Εκείνος που περπάτησε ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους...

>> Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2009



Τολμηρός σχοινοβάτης το '74, ο Φιλίπ Πετίτ διηγείται την εμπειρία του σ' ένα σύγχρονο ντοκιμαντέρ

«Σωματική ποίηση». Ετσι περιέγραφε στις 8 Αυγούστου του 1974 ο αρχιφύλακας του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης τις κινήσεις του Φιλίπ Πετίτ, στη σχετική συνέντευξη Τύπου, προσπαθώντας να αποφύγει τη λέξη «χορός». Την προηγούμενη ημέρα, 7 Αυγούστου, η λεπτή φιγούρα του Πετίτ κατάφερνε να μπάσει στην ταράτσα του ενός -μισοτελειωμένου ακόμα- από τους δύο Δίδυμους Πύργους 450 λίμπρες συρματόσκοινο. Με αυτό έδεσε τις κορυφές των δύο κτιρίων, το τέντωσε και πάνω του έκανε μια βόλτα 47 λεπτών στο κενό, χορεύοντας με το κοντάρι του ισορροπιστή. Δεν είχε ιμάντα να τον κρατήσει και, εννοείται, ούτε δίχτυ ασφαλείας.

Σκηνοθετημένο σαν περιπέτεια, με στιλ ανάμεσα στο «Ριφιφί» και το «Oceans Eleven», το συμβάν (που τότε είχε μαθευτεί από στόμα σε στόμα και για χρόνια συζητιόταν, περνώντας στην ιστορία της πόλης) ξαναζωντανεύει με μαγνητοσκοπημένες σκηνές τού τότε αλλά και σύγχρονες αναπαραστάσεις. Παρεμβάλλονται κάθε τόσο αποσπάσματα συνέντευξης από τον ίδιο τον Πετίτ, που εμφανίζεται να αφηγείται την περίεργη περιπέτειά του σαν να είναι μια διασταύρωση του Μπιπ Μπιπ και του Μαρσέλ Μαρσό, γεμάτος ενέργεια και ιδέες παρά τα σχεδόν εξήντα του χρόνια.

Αλλωστε, αφετηρία για το ντοκιμαντέρ υπήρξε το βιβλίο του Πετίτ: «Το Reach the clouds: My high wire walk between the Twin Towers» («Να φτάσω τα σύννεφα: Η σχοινοβασία μου ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους»), που περιέγραφε την ιστορία, ένα μόλις χρόνο μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, χωρίς όμως -σοφά- να κάνει καμιά αναφορά στην ίδια την επίθεση.

Το αποτέλεσμα τον ανταμείβει. Οπως δήλωσε και στον «Γκάρντιαν» με αφορμή την υποδοχή της ταινίας του στο Φεστιβάλ του Σάντανς, «λατρεύω τον τρόπο που το κοινό βλέπει το όραμα των περιπετειών μου. Είναι υπέροχο. Γελάνε, κλαίνε, χειροκροτούν και εμπνέονται. Καμιά φορά δεν πιστεύουν πως είμαι ζωντανός ή πως αυτό έγινε στην πραγματικότητα. Δεν ξέρω τι ακριβώς τους φαίνεται απίστευτο, αλλά τους ευχαριστεί. Είναι ωραίο γιατί η αντίδρασή τους είναι ειλικρινής: δεν χειροκροτούν έναν σταρ γιατί κάτι τέτοιο δεν θα γίνω ποτέ. Είμαι πολύ απασχολημένος!».

Η αλήθεια είναι πως από εκείνη τη βόλτα στην κορυφή του Διεθνούς Κέντρου Εμπορίου και μετά, έχει κάνει 40 με 50 κόλπα σχοινοβασίας, συνήθως παράνομης.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν αυτά στη γέφυρα του Σίδνεϊ και τον καθεδρικό της Παναγίας των Παρισίων. Παρ' όλα αυτά, ακόμα δεν ξέρει πώς να περιγράψει τον εαυτό του και κάποτε υπέγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Δεν είμαι σχοινοβάτης».

Οπως εξηγεί και σήμερα, δεν γεννήθηκε σε κάποιο τσίρκο, είναι αυτοδίδακτος και όλο αυτό τού προέκυψε όταν ανακάτεψε τις εμπειρίες του σε διάφορα αθλήματα, από ξιφασκία, αναρρίχηση, ζογκλερικά και σχοινοβασία. «Αν με ρωτούσαν ποιος είμαι, θα απαντούσα ένας σκηνοθέτης που δεν έχει κάνει ακόμα την πρώτη του ταινία», καταλήγει να πει.

Παραδέχεται, πάντως, πως ύστερα από τόσα χρόνια η ερώτηση που παραμένει είναι «γιατί το έκανες;». Η ιδέα τού είχε έρθει όταν, περιμένοντας στο χολ ενός γιατρού, είδε ξεφυλλίζοντας τα περιοδικά μια φωτογραφία των δύο πύργων. Ηταν τότε ένα αρχιτεκτονικό θαύμα του μέλλοντος...

Σήμερα ο Πετίτ δηλώνει χαρούμενος που δεν μπορεί να απαντήσει ακόμα στο «γιατί». Θεωρεί, μάλιστα, πως η ασθένεια της εποχής είναι το ότι ψάχνουμε απαντήσεις για όλα. «Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν απαντήσεις. Ζούμε σε έναν κόσμο που οι αισθήσεις μας αμβλύνονται από τις πολλές εικόνες και παραδίδουμε τους εαυτούς μας σε μικρά ρομπότ. Μισώ τον αιώνα μου, αυτό που συμβαίνει γύρω μου και δεν συμμετέχω σε αυτό. Δεν έχω λαπ τοπ και κινητό, δεν μπορώ να στείλω e-mail. Είμαι ηλίθιος! Και το λέω με περηφάνια!».

Το ντοκιμαντέρ του Μαρς, που ξεκίνησε από αυτό το «γιατί», υπονοεί πως ακριβώς γι' αυτό η δουλειά του Πετίτ είναι τέχνη.


Γιατί, όπως και στην τέχνη, το έργο είναι η ίδια του η εξήγηση.
«Ενα πουλί δεν θα ήταν πουλί αν το έβλεπες να πετάει με ιμάντα ασφαλείας», έχει πει ο Πετίτ για την απέχθειά του προς τα μέτρα ασφαλείας. Και ξεκαθαρίζει πως προτιμά να ζει στα σύννεφα αντί στον σημερινό κόσμο που έχει αλλάξει τόσο από το 1974. *


http://archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=20.08.2008,id=95043352

Δημοσίευση σχολίου

  © Blogger template Simple n' Sweet by Ourblogtemplates.com 2009

Back to TOP