ΦΕΚ270Δ, που προστατεύει την εκτός σχεδίου δόμηση) προκειμένου να υπαχθούν στις προβλεπόμενες παρεκκλίσεις και τα έργα υποστήριξης των μονάδων υδατοκαλλιέργειας. Ουσιαστικά προσαρμόζεται η δόμηση στις απαιτήσεις των ιχθυοκαλλιεργειών -αποψίλωση βλάστησης με τη δημιουργία οδικού δικτύου.

*Τα όρια της μισθωμένης θαλάσσιας έκτασης πρέπει να απέχουν τουλάχιστον 1.000 μέτρα από κάθε οικιστική ανάπτυξη, ξενοδοχειακές μονάδες, βιολογικές καλλιέργειες, βιομηχανίες, δύο ναυτικά μίλια από διακίνηση λιμενικών εγκαταστάσεων που εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους θαλάσσιας ρύπανσης και 500 μέτρα από παραλίες κολύμβησης. Οι ανωτέρω περιορισμοί, όμως, όπως αναφέρει το σχέδιο ισχύουν και αμφίδρομα, έτσι, μετά τη θεσμοθέτησή τους, καθεμιά από τις παραπάνω χρήσεις θα απαγορεύεται στις αντίστοιχες αποστάσεις από τις μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας.

*Τα απορρίμματα ζωικών υπολειμμάτων, π.χ. νεκρά ψάρια, τα διαχειρίζονται οι φορείς των Περιοχών Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ), ενώ τον μεγάλο όγκο (δίχτυα, πλωτήρες, αρμαθοί, σχοινιά, σίδερα) οι ΟΤΑ, όταν είναι πανελληνίως γνωστό ότι οι δήμοι αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα στη συλλογή των απορριμμάτων.

Είναι ζήτημα ζωής η θανάτου για τη Σαλαμίνα οι ιχθυοκαλλιέργειες.

ΜΙΧ. ΚΑΝΑΚΗΣ (Πρόεδρος Περιβαλλοντικού Ομίλου Σαλαμίνας Περιβός)

Το νότιο τμήμα του νησιού έως τώρα δεν είχε υποστεί υποβάθμιση και είναι αυτό που τώρα προτείνεται να χαρακτηριστεί ως ΠΟΑΥ. Η νότια Σαλαμίνα αποτελεί χώρο αναψυχής όχι μόνο για τους Σαλαμίνιους αλλά και για τους 300.000 τουρίστες που δέχεται το καλοκαίρι. 

Η παρουσία των εγκαταστάσεων θα υποβαθμίσει τη θάλασσα οι υποστηρικτικές χερσαίες εγκαταστάσεις που προβλέπεται να γίνουν θα πληγώσουν περιβαλλοντικά ακτές, που ελάχιστες πλέον έχουν μείνει στην Αττική. Και όλα αυτά εις βάρος της ζωής των πολιτών. Κανένα άλλο νησί δεν έχει τόσο έντονη υποβάθμιση όσο εμείς, ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, παροπλισμένα πλοία, μονάδα φυσικού αερίου, κέντρο επεξεργασίας λυμάτων στην Ψυττάλεια, αυθαίρετη δόμηση, επιπτώσεις από τη συνεχή διέλευση και αγκυροβόληση πλοίων. Αρκετά!».

http://sites.google.com/site/perivos/arthrographia/idiotikopoiountorakaitisthalasses

Read more...

Θεραπεία

>> Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Read more...

Οι φάλαινες στο Αιγαίο και την ελληνική ιστορία

>> Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Το τελευταίο περιστατικό με τη νεκρή φάλαινα στη Σάμο έρχεται να προστεθεί σε μια μεγάλη σειρά παρόμοιων περιστατικών με θαλάσσια θηλαστικά. Η περιβαλλοντική κρίση φαίνεται ότι δεν εξαιρεί πλέον τα μεγάλα και απρόσιτα βάθη των ελληνικών θαλασσών.

Από τις αρχές του χρόνου σε διάφορα σημεία του Αιγαίου και του Ιονίου έχουν βρεθεί πολλά νεκρά κήτη. Φώκιες, ζωνοδέλφινα, σταχτοδέλφινα, ρινοδέλφινα, ζιφιοί, φυσητήρες και μια πολύ σπάνια φώκαινα έχουν ξεβραστεί στις ακτές σκοτωμένα από πυροβολισμούς, μαχαιρώματα και δυναμίτες.

Οι αιτίες γι’ αυτή την σφαγή είναι διαφορετική για κάθε είδος. Οι φώκιες και τα δελφίνια σκοτώνονται από τους ψαράδες, γιατί τους ανταγωνίζονται στο ψάρεμα. Αντίθετα, οι φάλαινες φυσητήρες ζουν στα βαθιά νερά και οι θάνατοί τους οφείλονται σε διάφορες αιτίες, από τις προσκρούσεις με πλοία μέχρι τις στρατιωτικές ασκήσεις με τη χρήση σόναρ που αποπροσανατολίζει τις φάλαινες.

Δεν ήταν πάντοτε τόπος θανάτου το Αιγαίο για τα θαλάσσια θηλαστικά. 

Στην αρχαιότητα τα μελετούσαν, είχαν πλάσει θρύλους και τα είχαν κάνει σύμβολα. Ο Αριστοτέλης στο «Περί ζώων ιστορίας» περιγράφει πολύ καλά τη βιολογία των κητωδών και αναφέρει ότι το δελφίνι, η φάλαινα και τα άλλα κήτη δεν έχουν βράγχια (όπως τα ψάρια) αλλά φυσητήρες και ζωοτοκούν. Η φώκαινα είναι διαφορετική από το δελφίνι κι έχει κυανό χρώμα, επισημαίνει ο Αριστοτέλης.

Περίπου 2.000 χρόνια πριν από τον Αριστοτέλη και 4.000 χρόνια από σήμερα, οι κάτοικοι της Κρήτης είχαν συμπεριλάβει στο «ιερογλυφικό» σύστημα γραφής τους την εικόνα μιας φάλαινας. Το σημείο με την φάλαινα έχει αριθμό 120 στον κατάλογο της κρητικής ιερογλυφικής γραφής, που κατάρτισε ο άγγλος αρχαιολόγος Έβανς, ο θεμελιωτής της (λεγόμενης)«μινωικής» αρχαιολογίας. Μέχρι σήμερα οι φάλαινες συνεχίζουν να συχνάζουν στο Λυβικό Πέλαγος, στα νότια της Κρήτης, κυρίως στα ανοιχτά του νομού Χανίων και της Γαύδου.

Αλλά και το όνομα που χρησιμοποιούμε κι εμείς μέχρι σήμερα γι’ αυτά τα θαλάσσια θηλαστικά είναι αρχαίο.. Φάλαινα (και φάλλαινα) είναι το θηλυκό της λέξης φαλλός. Οι αρχαίοι Έλληνες της έδωσαν αυτό το όνομα, γιατί το σώμα της μοιάζει με τον φαλλό (το ανδρικό μόριο) ιδιαίτερα όταν βγαίνει πάνω από την θάλασσα για να αναπνεύσει. Φάλαινες και θαλάσσια θηλαστικά εμφανίζονται συχνά και στις αρχαίες αγγειογραφίες. Σε έναν ερυθρόμορφο κρατήρα του 480 π.Χ. (Kunsthistorisches Museum, Βιέννη) η μορφή του Ποσειδώνα συνοδεύεται από διάφορα ζώα κι ανάμεσά τους ξεχωρίζει μία φάλαινα με την ανασηκωμένη ουρά της.

Balaenoptera physalus
Σύμφωνα με τις επιστημονικές παρατηρήσεις, τα είδη της φάλαινας που συναντιούνται πιο συχνά στις ελληνικές θάλασσες είναι η πτεροφάλαινα (Balaenoptera physalus), ο φυσητήρας (Physeter macrocephalus) και η ραμφοφάλαινα. Η πτεροφάλαινα φθάνει σε μήκος τα 25 μέτρα, ο αρσενικός φυσητήρας τα 16 και η ραμφοφάλαινα τα 7- 8 μέτρα.

Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 83 είδη κητωδών παγκοσμίως, δηλαδή δελφίνια, φάλαινες και άλλα είδη. Στην Μεσόγειο έχουν παρατηρηθεί 23 είδη και στις ελληνικές θάλασσες 12 που είναι τα εξής:

Φώκαινα (Phocoena phocoena), Ζωνοδέλφινο (Stenella coeruleoalba), Κοινό Δελφίνι (Delphinus delphis), Ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus), Γράμπος ή Σταχτοδέλφινο (Grampus griseus), Ψευδόρκα (Pseudorca crassidens), Ζιφιός (Ziphius cavirostris), Ρυγχοφάλαινα (Balaenoptera acutorostrata), Φυσητήρας (Physeter macrocephalus), Δίδοντος Μεσοπλόδοντας ή Βορεινή Ραμφοφάλαινα, (Mesoplodon bidens), Μεγάπτερη ή Καμπουρωτή φάλαινα (Megaptera novaeangliae), Πτεροφάλαινα (Balaenoptera physalus).

Από αυτά, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φώκαινα (ή φαλιανός). Παρότι αναφέρεται ονομαστικά από τον Αριστοτέλη, δεν είχε βρεθεί μέχρι το 2000 όχι μόνο στις ελληνικές θάλασσες αλλά και σ’ όλη τη Μεσόγειο. Μεταξύ 2000-2005 βρέθηκαν 5 φώκαινες, που όμως ήταν νεκρές κι είχαν ξεβραστεί σε ακτές του Θρακικού Πελάγους και στη Νέα Ηρακλείτσα Καβάλας Παρ’ όλα αυτά η ύπαρξη της φώκαινας στο Αιγαίο και την Μεσόγειο παραμένει μυστήριο, γιατί προτιμάει τα ψυχρά βαθιά νερά.

Τα πολύ βαθιά νερά προτιμούν και οι φάλαινες φυσητήρες. Αυτές όμως ζουν σε κοπάδια, πλησιάζουν αρκετά τις ακτές κι έχουν εντοπιστεί πολλές φορές στο Λιβυκό, στο Μυρτώο και το Κρητικό πέλαγος. Τρέφονται με καλαμάρια, σε πολύ βαθιά νερά εκεί που δεν ψαρεύει ο άνθρωπος, και με αφρόψαρα. Μερικές φορές περνούν τον δίαυλο ανάμεσα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα και εμφανίζονται στο βόρειο Αιγαίο.

Τα ελληνικά πελάγη έχουν μεγάλα βάθη (το μεγαλύτερο βάθος της Μεσογείου βρίσκεται μεταξύ Κρήτης-Κυθήρων) και τα προτιμούν οι φάλαινες. Μερικά είδη με μεγάλες διαστάσεις μπαίνουν περιστασιακά από τον Ατλαντικό Ωκεανό στη Μεσόγειο κι εμφανίζονται και στις ελληνικές θάλασσες. Μια μεγάπτερη φάλαινα παρατηρήθηκε το 2001 κοντά στο Τολό της Αργολίδας και το 2002 στη Λευκάδα.

Μία πτεροφάλαινα είχε δημιουργήσει μεγάλη συγκίνηση σε πολλά νησιά των Κυκλάδων. Εμφανίστηκε στους όρμους Αμμούδι και Αρμένι της Σαντορίνης, μετά σε άλλα νησιά και γενικά φαινόταν να έχει χάσει τον προσανατολισμό της ανάμεσα σε τόσα νησιά, νησίδες και ξέρες. Τελικά πέθανε και το πτώμα της ξεβράστηκε στην Κύθνο.

Άλλα περιστατικά με διάφορες εμφανίσεις φαλαινών τα τελευταία χρόνια έχουμε σε Τήνο, Εύβοια, Μεσσηνία, Κέρκυρα, Γύθειο, ακτές Αγίου Ορους, Λήμνο, Σκοτίνα Πιερίας, Βιάνο Ηρακλείου Κρήτης, Μερικούντα Χίου, Γέρακα Αλοννήσου, Ρόδο, Αγία Γαλήνη Κρήτης (κοπάδι με 45 φάλαινες), Πλατιές Κεφαλονιάς, Πόρτο Κουφό Σιθωνίας, Παγασητικό κόλπο, κλπ. Στην Κάρπαθο βρέθηκε τον περασμένο Νοέμβριο νεκρή μια θηλυκιά φάλαινα φυσητήρας στην ακτή του Λεύκου. Τα τελευταία περιστατικά συνέβησαν στην Κεφαλονιά και την Σάμο.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι υπάρχουν μόνιμοι πληθυσμοί από φυσητήρες και ραμφοφάλαινες στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Οι πτεροφάλαινες εμφανίζονται σπάνια στις θάλασσές μας και δεν είναι γνωστό εάν είναι περαστικές από τον Ατλαντικό ή έχουν μόνιμους πληθυσμούς στη Μεσόγειο. Ο μέγιστος αριθμός φυσητήρων σε κοπάδι που έχει αναφερθεί είναι οκτώ. Για τις πτεροφάλαινες δεν υπάρχουν πληροφορίες για περισσότερα από δύο άτομα μαζί. Τρέφονται με κεφαλόποδα, κυρίως καλαμάρια.

Ο σημαντικότερος εχθρός των κητωδών (φάλαινες, δελφίνια) στη Μεσόγειο είναι τα αφρόδικτα, μήκους πολλών χιλιομέτρων. Σέρνονται από οργανωμένους αλιευτικούς στόλους, που έρχονται ακόμα και από την Ιαπωνία, σαρώνοντας τα πάντα. Τα περιστατικά των τελευταίων μηνών όμως, με πυροβολημένα και μαχαιρωμένα θαλάσσια θηλαστικά σε όλο το Αιγαίο, δείχνουν ότι οι κίνδυνοι που τα απειλούν διευρύνθηκαν. Οι ψαράδες δεν διστάζουν να τα σκοτώσουν, γιατί τα αντιμετωπίζουν ως αντιπάλους στις ψαριές αφού τα ιχθυαποθέματα έχουν περιοριστεί δραματικά. Σ’ αυτά πρέπει να προθέσουμε και την εκτεταμένη ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος. Πολλά δελφίνια πεθαίνουν γιατί καταπίνουν πλαστικές σακούλες.

Φάλαινες, δελφίνια και φώκιες έχουν τροφοδοτήσει με ιστορίες την ελληνική μυθολογία από τα πανάρχαια χρόνια. Σε λίγα χρόνια όμως, έτσι όπως είναι η κατάσταση, η ύπαρξη τους στο Αιγαίο θα είναι ένα πραγματικό παραμύθι…

http://nature-greec.blogspot.com

http://www.whaletrackers.com/whales-mediterranean-sea/ 

Read more...

!

>> Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Read more...

23 Μαΐου, Παγκόσμια ημέρα της Χελώνας

>> Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

5 απλοί τρόποι να προστατέψουμε τις θαλάσσιες χελώνες!

Συμπληρώθηκαν ήδη 11 χρόνια εορτασμού της Παγκόσμιας Μέρας για τις Χελώνες, που γιορτάζεται στις 23 Μαΐου. 
Οι Χελώνες σε όλο τον κόσμο αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες επιβίωσης.

Ιδιαίτερα οι Θαλάσσιες Χελώνες απειλούνται με εξαφάνιση και για αυτό περιλαμβάνονται στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδος.

Οι κύριες απειλές των θαλάσσιων χελωνών είναι:

    •    Η τυχαία εμπλοκή σε αλιευτικά εργαλεία (δίκτυα , παραγάδια)
    •    Η σκόπιμη θανάτωση από ασυνείδητους ανθρώπους
    •    Οι συγκρούσεις με σκάφη
    •    Η ενόχληση από την έντονη χρήση των παραλίων ωοτοκίας
    •    Η άναρχη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη στις παραλίες ωοτοκίας
    •    Η ακουστική ρύπανση
    •    Η κατάποση απορριμμάτων και πλαστικών
    •    Η πετρελαϊκή ρύπανση
    •    Η μεταβολή των οικοσυστημάτων
    •    Η κλιματική αλλαγή


Κάθε μέρα, ο καθένας μας κάνει επιλογές για το τι θα φάει και τι θα αγοράσει, τι θα καταναλώσει και πως θα περάσει τον χρόνο του. Ας δούμε 5 απλούς τρόπους να προστατέψουμε τις θαλάσσιες χελώνες, που τόσο απειλούνται σήμερα!

1. Ελαττώστε την χρήση πλαστικού

Ελαττώνοντας τις ποσότητες πλαστικού που καταλήγουν στις θάλασσές μας, μπορούμε να μειώσουμε τον αριθμό των θαλασσίων χελωνών που πεθαίνουν επειδή καταπίνουν πλαστικές σακούλες κλπ. Πηγαίνετε στην αγορά με την δική σας επαναχρησιμοποιούμενη τσάντα ή δίχτυ και μην επιλέγετε συσκευασίες μιας χρήσης και πλαστικά μπουκάλια.

2. Επιλέξτε το σωστό θαλασσινό φαγητό

Αποφεύγετε να τρώτε τόνο, ξιφία και γαρίδες σε κονσέρβες. Τα αλιευτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για το ψάρεμα αυτών των ειδών αιχμαλωτίζουν και θανατώνουν, παγκοσμίως, τεράστιους αριθμούς θαλασσίων χελωνών και άλλων ζώων της θάλασσας. Επίσης τα παραπάνω είδη είναι πολλές φορές βλαβερά για την υγεία γιατί συγκρατούν υδράργυρο.

3. Τρώτε υγιεινά για να «συγκρατήσετε» την κλιματική αλλαγή.

Μπορείτε να βοηθήσετε στην σωτηρία των θαλασσίων χελωνών τρώγοντας υγιεινά! Η υπερθέρμανση του πλανήτη ήδη ζεσταίνει και πλημμυρίζει τις παραλίες ωοτοκίας των θαλασσίων χελωνών. Διαλέγοντας να τρώτε τοπικά προϊόντα και προϊόντα που δεν χρειάζονται μεγάλες μεταφορές ή επεξεργασίες, βοηθάτε στην ελάττωση εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου που επηρεάζουν την αλλαγή του κλίματος.

4. Γίνετε ένας ευαισθητοποιημένος πολίτης
Παρακολουθείτε πάντοτε τα οικολογικά και περιβαλλοντικά δρώμενα και συμμετέχετε σ’ αυτά. Και μη σταματάτε εκεί! Οι θαλάσσιες χελώνες χρειάζονται πολλούς φίλους για να επιβιώσουν στις θάλασσές μας. Υποστηρίξτε τον ΑΡΧΕΛΩΝ, τον ελληνικό Σύλλογο για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας (www.archelon.gr) και ενισχύστε τις δράσεις του. Μια δωρεά ή μια συμβολική υιοθεσία γίνεται μόνο με μερικά «κλικ» και μπορεί να σώσει μια θαλάσσια χελώνα που περιθάλπεται στο Κέντρο Διάσωσης του ΑΡΧΕΛΩΝ ή να υποστηρίξει το ερευνητικό του έργο στις παραλίες ωοτοκίας της Ζακύνθου, της Κρήτης και της Πελοποννήσου.

5. Εκπαιδεύστε τα παιδιά
Η εκπαίδευση των μελλοντικών γενεών είναι ο καλύτερος τρόπος προστασίας των θαλασσίων χελωνών και του ευαίσθητου πλανήτη μας. Σήμερα πρέπει να δημιουργήσουμε τους αυριανούς προστάτες του περιβάλλοντος. Καλλιεργήστε στα παιδιά σας ή στους μαθητές σας ευαισθησίες για το στεριανό και θαλάσσιο περιβάλλον μας.

Περιβαλλοντικές Οργανώσεις, όπως ο ΑΡΧΕΛΩΝ, υλοποιούν ολοκληρωμένα προγράμματα περιβαλλοντικής αγωγής και ευαισθητοποίησης που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες. Μια επίσκεψη στο Κέντρο Διάσωσης θαλασσίων Χελωνών, στην 3η μαρίνα της Γλυφάδας, θα δώσει την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να δουν από κοντά θαλάσσιες χελώνες που περιθάλπονται και να συνειδητοποιήσουν πόσο ανάγκη έχουν για προστασία (ελεύθερη είσοδος κάθε Σάββατο & Κυριακή, από 11:00 έως 17:00) (Θ.Μ-Π.)

http://www.archelon.gr/contents/ournews.php?row=row10&nid=377

Read more...

Κοινωνική βαρβαρότητα - Σκουπίδια και σκουπιδιάρηδες

http://adioskados.blogspot.com/2011_04_01_archive.html
Δείξτε μας κ. Δήμαρχε, κ. αντιδήμαρχοι, κ. δημοτικοί σύμβουλοι, κ. βουλευτές, κ. πολιτευτές, πολιτικοί και πολιτικάντιδες. Δείξτε μας ένα πλούσιο οδοκαθαριστή. Βγείτε και γράψτε το όνομά του και τα περιουσιακά του στοιχεία που τον συγκαταλέγουν στου πλούσιους  ή ακόμα στους ευκατάστατους αυτής της πόλης. Δείξτε μας έναν τεμπέλη «σκουπιδιάρη», γιατί εγώ αυτό που θυμάμαι από μικρό παιδί, είναι εξαθλιωμένοι άνθρωποι να τρέχουν πίσω από ένα φορτηγό, μέσα στην βροχή και την λάσπη ή μέσα στην ζέστη και την βρώμα να προλάβουν να κρεμαστούν στην σκάρα ενός αυτοκινήτου. Δείξτε  μας όλους αυτούς τους «σκουπιδιάρηδες» που τους θερίζουν οι αρρώστιες και οι περισσότεροι πεθαίνουν (συνήθως από καρκίνο) πριν προλάβουν να πάρουν σύνταξη. Δείξτε  μας αυτούς που πεθαίνουν από το δικό μας σκουπίδι, την δική μας βρωμιά, τα δικά μας απόβλητα, που ξέρουμε πολύ καλά ότι «βλάπτει σοβαρά την υγεία». Δείξτε  μας ποιοι είσαστε εσείς – εμείς, που αυτούς τους  ανθρώπους έχουμε καταδικάσει, με νόμιμο τρόπο, στην ποινή του αργού θανάτου στέλνοντάς τους και απαιτώντας κάτω από συνθήκες που δεν τιμούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, να μας απαλλάσσουν απ΄ ότι ποιο επικίνδυνο  παράγουμε, το σκουπίδι μας. Δείξτε  μας όλους αυτούς τους «γραβατάκιδες» και τις «σακαφιόρες»  που δεν θυμούνται ότι μέσα στο σπίτι μας τα σκουπίδια τα μάζευε η μάνα μας και την σεβόμαστε όπως της πρέπει. Βέβαια αυτοί-ες μπορεί να είχαν και να έχουν μια παραδουλεύτρα παρμένη όπως πιστεύουν, από τα αζήτητα, της κοινωνίας τα σκουπίδια, εσωτερικούς μετανάστες τότε, αλλοδαπούς μετανάστες τώρα. Δείξτε  μας όλους αυτούς τους «αγανακτισμένους πολίτες»  που ουρλιάζουν ότι πληρώνουν λίγα ευρώ για τέλη καθαριότητος ενώ ο σκουπιδιάρης πληρώνει με την ίδια του την ζωή. Δείξτε  μας την δική σας και όλων των  πριν από σας εκτίμηση σ΄ αυτούς που μας σκατοσφουγγίζουν. Πότε κάποιος  Δήμαρχος, Αντιδήμαρχος, πρόεδρος οργανισμού παράγοντας τους έδωσε ένα εισιτήριο  μια πρόσκληση για μια από  τις εκδηλώσεις του Δήμου ενώ με περίσσια επιμέλεια φρόντιζαν να πάρουν προσκλήσεις όλοι οι ξιπασμένοι ρεμουλαδόροι και όσοι άρμεγαν και αρμέγουν τον Δήμο. Δείξτε  μας τελικά ότι όλοι εμείς πρέπει να θεωρήσουμε αυτούς τους ανθρώπους  σκουπίδια που τόλμησαν να ζητήσουν να δουλεύουν χωρίς να θίγεται η ανθρώπινη αξιοπρέπειά τους. Που τόλμησαν να φωνάξουν με περηφάνια «δεν πάει άλλο παρακάτω». Δείξτε  μας ότι τα σκουπίδια έχουν  μεγαλύτερη αξία από την ζωή  μας και την ζωή των ανθρώπων που τα μαζεύουν. 

Δείξτε  μας τελικά ότι τα ποιο επικίνδυνα σκουπίδια δεν βρίσκονται στο δρόμο μέσα σε πλαστικές σακούλες σκορπισμένα από τα ποντίκια και τις γάτες, αλλά μέσα στα μυαλά μας, διαμορφωμένα από το βρώμικο ατομικό συμφέρον, τον καθωσπρεπισμό, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το κέρδος με κάθε τίμημα, την ποδοπάτηση κάθε ανθρώπινης αξίας.


Του Χρήστου Γιαννόπουλου, Υπεύθυνου Χορευτικού Τμήματος Δήμου Πάτρας

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/69285

Read more...

%

>> Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

http://www.mikemckeever.com/04.htmlb

Read more...

Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας

http://www.etsy.com/listing/67552330/ernst-haeckel-colored-corals-gunfi-algae

Read more...

Βαρκάδα στη θάλασσα της Ελευσίνας

>> Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Κυριακή 22/05/2011


Η κίνηση Θριάσιο ΣΟΣ σας καλεί σε μια ενδιαφέρουσα περιήγηση στη θάλασσα της πόλης. Σημείο συνάντησης: Κεντρικό Λιμεναρχείο Ελευσίνας
Δηλώσεις συμμετοχής : thriasiosos@gmail.com

Τηλ : 6944-741-381, 6977-203-016

http://thriasiosos.blogspot.com


Στο Θριάσιο πεδίο έχει συγκεντρωθεί πάνω από το 50% της βιομηχανίας της Ελλάδας και μάλιστα της πλέον ρυπογόνου βιομηχανίας - ήτοι χημικά, τσιμέντα, διυλιστήρια, χαλυβουργία, ναυπηγεία κλπ. Εκατομμύρια τόνοι επιβλαβών για την υγεία και για το περιβάλλον αερίων ρύπων αποδεσμεύονται πάνω από τα κεφάλια μας, από τις βιομηχανίες που στοιβάζονται άναρχα και αυθαίρετα στην περιοχή μας, επιβαρύνοντας όλο και περισσότερο την υγεία και την ποιότητα ζωής όλων μας.

Τα τελευταία χρόνια, και μετά τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής, αναχαιτίστηκαν οι προσπάθειες για εγκατάσταση νέων βιομηχανιών ή για επέκταση των υπαρχουσών στην περιοχή, με αποτέλεσμα να αχνοφαίνονται κάποια σημάδια περιβαλλοντικής αναβάθμισης του τόπου μας. Δυστυχώς όμως σήμερα, για μια ακόμα φορά, βρισκόμαστε σ΄ ένα κομβικό σημείο για το μέλλον του Θριάσιου Πεδίου.

Δεχόμαστε μια ανελέητη περιβαλλοντοκτόνα επίθεση που αν δεν καταφέρουμε να την αποκρούσουμε, θα βιώσουμε άμεσα - άμεσα λέμε - τις ολέθριες συνέπειές της.

Για να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε φάση σχεδιασμού ή υλοποίησης:
Η επέκταση των διυλιστηρίων των ΕΛΠΕ (πρώην Πετρόλα) στην περιοχή της Ελευσίνας με τη δημιουργία ενός νέου διυλιστηρίου δίπλα στο παλιό. Το ζήτημα των επεκτάσεων της ΠΕΤΡΟΛΑ - χρόνια πληγή της πόλης - έρχεται για μια ακόμα φορά στο προσκήνιο και μάλιστα πιο επιτακτικά από ποτέ.
Η δημιουργία μονάδας ηλεκτροπαραγωγής από την Χαλυβουργική δυναμικότητας 880Μwatt στην περιοχή της Ελευσίνας.
Η Χωματερή βιομηχανικών αποβλήτων στην περιοχή Μελετάνι της Μάνδρας - για όσους δεν το ξέρουν, πρόκειται για καταπράσινη περιοχή, ανάσα πνοής για το Θριάσιο.
Η Μονάδα ηλεκτροπαραγωγής από τα ΕΛΠΕ δυναμικότητας 350 Μwatt στην Νέα Πέραμο.
Η γιγάντωση του λιμανιού της Ελευσίνας.

Κι όλα αυτά με το πρόσχημα του “εκσυγχρονισμού” και της υποτιθέμενης “ανάπτυξης”, που όχι μόνο δεν συμβάλουν στην βιωσιμότητα του περιβάλλοντος αλλά αντίθετα σφραγίζουν την ταφόπλακά του.

Όταν σ’ όλο τον κόσμο είναι ορατές πλέον οι συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής που συντελείται και η Ελλάδα πληρώνει τεράστια ποσά ως ποινή για την υπερπαραγωγή αερίων από την καύση υδρογονανθράκων -που είναι κυρίως υπεύθυνα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη- εδώ στο Θριάσιο πεδίο, εδώ στην Ελευσίνα, δίπλα στα αρχαία, δίπλα στα σπίτια, ετοιμάζουν νέες χωματερές και εργοστάσια ηλεκτρικού ρεύματος με καύση υδρογονανθράκων (φυσικό αέριο) και σχεδιάζουν νέα διυλιστήρια - τα οποία μάλιστα ανενδοίαστα προπαγανδίζουν ως οικολογικά!

 Το περιβαλλοντικό κίνημα της πόλης μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή: μετά από μια περίοδο εσωστρέφειας, διαψευσμένων προσδοκιών από τη νομαρχιακή αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση των πόλεων της Δυτικής Αττικής, επιχειρούμε να βρούμε τον βηματισμό μας, να έρθουμε σε επαφή με άλλα κινήματα πόλεων στην Αττική και στην υπόλοιπη Ελλάδα, να ακουστεί επιτέλους η φωνή μας.  




Read more...

Αμπελάκια: To δεμένο μουλάρι

>> Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011


http://periodikobakilos.blogspot.com/

Read more...

SOS & τελική απόφαση / κοινωνία & πλανήτης χωρίς αύριο η γράμμα για το μέλλον

>> Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Απελευθερώσαμε -μέσα από την ιστορική μας πορεία- την καταστροφή του μέλλοντος. Αυτή η καταστροφή του μέλλοντος έχει τις ακόλουθες προοπτικές:

1.Καταστροφή ενεργειακή

Ι. Χρησιμοποιούμε υπερεντατικά τα Ραδιενεργά Σχάσιμα υλικά, χωρίς πρόνοια για το μέλλον. Αναπτύσσουμε αντιδραστήρες αναπαραγωγικούς πλουτωνίου και παίζουμε με τα γονίδια και τις γενετικές δομές της Υδρογείου. Έχουν δεσμευτεί πυρηνικά υλικά σε γομώσεις πυρηνικών όπλων, θέτοντας σε κίνδυνο απόλυτο το μέλλον όλων των όντων του πλανήτη. Τα ραδιενεργά κατάλοιπα πηγαίνουν όπου βολεύουν τα οικονομικά συμφέροντα και η αδιαφορία των αρμοδίων. Η αύξηση της ραδιενέργειας είναι καθολική και πλέον τα όρια για τα τρόφιμα και τα υλικά δεν καθορίζονται με υγιεινιστικά αλλά με εμπορικά κριτήρια, ενώ το ραδόνιο από τα υλικά των σπιτιών, μας γίνεται ένας εφιαλτικός ένοικος των κλειστών χώρων.

Η ραδιενέργεια χρησιμοποιείται και σε πειράματα γενετικής μηχανικής με ανυπολόγιστους κινδύνους. Γίνονται έρευνες εκσυγχρονισμού των πυρηνικών οπλοστασίων και ήδη οι βόμβες νετρονίου είναι ένα πρώτο διεστραμμένο όπλο, που καταστρέφει τη ζωή, αφήνει τα κτίρια.

ΙΙ. Τα αποθέματα πετρελαίου εξαντλούνται, βρίσκονται νέα κοιτάσματα και παίρνουμε πίστωση χρόνου. Οι ρύποι όμως της άντλησης, της μεταφοράς, της διύλισης και της καύσης του πετρελαίου και των πετρελαιοειδών ανεβαίνουν κατακόρυφα και υπονομεύουν ανεπανόρθωτα το φυσικοχημικό και το βιολογικό μέλλον της ατμόσφαιρας.

Οι εταιρείες που διακινούν το πετρέλαιο, αυτές διακινούν και τη ραδιενέργεια. Λίγες χώρες λιμαίνονται τα ενεργειακά αποθέματα και ακόμα και οι φτωχιές χώρες έχουν αυτό τον κακοήθη και καταστροφικό ηλίθιο τρόπο ανάπτυξης και οικονομικής επιβίωσης.

Κανένας δεν πράττει σύμφωνα με το οικολογικό συμφέρον. Η οικονομία δεν έχει καταλάβει ούτε την οικολογική και βιολογική στενότητα της γης, την αντιμετωπίζει σαν αν είναι άπειρο οικολογικά, ούτε τη στενότητα των ενεργειακών πόρων και πρώτων υλών, ούτε την ψυχολογική και κοινωνική στενότητα του ανθρώπου. Η οικονομία βλέπει μόνο στον εαυτό της στενότητα. Μια στενότητα σε μεγάλο βαθμό τεχνητή, κατασκευασμένη, ψεύτικη.

Η καύση του πετρελαίου, όπως και αυτή του λιγνίτη, έχει μια τεράστια συνέπεια εκτός από τους τοξικούς ρύπους. Απελευθέρωση CO2που επιτείνει τις κλιματολογικές αλλαγές και προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου, την αύξηση της θερμοκρασίας της γης. Αναμένεται στο μέλλον μεγάλη εκμετάλλευση των χωρών απ’ αυτούς που έχουν τα κοιτάσματα στην κατοχή τους και μια σταδιακή επιστροφή στον πρωτογονισμό των οικονομιών. Μόνο που αυτός ο πρωτογονισμός πλέον δεν είναι παραγωγικός, δεν έχει αύριο, θα είναι γεμάτος από τοξικά απόβλητα.

ΙΙΙ. Λιγνίτες. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στους λιγνίτες. Ας σημειωθεί ότι τα αποθέματα των λιγνιτών της Ελλάδας που αποτελούν και την κύρια ενεργειακή τροφοδοσία της, τελειώνουν εγγύς. Υπάρχει βέβαια ο άνθρακας και το ξύλο – ίδιο πρόβλημα και προκειμένου περί του ξύλου χειρότερο.

IV. Οι υδατοπτώσεις που σταδιακά εξαντλούνται και δέχονται τον απόηχο των κλιματικών αλλαγών.

V. Η μη χρησιμοποιούμενη ακόμα επαρκώς Αιολική Ενέργεια , η ακριβή ηλιακή, η γεωθερμική κτλ. – οι λεγόμενες εναλλακτικές. Και εδώ όμως υπάρχει το πρόβλημα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος παραγωγής, οι ίδιες οι εταιρείες μπαίνουν στην παραγωγή εξοπλισμού. Ελέγχουν έτσι, όχι σύμφωνα με το οικολογικό συμφέρον ή το ενεργειακό, την ενεργειακή ανάπτυξη και θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό της δικής τους κερδοσκοπίας.

VI. Γίνονται προσπάθειες για τη χρήση του νερού, όπως και τη χρήση της σύντηξης των ελαφρών πυρήνων του Υδρογόνου.

Πάντως στον ενεργειακό χώρο υπάρχει ένα τριπλό αδιέξοδο.

α) Εξάντληση και τρελλή χρήση των πόρων.

β) Τεράστια παραγωγή ρύπων.

γ) Ολιγοπωλιακή κερδοσκοπία στον έλεγχο του ενεργειακού προβλήματος.

Η υπερβολική ενεργειακή παραγωγή πυροδοτεί την ανευθυνότητα και του υπολοίπου συστήματος. Επίσης, συμβαίνουν και οι αδικίες όπως το ότι το 6% του παγκόσμιου πληθυσμού, οι ΗΠΑ, εκμεταλλεύονται το 40% της παγκόσμιας ενέργειας.

2.Κατάσταση στις πρώτες ύλες όπου η κατάσταση είναι περίπου ίδια. Σε περίπτωση κρίσης θα βρεθούμε, ανέτοιμοι όντες, ανίκανοι για άμεση λειτουργία της ανακύκλωσης. Μεγάλο μέρος των πρώτων υλών ξοδεύεται για ηλίθιες ματαιότητες. Αυτό πρέπει να τελειώσει. Φυσικά η αισθητική καταστροφή της Γης είναι απαράμιλλη. Οι ίδιες εταιρείες, τα απρόσωπα σχετικώς και ηλίθια κατασκευάσματα, αυτοί οι Φραγκενστάιν της Γης και της ανθρωπότητας, ελέγχουν και το κύκλωμα πρώτων υλών που σ’ όλη τη διαδικασία είναι πολύ ρυπογόνο. Δημιουργούνται και απελευθερώνονται τοξικές ουσίες και επιδράσεις σε πρωτοφανή βαθμό.

Η κατασκευαστική ακόμα τροποποίηση της επιφάνειας της γης, με τόσο παράλογο και μυωπικό τρόπο, κρύβει μέσα της πολλές κατάρες για το ανθρώπινο γένος, μαζί βέβαια με όσα καταλογίζει στην εξορυκτική βιομηχανία για την ιστορική στρέβλωση της ανθρωπότητας ο φιλόσοφος Λιούις Μάμφορντ.

3.Η καταστροφή του φυτικού πλούτου είναι ίσως το χειρότερο απ’ όλα που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη γη. Πρώτα απ’ όλα η εξαφάνιση ειδών λόγω τοξικών επιδράσεων των τεχνολογικών παρεμβάσεων, της νερώνειας εκμετάλλευσης πρώτων υλών – ξύλου, από τα δάση, λόγω επίσης της συστηματικής καλλιέργειας της κτηνοτροφίας, των πυρκαγιών και της γενικής διατάραξης και του εκτροχιασμού της οικολογικής ισορροπίας. Αυτή η εξαφάνιση δεν είναι αντιστρεπτή και το τίμημά της θα το πληρώσουμε εμείς. Είναι ένας τεράστιος βιοχημικός πλούτος, ένα θησαυροφυλάκιο πολύτιμων χημικών ουσιών που, αν το αποτιμήσουμε, έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όλο το πλούτο της ανθρωπότητας και από την ίδια ίσως την ανθρωπότητα.

Ο άνθρωπος δεν είναι βάση ζωής, τα φυτά είναι, και είναι η μόνη γέφυρα της ζωής με το φως και την ανόργανη φύση. Ό,τι χάθηκε δεν θα βρεθεί ξανά και ίσως ήταν αυτή η χημική πληροφορία που θα θεράπευε ένα καρκίνο, μια σημερινή ή μια μελλοντική ασθένεια.

Οι άπληστοι οικονομικοί παράγοντες είναι εν μέρει η ταφόπετρα της γης. Για την οικονομία, μόνο ένας έλεγχος είναι σωστός, ο οικολογικός και κοινωνικός. Αυτός λοιπόν ο φαρμακευτικός, ο βιολογικός, ο οικολογικός και ο αισθητικός πλούτος πρέπει να σωθεί ακόμα και με οικολογική βία. Ας έρθουμε όμως στην οικολογική σημασία της φυτικής ζωής και του φυτικού πλούτου. Καταρχήν είναι η μόνη δυνατότητα μετατροπής του CO2 σε O2 και συνεπώς είναι η μόνη άμυνα στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Τα δάση του Αμαζονίου παράγουν ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου οξυγόνου που παράγεται. Αυτά τα δάση περιέχουν και το 1/3 των ειδών της φυτικής ζωής της υδρογείου.

Τα δάση αυτά καταστρέφονται με ταχύτητα μιας Ελλάδας το χρόνο, ένα γήπεδο το δευτερόλεπτο. Ας καταλάβουν όλοι ότι οι ελάχιστες Οικολογικές Νησίδες της Υδρογείου ανήκουν σε όλους και σε κανένα κράτος ή χρήμα. Δεν υπάρχει ιδιοκτησία στην Οικολογία ασφάλεια της Ζωής και της Γης. Ας σταματήσουμε αυτή την πλανητική εντροπία. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αδικηθεί η Βραζιλία.

Τα φυτά ανάπτυξαν μια τόσο πλούσια χημική ζωή, σα συνέπεια υποκατάστασης της κίνησης και σαν αποτέλεσμα μιας ικανότητας να μετουσιώνουν τα πάντα. Η καταστροφή των φυτών και των δασών σημαίνει, εκτός από την ατμοσφαιρική καταστροφή, αλλαγή της πορείας του H2O μέσα στη φύση και καταστροφή, ερημοποίηση της γης. Καταστροφή των φυτών σημαίνει και καταστροφή των ζώων, καταστροφή του πλανήτη και της ανθρωπότητας τελικά.

Μέχρι τώρα η ζωή έπαιξε σαν ένας Μότσαρτ στα πλήκτρα των οικολογικών ισορροπιών και των γονιδίων. Τώρα που στη θέση του Μότσαρτ μπήκε το ανθρώπινο συμφέρον κάθε έννοια αρμονίας καταστρέφεται μαζί με τη ζωή. Τα φυτά είναι η παιδική ηλικία του πλανήτη, ο τεχνοκράτης άνθρωπος είναι γεροντική παραξενιά της.

Να σημειώσουμε ότι η τερατώδης ηλεκτρομαγνητική παραγωγή όλου του φάσματος, οι πολεμικές συρράξεις και η καταστροφή του όζοντος επιδρούν σ’ όλη την κλίμακα των μορφών και με τον ιονισμό του περιβάλλοντος, συμβάλλουν αποφασιστικά στη θλιβερή πορεία της κατάστασης. Ακόμα και η βιολογική νεκροποίηση των θαλασσών θα έχει μοιραίες επιπτώσεις, όπως και η μόλυνση των υδάτων, η συστηματική ζιζανιοκτονία και η αναγκαία καταπολέμηση των φυτικών παθήσεων. Η εξάντληση και μη ορθολογικοποίηση της χρήσης των υπόγειων υδάτινων αποθεμάτων. Η δηλητηρίαση των αλυσίδων τροφής από το φυτό, στο ζώο και τον άνθρωπο, πληρώνεται τελικά από μας.

Το κυνήγι είναι, όχι μόνο μια πηγή μόλυνσης του εδάφους από μολύβι, αλλά εκφράζει τη βαρβαρότητα του ανθρώπου μαζί με τη νοητική διαστροφή και τη διαταραχή των οικοσυστημάτων.

Η υπερεντατική εκμετάλλευση των πάντων δίνει ημερομηνία λήξης όχι μόνο στον πολιτισμό αλλά και στη ζωή των γενεών. Πρέπει να λογικέψουμε όλη την κοινωνική οργάνωση. Δεν μπορούν να εξοντώνονται εκατομμύρια καγκουρώ κάθε χρόνο για τα «αρχοντοχωριάτικα» αθλητικά παπούτσια των ανθρώπων, ούτε να εξοντώνεται ένα καναδικό δάσος για κάθε κυριακάτικο φύλλο των New York Times, όσο σοβαρό και να ‘ναι. Οι ανάγκες των ανθρώπων ακολουθούν το δρόμο του περιττού, του ανθυγιεινού, του καταστροφικού.

Υπάρχει δυνατότητα να αναπτυχθεί και Οικολογική Τεχνολογία καταστροφής των ρύπων και αποκατάστασης των συνθηκών. Πρέπει βέβαια ν’ αλλάξει ο τρόπος σκέψης, όχι πια στη σκέψη της πειραματικής παραγωγής αλλά περισσότερη φαντασία για πειραματισμούς. Να σημειώσουμε πως η σημερινή διαδικασία τυποποιημένου πειραματισμού δεν μπορεί να μελετήσει ουσιαστικά ούτε το απειροελάχιστο των δυνατοτήτων που υπάρχουν σε ελάχιστη φυτική ζωή. Ήδη οι πέτρες μεταμορφώθηκαν σε τερατουπόλεις, τα δέντρα σε χρήματα, τα ζώα σε γούνες, ως προς τους ανθρώπους ξέρουμε σε τι μεταμορφώθηκαν, οι μύθοι και οι παραβολές προσφέρουν μπόλικες ποικιλίες, μια οικολογία θανατηφόρων ειδών.

Εμείς πιστεύουμε πως η ρευστότητα του ανθρώπου σύμφωνα με τις εντολές της εξουσίας, του συστήματος της μυωπίας των συμφερόντων, μ’ ένα σταθερό πυρήνα υποκρισίας και φόβου σαν λιπασματικό υπόστρωμα αλλοτρίωσης, είναι η κύρια πηγή της οικολογικής καταστροφικότητας του ανθρώπου. Η πρώτη αδικία που έγινε είναι η θεώρηση των δικαιωμάτων σαν απόρροια της συνείδησης και της δύναμης που πηγάζει από την παρωθητική αίσθηση διαφοράς. Από εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αποξενώνεται ψυχολογικά από τη φύση και αυτή η αποξένωση εξοπλίζεται από τη τεχνολογία και τη φύση που αυτορρυθμίζεται μέσα απ’ το τριπλό φαινόμενο της ενεργειακής, της τροφικής και της νοηματικής νομοτέλειας, διχάσθηκε βίαια.

Το νοητικό είδος της που αυτοεξαρτήθηκε σαν χωριστό, σαν αληθινός Λέοντας της Νεμέας, αποδείχθηκε ένας Δούρειος Ίππος, ή ακόμα καλύτερα ένας Νέρωνας που αποκαλύπτει τη χείριστη όψη του 2ου θερμοδυναμικού αξιώματος, για το ελάχιστο της «έμπνευσης» χρειάζεται την πυρπόληση του κόσμου. Πυρπολούμε τη φύση, για να χτίσουμε ένα έπος από καπνιά ματαιοδοξίας, τις καμμένες σάρκες από την τρέλλα και τη μυρουδιά του ψημένου αίματος που σαν λιβανωτό προσφέρουμε στους θεούς της φαύλης αλαζονείας, της καταστροφικής λαγνείας και του ατελεύτητου θανάτου.

Ενώ εμείς υποσκάπτουμε το μέλλον, ταυτόχρονα αντιδρούμε σ’ αυτό με φόβο που εκφράζει τη φαντασιακή καταφυγή στο παρελθόν για αυτοσυντήρηση. Είναι μια διαστροφή της θέλησης, είναι προσκόλληση καταστροφική και αντιδημιουργική στη μορφή και την αδράνεια. Γι’ αυτό το φόβο έχουμε να πούμε αυτό που έλεγε και ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την οικονομική ύφεση μετά το Κραχ του ’29, «το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο φόβος». Πέρα από τα σύνορα της σημερινής συνείδησης που μας προδιέγραψε ο φόβος μας και η απουσία μας από την Ιστορία, πέρα από αυτό βρίσκεται η Λύση όσο αργά και αν είναι.

Ποια είναι η κατάσταση σήμερα;
Ο άνθρωπος γίνεται ολοένα και πιο ανίκανος να ζήσει στη φύση, όχι μόνο του κόσμου, αλλά και στην εσωτερική και έτσι ο φόβος απέναντί της γίνεται αβυσσαλέα επιθετικότητα, σχεδόν με μηδενική ανοχή. Ανάλογη είναι και η σχέση με το συνάνθρωπο. Ο άνθρωπος έγινε ένας μεταστάτης καρκινωμάτων μέσα στη φύση, οι καμινάδες του πολιτισμού υψώνονται σαν πυροβόλα τοξινών, σαν μια χημική Βαβέλ, οι πόλεις είναι η γενετική μηχανική αποξένωσης του ανθρώπου απ’ τη φύση.

Η φύση επικαλέσθηκε μέσα από την εξέλιξή της περισσότερη θαλπωρή και δυναμική απελευθέρωση και αυτή η επίκληση εφέλκυσε το ανθρώπινο είδος πολιτιστικά. Όμως και μια άλλη επίκληση της ενελικτικής δύναμης εφέλκυσε τον άνθρωπο, στην άβυσσο των πέρα και από την κτηνώδη βία καταστροφικών δυνάμεων. Η αποξένωση του ανθρώπου από τη φύση δεν είναι πλήρης, όμως η επικοινωνία με τη φύση έχει δύο χαρακτηριστικά, είναι υποκαταστατική και κίβδηλη. Όμως η αποξένωση, η βίαιη απομάκρυνση και η άστοργη φύση γεννά την αιμομικτική επάνοδο του Οιδίποδα, του ανθρώπου στην Ιοκάστη, τη φύση. Έτσι λοιπόν, η αποξένωση ή η χωριστικότητα είναι η κύρια επικοινωνία του ανθρώπου μ’ αυτή την άβυσσο κι η άβυσσος αυτή φυσικά δεν πρόκειται να χαριστεί στον άνθρωπο.

Τώρα πια ο άνθρωπος έχει σαν ψυχοκοινωνική του μητέρα την τεχνολογία και τη ρομποτική, δεν ξέρει ότι αυτή είναι ένα φάντασμα και πως έχει συζευχθεί την πραγματική του μητέρα προς την τραγωδία, τη φύση.
Ο Οιδίποδας είναι φιλολαϊκός, είναι ο ίδιος ο λαός με την αλλοτρίωσή του που συναντάει τον Λάιο, αυτόν που τον απομάκρυνε από τον Λαό, τον Οιδίποδα, από κάθε φιλική συναισθηματική σχέση με την Ιοκάστη, τη Φύση. Ο Λάιος που αποξενώνει τον άνθρωπο από τη Φύση είναι ο Ηγεμόνας και η πολιτική του είναι η «πνευματική» φύση του ανθρώπου, η πατρότητά του, η ενηλικίωση του, η κίβδηλη πνευματικότητα. Έτσι η Οιδιπόδεια Τραγωδία βρίσκει Οικολογική διάσταση στο συμβολισμό της. Ο Νέος Οικολογικός Οιδίποδας είναι ο άνθρωπος που επαναστατεί και αφρίζει για την αδικία σε βάρος του, και καλά κάνει, αλλά και που ορέγεται να βασιλεύει ξέροντας το χρησμό που δίνει η βιομηχανική επανάσταση.

Εμφανίζεται δειλά-δειλά ο Πραξικοπηματίας στον Τραγικό Τρίστατο, ο Άλμπεριχ διεκδικεί το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν, το προϊόν των εργατών της βιομηχανικής κοινωνίας. Ο Φύρερ αναδεύει το φασισμό από τη σάρκα του Λαού και συντρίβει τη βασιλική «νομιμότητα» της πολιτικής. Εξαπατά έτσι το δυσαρεστημένο Λαό, γιατί στην πραγματικότητα είναι ο γιος του βασιλιά, ένας Κρόνος που ανατρέπει τον Ουρανό. Αυτό είναι το πρότυπο Μουσολίνι – Στάλιν και στην πραγματικότητα λύνει πάλι ψεύτικα το αίνιγμα της Σφίγγας, απαντά στο βάθος του αφρού κι όχι του ωκεανού, απαντά στο Μαζικό Φόβο Εκμηδένισης, στη Μαζική Μειονεξία, προκαλώντας ο ίδιος φόβο, δρα όπως ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο ή καλύτερα καθοδηγεί στο δρόμο του Μιθριδατισμού και της πώρωσης.

Στη συνέχεια αποκτάει αυτό που ήταν ο πραγματικός και κρυμμένος αιμομικτικός στόχος της σχέσης του με τη φύση, το παιδί γέννημά του με τη Φύση, την τεχνολογική δύναμη, ελπίζοντας να κρύψει το δικό του φόβο θανάτου, θαυμάζοντας το δημιούργημά του, αιμομικτώντας και προς το παιδί του τοποθετώντας το στη θέση της μητέρας και έτσι αφαιμαξόντας το, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει το ψεύτικο ελιξήριο της νεότητας – αυτός είναι ο δρόμος της ιδιοτέλειας και της εξουσίας. Έτσι αδειάζει ο άνθρωπος από την ανθρωπινότητά του ανάμεσα σε μηχανή και εξουσία, μέσα από την υποκρισία μονιμοποιεί την άγνοια του εαυτού του – και «ο αγνοών βέβαια τον οίκο αυτού χάνεται στους τέσσερις ανέμους».

Μ’ όλα αυτά θελήσαμε να δώσουμε ένα τέρμα στις αυταπάτες για το Λαό. Οι λαοί δεν είναι οικολογικοί, ούτε ανιδιοτελείς. Φυσικά το πρώτο χέρι το έχουν οι κυβερνήσεις και οι ισχυροί της Γης. Αυτό να το θυμόσαστε για να δούμε πόσο θα αδιαφορήσουν και πόσο θα πιέσουν για οικολογικές λύσεις στην ανεργία, για κοινωνική δικαιοσύνη σε οικολογική βάση, για τερματισμό της κατά φαντασίαν πολυτέλειας και άνεσης που ονειρεύονται ότι θα αποκτήσουν. Ταυτόχρονα δεν νοείται να είναι κανείς οικολόγος από καταναλωτικό ναρκισσισμό, άνθρωπος της πόλης και το γραφείου, ξένος από τα πραγματικά προβλήματα της παραγωγής, της επιχειρηματικότητας και της απασχόλησης. Ούτε προσδιορίζεται κανείς σαν οικολόγος με προφανές το συμφέρον του ως τεχνοκράτης.

Η μάχη ανάμεσα στην ανθρωπότητα και το οικοσύστημα είναι κυρίως ψυχολογική, και ψυχολογική είναι και η ταύτιση με ηλίθια συμφέροντα. Για την ίδια την οικολογική καταστροφή με τους φυσικο-χημικούς της μηχανισμούς έχουν λεχθεί πολλά, για την πηγή γράφτηκαν λίγα.

Δεν υπάρχει χειρότερο καθεστώς από αυτό όπου ο δούλος γίνεται αφέντης δούλων, ο Άλμπεριχ, ο δούλος του οικονομικού συστήματος, το Ερυσιχθόνιο ρομπότ της αλλοτρίωσης οριστικά αρχηγεύει πάνω στην παραγωγική διαδικασία, τις μηχανές και τη φύση.

Ο άνθρωπος είναι ο ισχυρότερος μεταλλακτικός γόνος του πλανητικού οικοσυστήματος. 

 Ήδη είναι ανύπαρκτη η φύση, μέσα στους αφασιωμένους, στους τεχνοδόμους και τους στρατοκράτες. Να η αιτία! Αν το θέλετε και με βιονοητική διαλεκτική, της βίαιης καταστροφής της φύσης. Δε δημιουργήθηκε η φύση για χάρη του ανθρώπου. «Ποιος είναι ο μεγαλύτερος, ο υπηρετών ή ο υπηρετούμενος; Ο υπηρετών!» Απ’ αυτή την ηθική έκφραση του Νερού της Ζωής εξαρτώνται χιλιάδες πύραυλοι, εκατομμύρια καμινάδες μίσους απέναντι στη Γη και δισεκατομμύρια πεινασμένες και άδικα διωκόμενες ζωές πάνω στον πλανήτη.

Από αυτή την Ψυχολογική Αποκάλυψη κρίνεται το αν ο κόσμος μας γίνει ένα τεχνολογικό και βιομηχανικό Βερντέν, από αυτή την Αντινιτσεϊκή Υπερανθρωπιά εξαρτιέται το αν η ζωή θα κρυφτεί μέχρι να σβήσει πίσω από χημικά και αντιασφυξιογόνα φίλτρα του αέρα.

Ο οικολογικός πόλεμος έχει μακροχρόνια τις ίδιες επιπτώσεις με τον πυρηνικό.
 Μέσα στην Κοσμική Απεραντοσύνη του Χωροχρόνου, τη φορτισμένη από το φυσικό μέγεθος που λέγεται Ενέργεια, υπάρχει ένα υδρογειάκι που πλέει ενεργειακά αυτορρυθμιζόμενο μέσα στο Χωροχρονικό Ωκεανό. Μόνη του Κοσμική Προστασία το μυστηριώδους, γεωλογικά, προέλευσης Μαγνητικό Πεδίο που συγκρατεί την ιονίζουσα Κοσμική Ακτινοβολία στις Ζώνες Van Allen και αντί για καταστρεπτικές τις μετουσιώνει κατά ένα μέρος σε χρήσιμες για την ηλεκτρική Ισορροπία του Πλανήτη μέσα από τους πόλους.

Μετά έρχονται τα ανώτερα ατμοσφαιρικά στρώματα, μια επωφελής απόληξη της ηλεκτρομαγνητικής και της βαρυτικής δύναμης αυτών των δύο μεγάλων παραγόντων μακροσκοπικής Ισορροπίας.
Κυριότερο στρώμα είναι αυτό το ανακλαστικό και απορροφητικό στρώμα Όζοντος, μιας αλλοτροπικής μορφής οξυγόνου.

Μετά έρχεται η βιόσφαιρα που δεν μπορούμε να επεκταθούμε στην οικολογική ανατομία της πέρα από το να μιλήσουμε για τρεις αλυσίδες που συνδέουν ζωή, συνείδηση και ενέργεια στο φαινόμενο της εξέλιξης και της ύπαρξης του γίγνεσθαι και του Είναι μέσα στην Καθολική Διάσταση, το χωροχρόνο.

Πρώτη αλυσίδα, φυσικοχημική – ή ενεργειακής μετατροπίας.

Δεύτερη αλυσίδα, βιολογικοποίησης ή αυτορρύθμισης αναπαραγωγικής και τροφικής – ή το φαινόμενο της ζωής.

Τρίτη αλυσίδα, πληροφοριοποίησης και πληροφοριακών μετασχηματισμών – ή το φαινόμενο της συνείδησης και της ταυτότητας και της λογικής αλυσίδας, γιατί όχι και ψυχολογικής.

Ίσως θα μπορούσαμε να προβλέψουμε και μια τέταρτη άλυσο με πολύ πιο λεπτοφυείς νομοτέλειες απέναντι στην οποία είμαστε πολύ πρωτόγονοι επιστημονικά. Αυτή η αλυσίδα θα αφορά την αρχετυπική διαχρονικότητα των ίδιων των προηγούμενων μεγεθών και την Οργάνωση της Εξέλιξης προς το Είναι. Είναι μια αλυσίδα βουλησιακή και ενορατική, μια αλυσίδα Σκοπού και Ταυτότητας. Αυτή είναι η τέταρτη δημιουργική ιεραρχία, που έχει προβάλλει, πότε δειλά και πότε διαστρεβλωμένα, πάνω από την ανθρωπότητα.

Σ’ αυτή τη δημιουργική ιεραρχία, όπου βρίσκεται και η δύναμη οικολογικής επαναφοράς της ανθρωπότητας στο δρόμο της, βρίσκεται ενσαρκωμένη η ασυμβατότητα της ενέργειας της ζωής και της συνείδησης απέναντι στη μορφή εκδήλωσής της, η απελευθέρωσή τους από τη μορφή που τα εξουσιάζει.
Αυτή είναι μια ασυνήθιστη και ασύμβατη παρουσίαση του Πλανητικού Οικοσυστήματος. Υπάρχει μόνο μια Ορθοκανονική, Εξελικτική Συνάφεια αυτών των αλυσίδων και Πλανητικών Ιεραρχιών αλλά αυτή δεν βρίσκεται με δόγματα, αυθεντίες και άγνοιες. Ας ψάξουμε λοιπόν πέρα απ’ τις εύκολες σκέψεις και πράξεις. Πάντως η μηχανολογική αλυσίδα ή η αλυσίδα των τεχνημάτων του ανθρώπου δεν είναι όχι μόνο η απάντηση αλλά ούτε καν εκλογικευμένη στάση.

Σαν να μην φτάνει η βάρβαρη τεχνολογία του ανθρώπου, μια τεχνολογία για την οποία μπορούμε να πούμε ότι βαδίζει την προϊστορία της, είναι και τα καθημερινά οικολογικά ατυχήματα από άνομο συμφέρον. Για παράδειγμα τα πετρελαιοφόρα μολύνουν ενσυνείδητα τις θάλασσες από τα κατάλοιπά τους, γιατί τους στοιχίζει περισσότερο ο κανονικός καθαρισμός των δεξαμενών τους σε ναυπηγεία – αυτό είναι το «χύθηκε» πετρέλαιο στη θάλασσα όταν δεν υπάρχει σύγκρουση πλοίων, αυτές είναι οι πυρκαγιές του Αμαζονίου και γιατί όχι και της Ελλάδας – ακόμα και η μετάθεση του φράκτη κατά ένα μέτρο μπορεί να είναι κίνητρο.

Το αίτημα της συστημικής αναδιάρθρωσης


Χρειάζεται μια Παγκόσμια αλλά και Εθνική Οικολογική Άμεση Δράση, διαφορετικά δεν θα αποφύγουμε μακροχρόνια το πλανητικό κραχ.

Χρειάζεται ένα Παγκόσμιο Οικολογικό Σύνταγμα και ένα Εθνικό επίσης.

Ζητάμε απ’ όλους, ανθρώπους, φορείς και κυβερνήσεις να συνεργασθούν για ένα Πλανητικό Σχέδιο Επιβίωσης και Εξέλιξης.

Χρειάζεται ένα Παγκόσμιο Οικολογικό Δικαστήριο όπως ένα Εθνικό Οικολογικό Δικαστήριο άμεσης εκδίκασης των σημαντικών καταγγελιών.

Χρειάζεται ένα Οικολογικό Κανάλι Τηλεόρασης, τόσο Παγκόσμιο όσο κι Εθνικό.

Χρειάζεται δύο γενεές να απαρνηθούν την υπερβολική άνεση της τεχνολογίας. Να πετύχουμε ένα παγκόσμιο μορατόριουμ αναλογικής, και δίκαιης υπέρ των αδυνάτων, παραγωγής και ανάπτυξης.

Χρειάζεται μια Ομοσπονδία Οικολογικών Κρατών.

Αντί για όλα αυτά, όταν η ζωή καταστρέφεται σ’ όλους τους Τροπικούς και τους Μεσημβρινούς του Πλανήτη, εμείς κατοικούμε στους Τροπικούς της Αδιαφορίας. Να ενοχοποιήσει λοιπόν ο καθένας την αδιαφορία του, πριν είναι αργά, γιατί η ελευθερία μας και η ζωή μας είναι χωρίς αύριο. Δυστυχώς δεν είναι πολύ απαιτητικοί οι λαοί εξαιτίας της ιδιοτέλειάς τους που τους περιόρισε τον ορίζοντα στο μηδέν, κάνουν όνειρα μικροκοινωνικά όταν ο πλανήτης φλέγεται. Απ’ την άλλη, πολλοί παρουσιάζουν τα χαλεπά στοιχεία όσο είναι εκτός επιτροπών, μετά είναι κομφορμιστές ή τα παρουσιάζουν σαν οικολογικοί επιχειρηματίες ή πολιτικοί δημαγωγοί.

Αυτό το μέτωπο θα πρέπει να είναι πιο υπερβατικό από την ταξική πάλη, αλλά όχι και μέσο για μια νέα δον κιχωτική γελοιότητα. Η αντιμετώπιση αυτής της κλίμακας του προβλήματος της υγείας και της οικολογίας απαιτεί μια ευρύτερη και θεμελιακότερη επανάσταση από την ταξική.

Πρέπει να εγκαινιαστεί η πιο πλατειά και δημοκρατικά Ειρηνική Αλληλεγγύη που γνώρισε ποτέ ο Πλανήτης.

Οι ανώνυμοι, οι λαοί με την απουσία τους από τη συνείδηση και την Ιστορία, εξαγόρασαν τη θέση των σκουπιδιών που θα τα σαρώσει η οικολογική καταστροφή, τα προβλήματα υγείας, η εθνικιστική και θρησκευτική παράκρουση, ο οικονομικός ανταγωνισμός, η πολιτική υποταγή και ο πόλεμος. Κουράζονται υποτίθεται από την εξαπάτηση που τους εξασκούν και, επειδή τους είναι «πιο» δύσκολο να απαλλαγούν από τους εξαπατητές τους, φορτώνουν την αποστροφή τους στα ίδια τα ιδανικά, στις λύσεις. Παράλληλα για να ξεκουράζονται, αντί να φαντάζονται ότι θα υπάρξουν λύσεις, αφήνονται να παίρνουν σαν υπνωτικά και αναισθησιογόνα τα ωραία λόγια ακόμη και εγκληματιών της ιστορίας και του πολιτισμού.

Ζούμε σε Ερτζιανές Θύελλες, σε πληροφορικά δίκτυα που μας έχουν κάνει αντικείμενά τους, παραβιάζουν και καθιστούν πλέον άκυρα όλα τα Συντάγματα και τις αληθινές ατομικές ελευθερίες. Ουσιαστικά η Δημοκρατία είναι υπό διαρκή διακύβευση.

Τα προηγούμενα αφορούσαν στην κατάσταση όπως αυτή οδηγήθηκε από την τυφλότητά μας σε αδιέξοδο, εδώ όμως ασχολούμαστε με το αδιέξοδο που μας έλκει μέσα από τα ίδια μάτια. Εδώ όχι η τυφλότητα αλλά η αλλοτριωμένη όραση, η συνείδηση μας οδηγεί στην καταστροφή. Τα μάτια μας πέφτουν πάνω στη δύναμη της Μέδουσας.

Πώς λειτουργεί το Πληροφοριακό Χάος;

α. με έλλειψη Σύνθεσης Αληθινής στην Πληροφορία.

β. με υποταγή της Πληροφορίας στην Εξουσία.

γ. με αποξένωση της Πληροφορίας από την Υποκειμενικότητα.

δ. με χρήση της Πληροφορίας για ορμεμφυτική αντικειμενικοποίηση της υποκειμενικότητας του ανθρώπου με πρόκληση ιλαρότητας και ρηχότητας.

ε. με ασυνέπεια των Πληροφοριών στη λογική αλυσίδα.

στ. με ανικανότητα των Πληροφοριών να εκφραστούν σαν άμεση πράξη, βίωμα και ζωή.

ζ. με κωδικοποίηση των ανθρώπων μέσα από την Εκπαίδευση.

η. με ψευδής Πληροφορία.

θ. με ψευδής Ελευθερία στην παραγωγή και την κατανάλωση πληροφορίας ώστε να βαθύνει την αμηχανία και να συγκαλύψει πιο διεισδυτικά τη γοητεία του Κεντρικού Σφετερισμού.

Η αποκατάσταση της πληροφορίας



1.Η πρώτη αληθινή βαθμίδα σύνθεσης του πληροφοριακού δυναμικού έχει δύο συγχρονικούς και ταυτόχρονα διαχρονικούς πόλους, την Παγκόσμια Ανάγκη και τον Εαυτό. Είναι το βίωμα της ανάγκης και του Εαυτού που μπορεί να συνθέσει το σύνολο των γεγονότων μέσα από την Παγκόσμια Ενότητα της Ύπαρξης και την Ταυτοχρονικότητά τους. ο Εαυτός είναι η Πληροφορία της Ελευθερίας και της Υποκειμενικότητας.

2.Η υποταγή της Πληροφορίας στην Εξουσία την κάνει να αρνιέται τον Εαυτό της, την καλωδιώνει στην ψεύτικη δύναμη των σφετεριστών που είναι απλά η δική μας απουσία από την Ιστορία. Η Δημοκρατία δεν είναι πια παρά μια μάσκα.

Μη έχοντας ή χάνοντας το σημείο σύνθεσης η Πληροφορία μέσα στον Εαυτό της, διατηρεί τη συνοχή της στην υποταγή σε κάτι έξω από αυτή, στην Εξουσία που είναι η μόνη Ιδιότητα που έχει κάνει σύνθεση στον εαυτό της, που είναι η άρνηση του Εαυτού των όντων ή του μη εαυτού.

3.Η Πληροφορία πια δεν μπορεί να αφορά στον Εαυτό και φυσικά δε μπορεί να είναι οντολογική και ελευθερία, είναι ο Προμηθέας Δεσμώτης ή κάτι χειρότερο, το μαγικό ραβδί της Κίρκης. Η πληροφορία είναι πια εχθρός της Υποκειμενικότητας.

4.Από το σημείο αυτό και ύστερα η πληροφορία, που στο όνομα της υποκειμενικότητας απονεύρωσε τη συνείδηση, τώρα εφορμά από τη γοητεία της χώρας του εκάστοτε επώνυμου προϊόντος. Αφού η «αντικειμενικότητα» χτύπησε τους αληθινούς σκοπούς, έβαλε τους αυτοσκοπούς της και μόνο ένα αφυπνιστικό Γεγονός μπορεί να τους εξουδετερώσει τελείως, ο Θάνατος, όμως εκεί μας τυφλώνει στη σημασία του για μας.

5.Τώρα πια οι πληροφορίες χάνουν κάθε συνοχή λογική και απλά η αντιφατικότητά τους «οργανώνει ορθολογικά τον ανορθολογισμό». Από δω και πέρα κάθε αυθαιρεσία των πληροφοριοκρατών είναι αποδεκτή και εξοστρακίζει κάθε εμψυχωμένη και ενανθρωπιστική λογικότητα. Έτσι, π.χ. οι λαοί αγελαίως-καθοδηγούνται και κατευθύνουν- σε τραγικά ιστορικά λάθη. Το Οργανωτικό Χάος επακολουθεί και φυσικά έλκει την τεχνητά προκλημένη ανάγκη της Κεντρικής Εξουσίας. Ωστόσο, αυτό το Πληροφοριακό και Οργανωτικό Χάος έχει τα σημεία καταστροφής του.

Μια νέα εποχή χωρίς προηγούμενο: 


Η άλλη εικόνα
Αυτή η Εικόνα είναι η Ουτοπία, είναι πέρα από κάθε περιγραφή και είναι μια Απόλυτη και με Πληρότητα Δημιουργικής Διαύγειας άρνηση της σημερινής και μελλοντικής αθλιότητας στα αίτια και τα αποτελέσματά της. Αντί για το Πληροφοριακό Χάος θα έχουμε Νέες Επιστήμες που θα συνθέτουν με την εμπνευσιακή επινοητικότητα της Γνώσης και της Συνθετικής Αναζήτησης της Αλήθειας και της Επίγνωσης.

Αντί για τον Ψυχολογικό Εφιάλτη θα έχουμε ένα απέραντο ορίζοντα Αφιλόδοξης και Άφοβης, Απελευθερωτικής και Ορθολογικής, βαθιά Ζωντανής Ταυτοποίησης.

Αντί για την Οικολογική Καταστροφικότητα θα έχουμε τις σωστές ανθρώπινες, οικολογικές και οντολογικές σχέσεις με απουσία ανταγωνισμού, χωριστικότητας και εξουσίας, με συμβιωτική και συμπαθητική ανάπτυξη μερισμού.

Αντί για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο θα έχουμε μια ατμόσφαιρα ήρεμης ισχύος απαλλαγμένη από τη γοητεία της εξουσίας, τα σύνορα, τους στρατούς κτλ.

Αλλά ακόμα και αυτή η Ιδανική κατάσταση δεν είναι άλλο από μια μεταβατική προς μια Ιδανικότητα δίχως ονόματα και αντίληψη από μας τώρα. Η μόνη δική μας συνεισφορά δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτή της παρέμβασης μιας Νέας Πληροφορίας, και σ’ αυτό ούτε οι πρώτοι ούτε μόνοι είμαστε αλλά επόμενοι και ανοιχτοί στο διάλογο. Πάντως η δική μας πεποίθηση για το περιεχόμενο αυτής της Νέας Πληροφορίας είναι αυτή:

Υπάρχει τέτοιο πληροφοριακό δυναμικό μέσα σε όλα - τα φυτά κρατάνε τόσα κλειδιά, εμείς άλλα τόσα. Πρέπει τέλος πάντων να δεχθούμε και τις ασθένειες ακόμα, τόσο τις αντικειμενικές όσο και τις ψυχολογικές, σαν πληροφορίες αποκάλυψης λαθών της ζωής μας και της κοινωνικής οργάνωσης. Έτσι, ίσως καταλάβουμε πως όπως επεκτείνονται οι έρημοι και γίνονται άπαξ δια παντός άγονα εδάφη, έτσι και μέσα μας έχουμε λύση της εσωτερικής μας συνοχής και μια απέραντη ψυχολογική έρημο, ένα άπειρο αδιαφορίας, μέσα στο οποίο πνέουν μόνο οφθαλμαπάτες.

Αντί να συνεισφέρουν σ’ αυτό τον αγώνα όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά μέτρα, οι δίσκοι, οι βιντεοταινίες κτλ., ενεργούν αντίστροφα. Εμείς θα επιχειρήσουμε να εργασθούμε σ’ αυτό το χώρο. Τώρα που η μαζική ζωή γίνεται μια έρημος από ανθρώπινους κόκκους, πρέπει να κρατήσουμε αντίσταση με τη χαρά της γνώσης, με τη συνεργασία, με την ειρήνη, την ανιδιοτέλεια, το σκοπό και ένα αναγνωριστικό ολισμό προς τις καλύτερες δυνατότητες. Πρέπει να αντεπιτεθούμε στις θεμελιώδεις διαφθορές του ανθρώπου. Πρέπει να ξεπεράσουμε τον «ορίζοντα γεγονότων» που παγώνει τη θέληση.

Ας πάψουμε αδέλφια να ποδοπατιόμαστε ρατσιστικά και ας καταλάβουμε πως για να αιτιολογηθεί ο αγώνας για τη ζωή χρειάζεται ένα νόημα, πέρα από τη φυσιολογική προσπάθεια της αθανασίας που είναι ατελέσφορη. Στο μόνο που οδήγησε αυτή η προσπάθεια ήταν στις τεράστιες αυταπάτες της αγοραίας θρησκείας, του αγοραίου υλισμού, της αγοραίας επιστήμης, της αγοραίας οικονομίας, της αγοραίας κοινωνίας και τέλος του αγοραίου ανθρώπου. Να απλωθούμε στη χαρά της συνειδητής ζωής, να τελειώνουμε με την τεράστια βιολογική μειονεξία που επενδύεται σε ταύτιση με την εξουσία σαν κατά φαντασία υπέρβασή της.

Θεωρούμε για τους λόγους αυτούς αναγκαίο όχι μόνο απλώς το μάθημα της Οικολογίας αλλά ένα συνολικά καθορισμένο σαν Οικολογικό και Πλανητικό Σχολείο.

Τέλος προτείνουμε να φορολογηθεί κάθε εργοστασιακή επένδυση για εθνικές επενδύσεις οικολογίας, ακόμη πρέπει να υπάρξει Οικολογική Τράπεζα με κεφάλαια του κράτους των ιδιωτών για ειδική χρηματοδότηση της οικολογίας. Πρέπει επιτέλους να πληρώσει ο σύγχρονος Φάουστ και να απελευθερώσουμε τον Προμηθέα από το λάθος του, να πραγματώσουμε το συλλογισμό του Έπαφου.


Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας

Το παρόν κείμενο, αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Ζήση: "Ο Κόσμος των ανθρώπων μετά το AIDS και την οικολογική καταστρφή", Εκδόσεις "ΤΗΛΟΡΗΤΗΣ", 1991.

http://solon-synthesis.blogspot.com/

Read more...

Η οικολογία του βάθους και ο επιστημονικός περιβαλλοντισμός

>> Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η οικολογία στις αρχές του 21ου αιώνα - 6

Θα συμφωνήσετε ότι, τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι αρχές της οικολογίας του βάθους είχαν πολύ πιο περιορισμένη απήχηση από εκείνες που ανέδειξε η έκθεση «Μπρούρτλαντ» κατά την δεκαετία του ’80 σχετικά με την «διαρκή ανάπτυξη». Γιατί δεν γίνεται ακόμη κατανοητό το «βεληνεκές» μιας οικολογικής προσέγγισης που θεμελιώνεται στην βαθιά ανάλυση των αιτίων της περιβαλλοντικής κρίσης;

Η έκθεση «Μπρούρτλαντ» του 1987 αποτέλεσε έκφραση μιας στοχευμένα αποδεκτής εκλαίκευσης της έννοιας της βιώσιμης ανάπτυξης, σε θέση «(να) ικανοποιεί τις ανάγκες των σύγχρονων γενεών χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την ικανότητα των επόμενων γενεών να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες». Πρόκειται για μία προσέγγιση ανθρωποκεντρικής και ωφελιμιστικής μήτρας η οποία διαπερνά την δυτική πολιτική κουλτούρα του περιβαλλοντισμούκαι βασίζεται στην οικονομική ιδεολογία της νεωτερικότητας.

Όλα τα οικονομικά μοντέλα της νεωτερικότητας προβάλλονται στο εύρος ενός μηχανικού χρόνου αρνούμενα ουσιαστικά την ισχύ της εντροπικής μη ανατρεψιμότητας της μετατροπής της ύλης και της ενέργειας. Ο περιβαλλοντικός ρεφορμισμός είχε ευρεία απήχηση καθ’όσον απόλυτα λειτουργικός στο φιλελεύθερο καπιταλιστικό αναπτυξιακό μοντέλο, διασφαλίζοντας έτσι προσβασιμότητα στο μιντιακό στερέωμα και ένα τύπο πολιτικής παρουσίας διαγώνια «φιλικής» προς όλα τα πολιτικά κόμματα και όλες τις ομάδες της οικονομικής εξουσίας.

Η «φιλανθρωπική» επιβεβαίωση της διαγενεακής αλληλεγγύης της έκθεσης «Μπρούρτλαντ» δεν διάβρωσε ποτέ τα κάστρα του οικονομισμού για να μεταλλαχθεί, με την πάροδο του χρόνου, σε ένα καθησυχαστικό κοινό τόπο καλών προθέσεων και το παράλληλο σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας, ρόλου και εκλογικής αποδοχής για όλα τα κόμματα με έντονο οικολογικό χαρακτήρα. Κόμματα μελών διαφορετικών ιδεολογικών εμπειριών, συνενωμένων από ένα απροσδιόριστο αστικό και ατομιστικό προοδευτισμό ο οποίος δρα μέσω του αφιλοκερδούς αυθορμητισμού του ποικιλόμορφου κόσμου του εθελοντισμού, του περιβαλλοντισμού και του προστατευτισμού.

Από αυτή την άποψη, οι οικολογισμός έχει χάσει προ πολλού την ιδεολογική του ταυτότητα η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πραγματικό νεωτερισμό στο πεδίο των «πεπερασμένων» ιδεών του απώτερης νεωτερικότητας. Συνάμα, έχασε και την μεγάλη ευκαιρία να τεθεί πέραν της αριστεράς και πέραν της δεξιάς όντας καινοτομικά συντηρητικός και επαναστατικός ταυτόχρονα. Ο ολισμός, στον οποίο θεμελιώνεται τελολογικά, τίθεται ουσιαστικά με όρους ριζικής ανατροπής του παραδείγματος του δυτικού μοντέλου, όχι μέσω της αναφοράς σε προμηθεϊκές ουτοπίες αλλά μέσω της προάσπισης της σταθερότητας των φυσικών συστημάτων, του αξιακού συστήματος της Γης και της ανεπιφύλακτης υιοθέτησης της έννοιας και της αξίας του «ορίου».

Τα αποτελέσματα του θεωρητικού του «μηδισμού» αντανακλώνται στην εμφανή του ανικανότητα να προβάλλει μία ριζοσπαστικά εναλλακτική εικόνα του κόσμου ως προς το ισχύον μοντέλο, να καταστεί πολιτικά το κατεξοχήν όχημα σύγκρουσης με τις ισορροπίες των εξουσιών, να εντοπίσει τον χώρο ουσιαστικής ρήξης με τον οποίο να ταυτιστεί και, εν τέλει, να ριζώσει βαθιά στην κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο ότι το «πράσινο» πολιτικό δυναμικό χαρακτηρίζεται από μία μεταμορφική φευγαλεότητα και ένα ατομικό οπορτουνισμό, αν όχι μεγαλύτερο, τον ίδιο με τον καριερισμό που χαρακτηρίζει κάθε συστημικό κόμμα εξουσίας. Φαίνεται σχεδόν απίθανη, κατά συνέπεια, κάθε υπόθεση εκχώρησης πεδίου έκφρασης προσεγγίσεων ιδεαλιστικού βάρους και υπαρξιακής ανάτασης από μέρους του σύγχρονου πολιτικού και πολιτισμικού σκηνικού.

Η άνευ όρων συναίνεση με τις σχέσεις δύναμης και εξουσίας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν επιτρέπει την προβολή ακόμη και μορφών «λαικιστικής» ανυπακοής όπως εκείνη του Ραλφ Νάντερ ο οποίος, σε κάθε περίπτωση, εκφράζει ένα χώρο ουσιαστικής ανεξαρτησίας από τους κατασταλτικούς σχηματισμούς της δεξιάς και της αριστεράς δίνοντας φωνή σε μια εν δυνάμει εναλλακτική πλειοψηφία. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να συνοψίσουμε ότι το πολιτικό πρόβλημα του οικολογισμού είναι πρόβλημα γενικής φύσης και αφορά την αποπολιτικοποίηση της φιλελεύθερης «ανοικτής κοινωνίας».

Με λίγα λόγια φωλιάζει στην διάσταση της «αρνητικής ελευθερίας» που αφαιρεί το άτομο από τα κοινά και, μέσω της σύγχυσης με την χειραφέτηση των οικονομικών συναλλαγών από κάθε περιορισμό, έχει σαν στόχο την εμπορευματοποίηση ανθρώπων, πραγμάτων και ιδεών.

Μόνο όταν κατορθώσει η πολιτική να ερμηνεύσει αυθεντικές μορφές συμμετοχικότητας θα μπορούμε να ελπίζουμε στην συναίνεση μεταξύ ιδεών και κοινωνικών πρακτικών και στην γένεση ενός «επαναστατικού κράτους» σε θέση να ενσωματώσει τις οικολογικές αρχές και αξίες. 


Μόνο τότε θα είναι δυνατή η γενικευμένη παρουσία στα κοινά κάθε μειοψηφικής σκέψης και άποψης η οποία σήμερα δεν μπορεί να εκφραστεί παρά με όρους καθαρά μεταπολιτικούς, επηρεάζοντας το συλλογικό φαντασιακό «εκ των έξωθεν» χάριν της διανοητικής της καθαρότητας και της ηθικής της συνέπειας.

http://anikitosm.blogspot.com/2011/03/blog-post.html

Read more...

Η έμπνευση σώζει

>> Κυριακή, 15 Μαΐου 2011






http://diffusedlight.blogspot.com/

Το είδαμε εδώ: http://toportatif.blogspot.com/

Read more...

Η ρύπανση σκοτώνει



Λίμνη Κουμουνδούρου: http://limnik.blogspot.com/2011/05/blog-post.html

Read more...

Αλεξιθυμία : παράγοντας υψηλού κινδύνου για ψυχολογικά προβλήματα

>> Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Ο όρος  αλεξιθυμία έχει συνδεθεί στην έρευνα με ένα μεγάλο εύρος ψυχολογικών προβλημάτων και συνάμα με μια μεγάλη γκάμα αρνητικών στοιχείων προσωπικότητας ανάμεσα σε αυτά ο νευρωτισμός, η εσωστρέφεια, αρνητική εικόνα για τον εαυτό και άλλα.
Ο πρώτος που χρησιμοποίησε την λέξη αλεξιθυμία ήταν ο ερευνητής Σιφναίος το 1975 σαν αποτέλεσμα έρευνας για το γνωστική και συναισθηματική στάση των ανθρώπων με σωματικά συμπτώματα. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από το στερητικό α-(έλλειψη), λέξις (λόγια), θυμός-θυμικό (διάθεση-συναίσθημα). Επί της ουσίας η λέξη σημαίνει έλλειψη λέξεων για τα αισθήματα.
Η αλεξιθυμία είναι ένα πολυδιάστατο στοιχείο προσωπικότητας που χαρακτηρίζεται από δυσκολία  αναγνώρισης και περιγραφής των συναισθημάτων, περιορισμένη ικανότητα φαντασίας και δυσκολία αναλυτικού και λεπτομερούς τρόπου σκέψης. Οι άνθρωποι με αλεξιθυμία δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τα δικά τους αισθήματα και συχνά φαίνονται αδιάφοροι και ασυναίσθητοι στα αισθήματα των ανθρώπων που τους περιβάλλουν. Αντίθετα ασχολούνται υπερβολικά με τις σωματικές τους αντιδράσεις και όλα τα αισθήματα βρίσκουν έκφραση σε σωματικά συμπτώματα. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η αλεξιθυμία συνδέεται πολύ έντονα με την σωματοποίηση των συμπτωμάτων και τα ψυχοσωματικά προβλήματα.
Σε αντίθεση με την κατάθλιψη, τις αγχώδεις διαταραχές και διαταραχές προσωπικότητας, η αλεξιθυμία δεν αποτελεί ψυχιατρική διάγνωση μα ούτε και ασθένεια. Είναι ένα στοιχείο προσωπικότητας, χαρακτηρολογικό συστατικό το οποίο συνιστά παράγοντα συνδεδεμένο με πολλά ψυχολογικά προβλήματα. Πλήθος ερευνών υπογραμμίζουν την αλεξιθυμία σαν τάση, ένα επιπρόσθετο επιβαρυντικό χαρακτηριστικό που ευνοεί την ανάπτυξη διατροφικών διαταραχών, διαταραχών προσωπικότητας, αγχωδών διαταραχών και κατάθλιψης.
Η αλεξιθυμία είναι ένας σχετικά νέος όρος για τον ελληνικό πληθυσμό σε σύγκριση με τον δυτικό κόσμο. Ίσως επειδή και σαν χαρακτηριστικό προσωπικότητας δείχνει να είναι ξένο στην κουλτούρα και στα χαρακτηριστικά του ελληνικού πληθυσμού.
Παρόλαυτα, έρευνες δείχνουν ότι και στην χώρα μας τα ποσοστά είναι υψηλά, υψηλότερα από ότι θα αναμενόταν και ειδικότερα πολύ περισσότερο στους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.
Ο όρος αλεξιθυμία υπογραμμίζει και φέρνει στην πρώτη γραμμή την μεγάλη σημασία των συναισθημάτων για την ψυχολογική υγεία και ευεξία. Επίσης είναι ένα ενδεικτικό χαρακτηριστικό που μπορεί να μας οδηγήσει με ασφάλεια σε πιο αποτελεσματική διάγνωση και αντιμετώπιση ή πρόληψη πολλών ψυχολογικών προβλημάτων. Παράλληλα ίσως να εξηγεί και την δυσκολία πολλών ανθρώπων να μιλήσουν και να μοιραστούν τον συναισθηματικό τους κόσμο ή να προχωρήσουν σε αναζήτηση ψυχολογικής βοήθειας.

Read more...

Ανεξήγητο φαινόμενο

http://yayeveryday.com/post/13557

Read more...

Επιστολή στους κατοίκους Κερατέας

>> Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Αγαπητοί φίλοι, χρειάστηκαν πάνω από τέσσερις μήνες σκληρού αγώνα, για να καταλάβει(;) η κυβέρνηση ότι το πρόβλημα των σκουπιδιών δεν λύνεται με τα ΜΑΤ και τη βία. Από την άλλη, χρειάστηκαν μόλις λίγες μέρες, για να καταλάβουμε όλοι εμείς (και στην Κερατέα και σε όλη την Αττική) το πόσο λάθος κάναμε, που τόσα χρόνια αποφεύγαμε να συζητήσουμε για το πώς πρέπει να διαχειριζόμαστε τα σκουπίδια μας. Με βάση τις δικές μας προτεραιότητες και όχι τα συμφέροντα των εταιρειών.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε καθαρά μπροστά μας: οι εκπρόσωποι της Λαυρεωτικής βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σε ένα “διάλογο”, που το πάνω χέρι το έχει η κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να περάσει τους αρχικούς σχεδιασμούς της. Το πολύ - πολύ με μια μικρή υποχώρηση στο χώρο που θα γίνουν οι εγκαταστάσεις.  

Πάλι πιέζουν: για ΧΥΤΑ στην περιοχή, για υποδοχή σκουπιδιών και άλλων περιοχών και για πολύπλοκες κεντρικές εγκαταστάσεις, που θα οδηγούν στην καύση.

Ότι δεν κατάφερε, δηλαδή, με τη βία, προσπαθεί να το πετύχει με ένα διάλογο, με το “μαχαίρι στο λαιμό”. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθεί να σας εκθέσει στα μάτια όσων σας υποστήριξαν, να σας παρουσιάσουν σαν αναξιόπιστους, να πείσουν ότι αυτό που σας ενδιαφέρει είναι μόνο το δικό σας πρόβλημα.

Τώρα που ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, έχει σημασία να απαντήσουμε στο μεγάλο και κρίσιμο ερώτημα: μετά από έναντ όσο μεγάλο αγώνα που δώσατε, αξίζει να φτάσουμε σε μια τέτοια κατάληξη; Θα τους δώσετε “στο πιάτο” μια λύση (σαν την αεριοποίηση), που δίνουμε αγώνα να μη γίνει στη Φυλή και στην υπόλοιπη Ελλάδα; Μια “λύση” πανάκριβη, που εσείς θα κληθείτε να την πληρώσετε με πολλαπλασιασμό των δημοτικών τελών. Μια“λύση” επικίνδυνη για την υγεία και το περιβάλλον. Και τέλος: θα τους κάνουμε τη χάρη να μας διασπάσουν και να μας βάλουν να “τρωγόμαστε” μεταξύ μας;

Υπάρχει ακόμη καιρός να αντιστραφεί η κατάσταση και να δικαιωθεί ο αγώνας της Κερατέας

Έχετε την ευκαιρία, εκτός από παράδειγμα αντίστασης στην καταστολή, να δώσετε ένα πολύ καλό παράδειγμα και για την τοπική διαχείριση των απορριμμάτων. Να επιλέξετε έναν τρόπο διαχείρισης που να αποτελέσει πρότυπο για όλη τηνΑττική, και όχι μόνο. Υπάρχει τρόπος και είναι απλός: να υιοθετήσει η Λαυρεωτική μια πρόταση που να μπορούν να την εφαρμόσουν όλεςοι περιοχές της Αττικής και όχι μια ιδιαίτερη - προνομιακή λύση

Ποια μπορεί να είναι η λύση; Η λύση βρίσκεται στην αποκεντρωμένη διαχείριση, δηλαδή στηδιαχείριση των απορριμμάτων της περιοχής, με μεθόδους απλές καιοικονομικές, που δεν θα επιβαρύνουν την τσέπη των δημοτών και δεν θασπρώχνουν τη διαχείριση στα χέρια των μεγάλων συμφερόντων. Και βέβαιαδεν θα είναι ούτε η βιολογική ξήρανση, ούτε η καύση.

Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε: όσο πιο μικρές και πιο απλές είναι οι εγκαταστάσεις, τόσο η διαχείριση γίνεται πιο οικονομική, πιο φιλική στο περιβάλλον και πιο προσιτή στους πολίτες

Πως θα το πετύχουμε:

Μειώνοντας τον όγκο των σκουπιδιών, που στέλνουμε για επεξεργασία. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με τηνεπαναχρησιμοποίηση υλικών, με την κομποστοποίηση στο σπίτι ή τηνεπιχείρηση, με τη διαλογή στην πηγή, με την ανακύκλωση σε δύο κάδους (στον ένα χαρτί, στον άλλο πλαστικά, μέταλλα, αλουμίνιο, γυαλί κλπ.), με έναν τρίτο κάδο για τα προδιαλεγμένα οργανικά, αν δεν μπορούμε νατα κομποστοποιήσουμε στο σπίτι και με έναν τέταρτο κάδο για ότι περισσεύει από τις προηγούμενες διαδικασίες.

Πάνω από τα μισά μας σκουπίδια μπορούμε να τα διαχωρίσουμε και να τα ανακτήσουμε άμεσα, χωρίς να χρειαστεί να τα στείλουμε για περαιτέρω επεξεργασία

Μειώνοντας τον όγκο του υπολείμματος, που στέλνουμε γιαταφή. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε οδηγώντας τον τέταρτο κάδο μετα σύμμεικτα, στο χώρο της αποκεντρωμένης διαχείρισης, όπου συνεχίζουμε τη διαδικασία της ανάκτησης – ανακύκλωσης και ξεδιαλέγουμε και άλλα οργανικά από τα σύμμεικτα. Αυτά τα οργανικά, μαζί με τα προδιαλεγμένα οργανικά (από τον τρίτο κάδο) και τα προϊόντα των υπηρεσιών πρασίνου (κλαδέματα κλπ.) ακολουθούν τη διαδικασία παραγωγής κομπόστ, υψηλής ποιότητας, στην ίδια εγκατάσταση.

Απλή εγκατάσταση, απλά προϊόντα. Ούτε καύση, ούτε βιολογική ξήρανση. Αν ο δήμος θέλει να διαχειριστεί ο ίδιος την ανακύκλωση, μπορεί να συγκεντρώνει στην αποκεντρωμένη εγκατάσταση και τους δύο κάδους των ανακυκλώσιμων και να μην τους στέλνει στο ΚΔΑΥ Κορωπίου.

Αυτό που απομένει από τη διαδικασία αυτή, είναι ένα μικρόυπόλειμμα, που περιλαμβάνει, κυρίως, αδρανή υλικά. Ένα μέρος απόαυτά μπορεί να πάει σε αποκαταστάσεις ή σε έργα οδοποιίας (αφού θρυμματιστεί). Το υπόλοιπο πρέπει να οδηγηθεί σε ένα ΧΥΤΥ. Προτείνουμε αυτό να γίνεται σε έναν κεντρικό ΧΥΤΥ, σε συνεννόηση με τις άλλες περιοχές, για να μη γεμίσει η Αττική με διάσπαρτους ΧΥΤΥ. Αν, παρόλα αυτά, μπορεί να εξασφαλιστεί και ένας ασφαλής, τοπικός, μικρός ΧΥΤΥ, θα μπορούσε να είναι και αυτός η λύση για την τελική διάθεση του υπολείμματος των δικών σας σκουπιδιών.

Αγαπητοί φίλοι, υπάρχουν πολλοί καλοθελητές, που προσπαθούν να σπείρουν ζιζάνια, να σας θολώσουν την κρίση, να σας αποπροσανατολίσουν και να παρουσιάσουν ότι εσείς φταίτε για το χάλι της Φυλής και τα προβλήματατων δυτικών συνοικιών.

Όπως ο δήμαρχος Φυλής, που απειλεί με κλείσιμοτης Φυλής, αν δεν γίνουν τα μεγάλα έργα της Κερατέας και του Γραμματικού. Πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, που λίγες μέρες πριν, με επιστολή του προς τον πρωθυπουργό τον καλούσε να υλοποιήσει όλα τα έργα του περιφερειακού σχεδιασμού (και στη Φυλή), με την προϋπόθεση να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του δήμου (με άλλα λόγια, τα γνωστά αντισταθμιστικά οφέλη).
 
Σας καλούμε να τους αγνοήσετε και να τους προσπεράσετε. Σας καλούμενα εμπιστευθείτε τους απλούς πολίτες, σαν κι εσάς, των δυτικών συνοικιών, του Γραμματικού και της υπόλοιπης Αττικής, που αγωνίζονταιμε ανιδιοτέλεια και χωρίς κανένα πολιτικό ή οικονομικό συμφέρον για μια εναλλακτική διαχείριση των απορριμμάτων, σε όφελος της κοινωνίας.

 Όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε! Συνεχίζουμε τον αγώνα, μέχρι τη νίκη!


9/5/2011 - Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων
prosynat@gmail.com


http://xaidari.blogspot.com/2011/05/blog-post_11.html

Read more...

+

>> Τρίτη, 10 Μαΐου 2011


http://cargocollective.com/#/featured

Read more...

Έρχεται τσουνάμι ιχθυοκαλλιεργειών...

>> Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Ολη η νότια Σαλαμίνα θα μπορεί να υποδεχτεί ιχθυοκαλλιέργειες και οστρακοκαλλιέργειες. Θα το δεχτούμε; Καλέστε όλους τους φίλους σας (invite friends μέσα από τη σελίδα). Δεν εχουμε χρόνο! PERIVOS. ΚΛΙΚ ΕΔΩ: http://www.causes.com/causes

[...] Όσες περιοχές φιλοξενούν ήδη εντατικές ιχθυοκαλλιέργειες έχουν γνωρίσει μόνο την αρνητική όψη αυτής της δραστηριότητας, καθώς αποκλείονται από περιοχές άσκησης της παραδοσιακής αλιείας (διαβάστε και εδώ). Επιπρόσθετα βέβαια η μόλυνση της θάλασσας αποκλείει την ανάπτυξη του τουρισμού καθώς αχρηστεύει τα όποια θέρετρα και τις γειτονικές παραλίες. Η ιστορία μάλιστα δείχνει ότι η τοπική απασχόληση σε καμμία περίπτωση δεν επηρεάζεται θετικά.[...]
http://vourkari.blogspot.com/2011/05/blog-post_6062.html

Read more...

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP