Όταν το μυαλό «παιδεύει» το σώμα

>> Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Κρίσεις πανικού
Ιδρώτας, τρέμουλο, ολικό μούδιασμα, φόβος επερχόμενου θανάτου. Έχοντας αποκλειστεί ιατρικά κάθε οργανικό αίτιο, αυτός ο «δαίμονας» του μυαλού εγκλωβίζει το σώμα σε  κατά φαντασία «ασθένειες» και τη ζωή όσων βιώνουν αυτή την πραγματικότητα, στον ψυχολογικό τρόμο…

Η διαταραχή πανικού (ΔΠ) είναι μια αγχώδης διαταραχή, που εκδηλώνεται τόσο με ψυχολογικά όσο και με σωματικά συμπτώματα. Πρόκειται για μια από τις πιο συχνές ψυχικές παθήσεις, κατά την οποία το άτομο παρουσιάζει ξαφνικά και απρόσμενα επεισόδια έντονου φόβου και άγχους, που ονομάζονται κρίσεις πανικού. Κι αν, για εκείνον που τις υφίσταται, μοιάζει με μαρτύριο στην αιωνιότητα, στην πραγματικότητα η διάρκεια της κρίσης, μπορεί να κυμαίνεται από λίγα λεπτά έως μερικές ώρες.


Υπολογίζεται ότι έως το 4% του γενικού πληθυσμού υποφέρει από συχνές και σοβαρές κρίσεις πανικού. Το πιο ανησυχητικό όμως, είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτών των ανθρώπων προτιμά να κρύβει με κάθε τρόπο το πρόβλημα του, παρά να το αντιμετωπίσει.

Τα συμπτώματα
Τα ψυχολογικά συμπτώματα της διαταραχής περιλαμβάνουν: έντονο φόβο, άγχος, αίσθημα επέλευσης τρέλας, έλλειψη ελέγχου, φόβο για επερχόμενο θάνατο. Το άτομο μπορεί επίσης να έχει αίσθημα έλλειψης της πραγματικότητας, δηλαδή να νιώθει ότι παρακολουθεί τον εαυτό του και τη ζωή του σαν να πρόκειται για άλλον άνθρωπο (αίσθημα αποπραγματοποίησης ή αποπροσωποποίησης). Τα σωματικά συμπτώματα που συνοδεύουν τις κρίσεις πανικού είναι πολύ έντονα και εκδηλώνονται με: τρέμουλο και ταχυπαλμία, δύσπνοια, ζάλη, ναυτία, αίσθημα ασφυξίας και πνιγμού, ιδρώτα και πόνο στο στήθος, μουδιάσματα στο σώμα, αίσθημα αδυναμίας και τάση λιποθυμίας.
[...]

«Πρώτες βοήθειες» στην κρίση
• Αν βρεθούμε μπροστά σε ένα άτομο με κρίση πανικού, καλό είναι να διατηρήσουμε στο ακέραιο την ψυχραιμία μας 
• Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να προσπαθήσουμε να του υποβιβάσουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, π.χ. «δεν έχεις τίποτα», «μην υπερβάλλεις» κλπ., γιατί έτσι κάθε άλλο παρά θα βοηθηθεί 
• Πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, ότι εκείνη τη στιγμή το άτομο υποφέρει 
• H συμπεριφορά μας πρέπει να είναι ήρεμη και ο τόνος της φωνής μας χαμηλός 
• Μπορούμε να τον/την ηρεμήσουμε, μιλώντας του με ενδιαφέρον και βοηθώντας τον/την να κάνει ασκήσεις αναπνοής και χαλάρωσης 
• Το επόμενο βήμα, είναι αποκλειστικά και μόνο ο ειδικός, είτε ο πανικός αφορά τους άλλους, είτε εμάς τους ίδιους.

της Έλενας Κιούρκτση

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP