Κινηματογραφικό έργο: Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος

>> Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Δυο πιστολέρο, πρώην συνεταίροι, γίνονται αντίπαλοι. Η μοίρα θέλει να συνεργαστούν ξανά, όταν ένας ετοιμοθάνατος στρατιώτης τούς εκμυστηρεύεται ότι σε κάποιο νεκροταφείο υπάρχουν θαμμένα σακιά με χρυσά νομίσματα. Όμως, το θησαυρό αναζητά και ένας τρίτος άντρας. Η ιστορία διαδραματίζεται στα βάθη της άγριας δύσης, την εποχή που ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, έχει ήδη κριθεί υπέρ των Βορείων. Στις αχανείς εκτάσεις της αμερικανικής ενδοχώρας, τρεις άνδρες προσπαθούν να φτάσουν σε έναν θησαυρό, θαμμένο μαζί με έναν πεσόντα του πολέμου.  


Και ο καθένας από αυτούς θα χρησιμοποιήσει μεθόδους ανάλογους του χαρακτήρα του. Ο Κακός (Λι βαν Κλιφτ) θα βασανίσει και θα σκοτώσει. Ο Ασχημος (Ελάι Γουάλας) θα μεταχειριστεί την κουτοπονηριά και την προδοσία. Και ο Καλός (Κλιντ Ίστγουντ) θα χρησιμοποιήσει το μυαλό του, το κυνικό του χιούμορ και την εκπληκτική του ικανότητα στο περίστροφο. Κι ενώ η ζυγαριά θα κλίνει άλλοτε προς τη μία κι άλλοτε προς την άλλη κατεύθυνση, εμείς θα γινόμαστε μάρτυρες της μοναδικής κινηματογραφικής ιδιοφυίας του ιταλού σκηνοθέτη που θύμισε στους Αμερικανούς, τον τρόπο με τον οποίο γυρίζονται τα γουέστερν.

Παραλειπόμενα: # Στα πρώτα 10,5 λεπτά δεν υπάρχει διάλογος 
- Γυρίστηκε στην Ισπανία με 1500 Ισπανούς στρατιώτες σαν κομπάρσους # H ταινία είχε μπάτζετ: 1,6 εκατομμύριο δολλάρια και έφερε εισπράξεις 19 εκατομμύρια δολλάρια. # Σύμφωνα με την αξιολόγηση από χρήστες στο imdb.com είναι η 4η καλύτερη ταινία όλων των εποχών. http://www.moviereviews.gr/m89/




H τριλογια των δολαρίων: "Για μια χούφτα δολάρια", "Για μια χούφτα δολάρια παραπάνω" , "Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος"

 Ποιο το νόημα του σινεμά; Ποιος ο ρόλος του; Τί το ξεχωρίζει από το θέατρο και τις άλλες τέχνες;Η καλύτερη τριλογία όλων των εποχών κατ' εμένα είναι η παραπάνω που ανέφερα...κι ίσως αυτή που μπορεί να δώσει πιο αποστοματικά απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα. Μες στην καυτή έρημο του West, σε απομονωμένες πόλεις σχεδόν έρημες και διαλυμένες, με κοινωνίες σε πλήρη παρακμή που κυβερνούνται από φαύλους και καθάρματα, διάλεξε ο Leone να τοποθετήσει τους ήρωές του και να μας δώσει τη δική του άποψη για τα πράγματα.

Ήρωες για τους οποίους δεν μας νοιάζει ούτε από που έρχονται, ούτε που πάνε, ούτε ποιοι έιναι, ούτε τι νιώθουν, δεν μας νοιάζει ουτε καν το όνομά τους...εξ ου και το προσωνύμιο The Man With No Name.

Κορυφαία βέβαια ταινία της τριλογίας Ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος (η δεύτερη καλύτερη ταινία όλων των εποχών κατ' εμένα μετά το Μάτια Ερμητικά Κλειστά) και σε αυτή θα αναφερθώ καθώς με αυτή ο πελώριος Leone ανύψωσε το western σε φιλοσοφικό ιδίωμα και τον κινηματογράφο σε εικόνα και συναίσθημα.

Στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας δεν ακούς τίποτε άλλο από τον άνεμο να φυσά και τα κογιότ να ουρλιάζουν (από το οποίο και ο Morricone εμπνεύστηκε το κλασσικό πια soundtrack για την ταινία). Βρωμόφατσες κάθε λογής εμφανίζονται στην οθόνη κι οι ήρωες ο ένας μετά τον άλλο συστήνονται...Είναι ο καλός, ο κακός κι ο άσχημος επί τω έργω...μια περιγραφή τους τόσο σαρκαστική κι ειρωνική που καταντά κωμική. Στην ουσία δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις σε καλό, κακό κι άσχημο, αφού η καλοσύνη τους και η ομορφιά τους είναι σχεδόν στα ίδια επίπεδα...

Η ταινία αυτή δεν είναι ένα απλό western, είναι σχεδόν η ίδια η ζωή επί της οθόνης σε όλα τα επίπεδα και με όλες τις ερμηνείες με μια αφήγηση γραμμική, δωρική, μεστή...έτσι όπως πρέπει. Λάτρης της πιστής αναπαράστασης της εποχής, επηρεασμένος ως ένα σημείο από τον ιταλικό νεορεαλισμό ο Leone βάζει τις βάσεις για τον μετέπειτα πειστικό κινηματογράφο χωρίς ατσαλάκωτους ήρωες με φρεσκοσιδερωμένες φορεσιές...χωρίς αφυδατωμένες συμπεριφορές και τυποποιημένες αντιδράσεις...

Για τον Λεόνε δεν υπάρχει άσπρο και μάυρο, υπάρχει μόνο γκρι. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, υπάρχουν μόνο άνθρωποι κι αν κάτι τους κρίνει δεν είναι οι προθέσεις τους, αλλά το στυλ τους λίγο προτού πέσει η αυλαία και τους καλύψει η σκόνη της ερήμου, η λήθη...Ο καλός φαίνεται καλός μόνο στο τέλος της ταινίας όταν μένει πιστός στη συμφωνία του με τον άσχημο και του δίνει το μερίδιό του από το θησαυρό.

"Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι...Αυτοί που έχουν γεμάτο όπλο και αυτοί που σκάβουν...Εσύ...σκάβεις"

 Μια ατάκα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αναλόγως από τον καθένα μας σε διάφορες περιπτώσεις... Η ιστορία λαμβάνει χώρα την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου στην Αμερική (τα γυρίσματα έγιναν στην έρημο της Ισπανίας όμως), κατά τη διάρκεια ενός πολέμου που έγινε για το ποιος θα κυβερνά αυτόν τον πλούσιο τόπο, οι νότιοι αριστοκράτες γαιοκτήμονες ή οι βόρειοι καπιταλιστές έμποροι. Και μέσα στο χαμό του πολέμου τρία ''ρεμάλια'' που κυνηγάνε τον ίδιο θησαυρό, τα κλεμμένα από ένα λοχαγό των Νοτίων λεφτά που προορίζονταν για τον στρατό...Τρία άτομα που διεξάγουν τον δικό τους προσωπικό πόλεμο για το χρήμα...και καθόλου δεν τους νοιάζει για τι σφάζονται οι άλλοι. Τρεις περιθωριακοί, απόκληροι της κοινωνίας που μόνη τους έγνοια είναι να βρούνε λεφτά και να απολαύσουν την υπόλοιπη ζωή τους μες στα πλούτη...υπάρχει καλύτερος στόχος από αυτόν άραγε;

Πολλές είναι οι ταινίες που έχουν επηρεαστεί από την κληρονομιά του Leone και θα αναφερθώ στην πιο πρόσφατη περίπτωση που βραβεύτηκε με πολλά όσκαρ κιόλας, το No Country For Old Men...απόδειξη του πόσο μπροστά από την εποχή του βρισκόταν ο Λεόνε.

Αναρωτιέμαι αν αυτός ο Μπαρδέμ θα μπορούσε να υποδυθεί το ρόλο αυτό χωρίς να έχει στο νου του τις ερμηνείες του Eastwood και του Lee Van Cleef...το ρόλο του ψυχρόαιμου, αδίστακτου φονιά που δρα μοιρολατρικά, υπακούοντας στις σαδιστικές προσταγές του εαυτού του...

 Ο Λεόνε μας πάει από τα υπερβολικά ζουμ στα σκληροτράχηλα πρόσωπα των ηρώων στα μεγαλειώδη grands plans. Χαρακτηριστικές οι αλάνες θανάτου στο Μονομαχία στο Ελ Πάσο μεταξύ Lee Van Cleef και Jean Maria Volonte...Ή ακόμα πιο χαρακτηριστική η αναμέτρηση των τριών στον καλό , τον κακό και τον άσχημο στο νεκροταφείο του θλιμμένου λόφου...


Θαυμαστής της όπερας και του λυρισμού της ο σκηνοθέτης ήθελε να δώσει κάτι από αυτή στα έργα του. Πολύτιμος βοηθός του σε αυτό η μουσική του Ennio Morricone...Τέλειο πάντρεμα ήχου και εικόνας...ρυθμός και στυλ..

Αν κάποιος θεωρεί πως τα western είναι ξεπερασμένα και δη αυτά του Λεόνε...ας κοιτάξει γύρω του και ίσως καταλάβει γιατί περισσότερο παρά ποτέ οι ταινίες αυτές είναι επίκαιρες και έχουν κάτι να πουν...Ίσως διακρίνει μέσα στο πλήθος τον καλό , τον κακό και τον άσχημο...ίσως καταλάβει πως το άγριο γουέστ δεν πέθανε ποτέ και αυτό που σαγηνεύει τόσους με αυτό το έιδος σινεμά είναι ακριβώς η ειλικρίνιά του και η καθαρότητά του ως προς τις προθέσεις του...

Βαθμολογία 19,5/20

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP