Ντοκιμαντέρ: Τα Παιδία Δεν Παίζει

>> Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011



Κάθε μέρα, η Αλεξάνδρα, ο Βλαντ, η Χρύσα και η υπόλοιπη παρέα μαζεύονται μπροστά από το σπίτι του Χρήστου για να παίξουν ποδόσφαιρο μέχρι το βράδυ. Μόλις ξεκινήσουν το παιχνίδι, οι γείτονες αρχίζουν να διαμαρτύρονται, να φωνάζουν και να προσπαθούν να τους σταματήσουν με απειλές ή ακόμα και με τη βία.

Μοιάζει να μην υπάρχει λύση στο πρόβλημα, καθώς δεν έχουν που αλλού να παίξουν.
Η Αλεξάνδρα πιστεύει πως πρέπει να βρεθεί ένας χώρος όπου θα μπορούν να παίζουν ελεύθερα και χωρίς να κινδυνεύουν. Αποφασίζει να μιλήσει στον Δήμαρχο της πόλης τους. Ανακοινώνει την ιδέα της στα υπόλοιπα παιδιά ζητώντας τους να της συμπαρασταθούν.

Η παιδική επιτροπή συνεδριάζει και μέσα απο διασκεδαστικές απόψεις, τσακωμούς και αρκετές αμφιβολίες αποφασίζουν να πάνε όλοι μαζί στο Δημαρχείο και να παρουσιάσουν το πρόβλημά τους. Ζητούν να δημιουργηθεί ένας χώρος παιχνιδιού σε ένα εγκαταλελειμένο οικόπεδο της γειτονιάς.
Ο αγώνας είναι σκληρός. Τα παιδιά είναι μαχητικά, όμως η δημοτική αρχή έχει άλλες απόψεις. Θα καταφέρουν τελικά να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους η Αλεξάνδρα, ο Χρήστος, η Χρύσα και ο Βλαντ; Διεκδικώντας το δικαίωμά της στο παιχνίδι, η μικρή παρέα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, μαθαίνει να μάχεται, να σχετίζεται και να ωριμάζει... Παρακολουθώντας την αληθινή αυτή ιστορία με πρωταγωνιστές τέσσερα παιδιά ηλικίας 9-14 ετών ανακαλύπτουμε μέσα απο χαριτωμένες αυθεντικές ατάκες, ξεκαρδιστικές σκηνές, αυθορμητισμό και τρυφερότητα, την αντίληψη που έχουν για την ζωή, τους μεγάλους, τη φιλία, την αγάπη άνευ όρων και την ασίγαστη ανάγκη για παιχνίδι.

 Η στιγμή του Ντοκιμαντέρ. Η στιγμή των λιλιπούτειων γιγάντων. Η στιγμή της ελπίδας. Η στιγμή της αισιοδοξίας. Η ταινία που κουρελιάζει όλες τις προκαταλήψεις. Όλες τις πέτσινες και βολικές παραδοχές. Όσο σ΄ αυτήν τη ρακένδυτη χώρα θα υπάρχουν Αλεξάνδρες, Χρύσες, Βλαντ και Χρηστάρες, θα υπάρχει Ελλάδα. Κοπιάστε μόνο με εφτά ευρώ. Για μια ταινιούλα Μade in Greece με μπόι ίσαμε τον ουρανό. Τη λένε «Τα παιδία δεν παίζει». Από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ όλων των εποχών.
-Δ. Δανίκας, TA NEA -

Μια πρωτότυπη ιστορία ακτιβισμού με απρόσμενη κατάληξη μετατρέπεται σ ενα απολαυστικό κοινωνικό ντοκουμέντο με χιούμορ, κινηματογραφικά ευρήματα πολιτική άποψη και τέσσερις ανεπανάληπτους πρωταγωνιστές. -Χρηστός Μήτσης, AΘΗΝΟΡΑΜΑ -

Η Χρύσα, η Αλεξάνδρα, ο Χρήστος και ο Βλαντ δεν είναι απλώς οι τέσσερις πρωταγωνιστές ενός ντοκυμαντέρ. Είναι γνήσιοι ήρωες μιας Ελλάδας που δεν έχει ξεχάσει να μάχεται. Θέλουν να ζήσουν σαν παραδοσιακά παιδιά. 
Μπράβο στα παιδιά που δεν το έβαλαν κάτω και μπράβο στους δύο σκηνοθέτες που έβαλαν το ελληνικό ντοκυμαντέρ ένα σκαλί παραπάνω από το σημείο στο οποίο βρισκόταν. Η τελευταία φορά που θυμάμαι να ένιωσα τόσο μεγάλη συγκίνηση και ψυχική ανάταση με ελληνικό ντοκυμαντέρ ήταν με την «Αγέλαστο πέτρα» του Φίλιππου Κουτσαφτή. Πριν από δέκα χρόνια. - Γιάννης Ζουμπουλάκης, ΤΟ ΒΗΜΑ-

«Τα παιδία δεν παίζει» (***1/2) επανατοποθετεί ένα βασανιστικό ερώτημα με τρόπο σύγχρονο, εξαιρετικά ευαίσθητο, διορατικό και ρεαλιστικό. Το ντοκιμαντέρ συνθέτει μια τοιχογραφία ζωής. Στιγμές - ψηφίδες, που, με επιδέξιο μοντάζ, σχηματίζουν την εικόνα που κάθε ενήλικας και γονιός αποφεύγει να αντιμετωπίσει. - Μ. Κατσουνάκη, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ-

Κυκλοφορεί σε όλα τα ενημερωμένα βιντεοκλάμπ

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP